Geçtiğimiz günlerden, 26 Ocak’ta ne mutlu ki 26 yaşıma girdim. Daha çok gencim, bunun farkındayım ömrüm oldukça aynı o gün yüzlerce arkadaşımın dilediği gibi ‘nice seneler’ göreceğim. Benim hayata bakış açılarımı beni yakından tanıyanlar bilirler aslında ama şu iki cümle bu konuda size ipucu verecektir; şair der ki; ‘Dün geçti, bu güne bak, yarının var mı? Gençliğine güvenme ölen hep ihtiyar mı?’ ve ekler ‘Ey nefesleri sayılı kişi, bir gün elbet bu sayı tamamlanacak, gecesi olmayan bir gün, sabahı olmayan bir gece muhakkak yaşanacak, üzülme, ölümdür perde ardından haber, hiç güzel olmasa ölür müydü peygamber…’!

Yazıya biraz karamsar mı başladım, ne? Aslında karamsarlık değil yaptığım, hayatın nereye gideceğini yaşarken kabullenmek ve yaşadığım her anı sahiplenip, hepsine saygı duymaya çalışmak benimkisi…

Yaş 35 yolun yarısı ama daha yolu yarılamaya bile çok var. O yüzden bu yaşa kadar tüm yaşanılanlara saygılar!

-          İlk teşekkür Yaradana! Bugüne kadar aldığım tüm nefesler ve bana verdiği her şey için tüm şükürler ve hamdlar O’na olsun!

-          Doğum günlerinde en çok ailelere teşekkür edilmeli, onların ellerinden öpülmeli. Ben bunu böyle kabullendim. Bu yaşıma kadar benim için yaptıklarına ne kadar teşekkür etsem azdır, Annem, babam, ablam ve kardeşim. Son nefesime kadar canımdan öte kanımda olacak olanlar. Bana öğrettikleriniz ve benim için yaptığınız her şey için binlerce kez teşekkür ederim.

-          Doğduğum günden beri yanımda olan ya da ben yaşarken ailemin içine dahil olanlar, babaannem, büyükbabam, dedem ananem, amcalarım, dayılarım, yengelerim, halam, kuzenlerim, eniştelerim, yeğenlerim… Siz her anımda bir şekilde yanımda oldunuz, inşallah bundan sonra da hep birlikte olacağız. Hepinize çok teşekkürler.

-          İlkokul öğretmenim Hikmet Karagöz, çok değil 1 ay önce gördüm kendisini, zor zar hatırladı beni ama onunla başladım okumaya, eğitim hayatım bir inşaat alanıydı, ilk temeli o attı ve onun sonrasında geldi, takdirlerim, teşekkürlerim, diplomalarım… Hikmet Hocam teşekkürler…

-          1998 yılının 18 kasımıydı; hayatımda aldığım en güzel hediye olarak kardeşim doğdu. Hala hatırlarım babamın telefonu ardından bütün apartmandaki kapıları tek tek dolaşıp, kardeşim oldu diye haber verişimi, o heyecanımı. Burada annem ve babama bir kez daha teşekkür etmem gerekiyor ama asıl teşekkürüm bana ağabeyliği öğreten biricik oğlum, kardeşim Emir’e.

-          1997 yılında Ümraniye Spor’da Greco-Romen stil güreş yapmaya başladım. Yaklaşık 2005 yılına kadar çeşitli kulüplerde spor hayatıma devam ettim ama ilk antrenörlerim olan Erkan Uybaş ve Ahmet Demir’den spor ve güreşten öte çok fazla şey öğrendim. O kulüpteki arkadaşlarımdan çok şey öğrendim ve hala inanırım ki şu anki direncimdeki, pratik zekamdaki en büyük paya güreş hayatım sahip. O yüzden o seneler içinde hayatımda olan, halen hayatımda olmaya devam eden herkese çok teşekkürler.

-          1998 yılında hayatım için çok önemli bir başlangıç yapmama vesile olan insanlara ve olaylara teşekkürler.

-          Çocuk zekamla Marmara depreminden çıkardığım derslerle hayat bakış açımı değiştirdiğim için kendime teşekkürler.

-          Anadolu Lisesi sınavında Kadıköy Anadolu İHL’yi kazanmama aracı olan ortaokul öğretmenlerime teşekkürler.

-          Lise eğitimim esnasında bana büyük katkılar sağlayan tüm hocalarıma, o günlerde hayatıma girip hala hayatımın her anında benim yanımda olan kardeşlerime; Yusuf’a, Bekir’e, Ali’ye uzun süredir görüşemiyor olsak da Engin ve Mustafa’ya, tüm dostlara teşekkürler.

-          Meslek lisesi bahanesiyle bizlerden puan kırıp üniversiteye giremezsin diyen ama bugün 1 önlisans, 2 lisans ve çok yakında yüksek lisans diplomamı almama vesile olan, beni bu konuda hırslandıran Dsp, Anap ve Mhp hükümetine teşekkürler.

-         Bana verdiği harçlıkla gitar almama ve ayrı zamanda benim için çok değerli  olan bir ziyareti 2005′te gerçekleştirmeme vesile olan halama. Bununla birlikte bana gitar çalmayı öğreten Ahmet Enes‘e…

-          Üniversite hazırlık kursunun yurdundayken gecenin 3’ünde odamıza gelip, herkesin uyuyup, benimse ders çalışıp, günlük tuttuğumu gördüğünde bütün arkadaşları uyandırıp ‘adam olacak çocuk pisliğinin kokusundan belli olurmuş’ gibi manidar bir atasözü ile arkadaşlarıma beni örnek gösteren ve bana çok güzel dualar eden tarih öğretmenim Hayrullah Hoca’ya çok teşekkürler.

-          Üniversite sınavına girdiğimde (katsayı probleminden dolayı, çok puanım kırılmıştı) özel okullar yazmamı söyleyen ama ben özel okulda okumak istemiyorum, 2 yıllık önlisans yazıp oradan DGS ile lisans geçeceğim dediğimde öyleyse halkla ilişkiler yaz, geleceğin mesleği iletişim olacak diyerek beni yönlendiren ve bugünkü işime sahip olmama vesile olan babama çok teşekkürler.

-          Trakya Üniversite’si Çerkezköy MYO ’daki ilk günümde, ilk derste gelip yanıma oturan arkadaşım, dostum Murat Seyfi başta olmak üzere 2 yıl boyunca bana yoldaşlık yapan ve hala hayatımda olan beni sevdiğine, saydığına inandığım tüm arkadaşlarıma çok teşekkürler.

-          Trakya Üniversitesi Çerkezköy MYO’nun mezuniyet törenin beni ‘o bizim en efendimiz’ diye çağırttıran arkadaşlarımın ötesinde tören sonrası yanıma gelen, herkesi ayrı şeylerle çağırdılar ama en çok seninkisi hoşuma gitti diyen babamın yardımcısı Efendi abi’ye teşekkürler =))

-          DGS sınavında sözelde Türkiye 123. sü olmama karşın İzmir Ekonomi Üniversitesi’ni kazanmamı sağlayan benim gözümde hatalar silsilesi olan sınav sistemine sahip olan ÖSYM’ye teşekkürler.

-          2007 yılında erdalerdogdu.com domainini bana hediye ederek şu an çalıştığım sektör olan sosyal medyaya ilk adımımı atmamı sağlayan Sinan Ata’ya çok teşekkürler.

-          İzmir’e gidip yurt odama girdiğim andan itibaren benim için 2 kardeş haline gelen İzmir’deki ilk arkadaşlarım Nurullah Baş ve Ahmet Erdal Topan’a teşekkürler.

-          İngilizce hazırlık sınıfı okurken, bel fıtığı olduğum zaman fizik tedavi’ye gidebilmem için bana sürekli izin veren, derse gidemediğim vakitler için beni devamsızlıktan bırakmayan Elif Hocama teşekkürler.

-          İzmir’deyken bir vesile hayatıma giren ve 4 yıl boyunca annemden babamdan çok yanımda olan öncelikle ev arkadaşlarım Ali, Ebubekir ve Hamdi’ye (bize güzel çok şık bir gol atan Erhan’a) sonrasında özellikle Aysu Gökova ve Mümin Erakbaş olmak üzere iyisiyle kötüsüyle birçok şey yaşamama vesile olan tüm arkadaşlarıma teşekkürler.

-         Likemind İzmir ve İzmir Blog Yazarları vesilesiyle tanışma fırsatım olan arkadaşlarıma çok teşekkürler.

-          Benim için hep özel bir yeri olacak olan Selin Türkel Hocama koskocaman teşekkürler.

-          Yatay geçiş yapmalıyım diye kendimi yırtarken 3.30 olan dönem ortalamamla tek kaldığım ders olan Hukuk dersine ve hocası Tanju Oktay Hocama çok teşekkürler. Çünkü o sayede İzmir’den gitmeliyim diye yaptığım dualarım, Erdal demek ki burada kalman gerekiyor inancına dönüştü.

-          3 yıllık lisans eğitimimde benim kendimi geliştirmem konusunda hep destek veren tüm hocalarıma, asistan hocalarıma, hazırladığımız ders projelerinde birlikte çalıştığım tüm arkadaşlara, özellikle son sene çok iyi tanıma fırsatı bulduğum tüm sınıf ve okul arkadaşlarıma teşekkürler.

-          Mezun olur olmaz iş hayatıma iyi bir başlangıç yapmama vesile olan bana güvenip işe alan Necla Zarakol Hocama ve bu vesileyle son 7 ayda hayatımın bir parçası olan tüm iş arkadaşlarıma ağabeylerime, ablalarıma, kardeşlerime çok teşekkürler.

-          Son olarak; 2010’un en başında bir hediye gibi, bir vesile hayatıma giren, sonrasında geçen yaklaşık 2 yıllık dönemde yüzlerce güzel gün ve büyük heyecanlar yaşamamı sağlayan ama hani derler ya ‘tecrübe hayatta yenilen kazıkların toplamıdır’ sözündeki gibi benim hayat konusunda çok değerli bir tecrübe kazanmamı sağlayan güzel insana çok ama çok teşekkürler.

İşte böyle ama sizce teşekkürler bu kadarla kısıtlı kalmalı mı? Ya da yaşanılan her şey teşekkür edilecek kadar güzel şeyler mi? Bence kesinlikle hayır, ama şu uzun yazıda asıl anlatmak istediğim kısa düşünce; insanın yaşadıklarıyla, hissettikleriyle, düşündükleriyle büyüdüğü. Yaşadığı, düşündüğü, hissettiği şeyler her neyse onların sonuna kadar hakkını vermesi gerektiği ve bir an olsun onu büyüten şeylere kıymetsizlik etmemesi. Böylelikle doğum gününde ona söylenen ‘iyi ki varsın, iyi ki doğmuşsun, iyi ki seni tanımışım… vb’ cümlelerinde olan ‘iyi ki’nin kaynaklarının unutulmaması gerektiği. Siz, siz olun, sizi siz yapan hiçbir şeye haksızlık etmeyin, onları unutmayın çünkü haksızlık ettiğiniz ya da unuttuğunuz şeyler sizin parçalarınızdan öte değiller.

Benzer Yazılar:

1. Bana ben olmayı öğreten tüm öğretmenlerin gününü kutlarım!
2. 2011’den hep hatırlayacaklarım…
3. Dile kolay 4 yıl…

Aslında çok garip bir yıldı benim için 2011!

Yaşadığım sürece hiç mutlu olmadığım kadar mutlu olduğum günler de oldu, hiç üzülmediğim kadar üzüldüğüm günler de! 2011 bana başarılar da yaşattı başarısızlıklar da! Çok sevinçler yaşadım ama hiç bu kadar üzüldüğümü de hatırlamıyorum dersem yeridir.

Aslında güzel başlamadı 2011, daha ilk gününde ne kadar zor geçeceğini göstermişti. İlk 25 gün felaketti mesela ta ki 26. gününü sonradan bana verilen bir hediye olduğunu öğrendiğim bir gün olarak yaşayana kadar. Doğum günümde meğersem şimdiye kadar aldığım en güzel hediyeyi almışım.

20 yıllık eğitim hayatımın en güzel, en mutlu sömestr tatilini 2011’de yaşadım.

Sonra son dönem başladı.

Lisans eğitimimin son senesindeydim ve artık İzmir’den İstanbul’a dönecektim.

İlkbahar hiç böylesine bahar olmamıştı sanki daha önce. Açan çiçekleri buketleyip bir köşeye kaldırmak istedim ilk kez. Mutluydum, her güne mutlulukla başlayıp, her geceye gözümü rahatlıkla yumuyordum.

Zaman su gibi akıp geçiyordu.

Eğitim hayatımda başarılıydım ve bu başarı beni güzel yerlere götürüyordu.

Bu senede yine İzmir Blog Yazarlarıyla etkinlikler yaptık.

Bir niyetle başladığımız Likemind İzmir Buluşmalarına devam ettik, Haziranda sonlandırdık.

Bölümümüzün etkinlik takımı olan Şapka Takımıyla Sosyal Medya Uygarlığında Pazarlama İletişimi etkinliğini gerçekleştirdik. İlan ve afişlerde sponsorların yanında adımın yer alması gerçekten benim için büyük mutluluktu. Merak etmeyin etkinliğe sponsor olmamıştım sadece yaptığım büyük katkıdan dolayı adımı oraya yazdılar.

İkinci dönemle birlikte eğitim hayatımıza Necla Zarakol gibi usta bir isim danışman hoca olarak girdi. Aslında ilk geldiğinde sonradan patronum olacağını ben dahi tahmin etmiyordum. İşte kader, kısmet!

Hızla geçen günler, beni yavaş yavaş İstanbul’a ve tüm sevdiklerime kavuşturmak için geçiyordu her gece yatmadan önce ettiğim uzunca dualarla.

Bu arada daha öğrenciyken, okulda reklamcılık dersinin konuğu olarak dersler anlatma fırsatım oldu.  (bakınız) Her ne kadar ödül alamasam da hem Türkiye Halkla İlişkiler Derneği’nin hem de Reklamcılık Vakfı’nın yarışmalarına katılmak, o heyecanları yaşamak çok güzeldi.

Öğrencilik hayatı içerisinde yapılan işler insana büyük tecrübe kazandırıyor. Bu doğrultuda bende arkadaşlarımla birlikte çalıştığım Ege Orman Vakfı, SHÇEK İzmir, Dalan Kimya için hazırladığımız gerçek projelerden çok şeyler öğrendim.

Bir şekilde haziran ayına gelmiştik ve ben finallerimden ve finallerimin iyi geçmesinden öte 10 Haziran’ı bekliyordum. Nitekim öyle de oldu, son sınava girmemin ardından soluğu İstanbul’da almıştım. 10.06.2011 Cuma ise bir insanın kelimeleriyle anlatamayacağı, sadece yaşayarak hissedebileceği bir güzellikteydi.

Okul bitmişti ama daha notlarım bile açıklanmamıştı ki yeni mezun biri için fazla iyi sayılabilecek şekilde bir ajans başkanından davet alıp ve bir anda kendimi Zarakol İletişim Hizmetleri’nin Digital ekip kadrosunda bulmuştum. Emin olun mezuniyete gittiğiniz zaman herkesin gözü üzerinizde oluyormuş ki mezuniyetimin gecesi 00.00’dan sonra ilk maaşımın yatması da ayrı bir mutluluktu. Umarım sizler de yaşarsınız.

Haziran’ın kısa özetini geçeyim;

Likemind İzmir bitti, Lisans eğitimim bitti, İstanbul’a ve sevdiklerime kavuştum, 10.06.2011 günü ve gecesi yaşandı, Zarakol Digital’de işe başladım, Mezuniyet gecem oldu mezun oldum, ilk maaşımı aldım!

Diğerlerine göre fazla iyi geçen bir ay olmuş!

Haziranla birlikte başlayan yaz ayları da aynı güzellikte devam etti diyebilirim. İş hayatı ilk başlarda sıkıcı ve zordu ama insan alışıyor bazı rutinlere. Bu arada Zarakol Digital ekibindeki değerli arkadaşlarıma teşekkür etmezsem olmaz. Erdem Baltacı, Hamza Şamlıoğlu, Muratcan Şahinoğlu, Murat Karakaş, Burçak Yıldız, Hande Çıkrıkçı…

Ama onca günün içinde benim için çok özel olan ve hep öyle kalacak bir gün var. Temmuz ayının sonu… Şimdiye kadar yüzlerce kez yemek yapıp, sofralar hazırlayan ben için de hiç yaşanmamış bir heyecan ve hep hatırlanacak, rüyalarda görülecek bir gün oldu.

Hani dini bayramlar vardır, milli bayramlar vardır, anlayacağınız 2011 içerisinde benim çokça bayramlarım oldu.

2011’de çok güzel yerlere gittim aslında birçoğuna daha önce defalarca gitmiştim.

2011’de çok lezzetli yemekler yedim aslında birçoğunu daha önce defalarca tatmıştım.

2011’de hayatımda hiç yazmadığım kadar güzel cümleler kurduğumu şimdi onları okudukça daha iyi anlıyorum.

2011’de aldığım mesajların beni ne kadar mutlu ettiğini size kelimelerle anlatamam.

2011’de izlediğim kadar film hiç izlemedin, şarkıları böylesine hissederek dinlemedim.

 Mutluydum değil mi?

Ta ki Ramazan bayramına kadar…

İnsanoğlu çok dikkatli olmalı, kendi kem gözünden bile kendini korumak için dualar etmeliymiş ben bunu da bu sene içerisinde anladım.

Nazar varmış, duadan asla vazgeçmemek lazımmış, kimi zaman sabır insanın içinin içini yemesiymiş.

(Bu aralarda bir tarihte Sakarya Üniversitesi Sosyal Bilimler Enstitü’sünde Siyaset Bilimi ve Kamu Yönetimi üzerine yüksek lisans eğitimime başladım)

 Yaşadığım o günleri hep hatırlayacağım.

20 Kasım 2011 gününü hep hatırlayacağım.

İnsan yaşadıkça neler görüyor. Allah’ım herkesi gerçekten beterinden saklasın. Kimseyi kendine düşman edip kendine küstürmesin. Aldığı nefesi aldığına pişman etmesin.

Hani derler ya; ‘büyük derdin olduğunda Allah’a dönüp, Allah’ım benim büyük derdim var deme, derdine dönüp, benim çok büyük Allah’ım var’ de diye ama inanın insan kimi zaman Rabbine karşı gerçekten çok nankörleşiyor.  

İniş, çıkış, başarı, başarısızlık, sevgi, nefret, özlem, hüzün, mutluluk, keder, lezzet, dostluk, ayrılık, dua, sevgi, saygı, güzellik, bahar, saygısızlık, merhamet hepsine ve dahasına olan ‘aşk…’ !

İşte öyle; sonrasında iş hayatımla ilgili güzellikler devam ediyor, daha da devam edecek, napalım kendimizi işimize gücümüze verip oyalayalım bari değil mi?

Bu arada Bahçeşehir Üniversite’si İLEF Kriz İletişimi dersinde anlattığım dersi de hep hatırlayacağım. Ama 2012′de eğitimlerimizin de devamı gelecek.

Yine şair diyor ya hani; ‘hatırlamak evvelinde unutmayı saklar, ben seni bir an olsun hatırlamayacağım’ diye bende aslında aynen öyleyim, bu koca sene içerisinde yaşadığım her şeyi bir an olsun aklımdan çıkartmayacağım.

2011, yaşanılanlar, yaşatanlar ve tüm duygular hepinize teşekkürler, büyüyorum sizinle!

Ama inşallah 2012 bu kadar yüklenmez üzerime.

Bu vesileyle hepinize iyi seneler dilerim…

Benzer Yazılar:

1. Dile kolay 4 yıl…
2. 2010 – 2011 Blogsal Sosyal Sorumluluk Kampanyam
3. Bana ben olmayı öğreten tüm öğretmenlerin gününü kutlarım!

Ama merak etmeyin çok kısaca özetleyeceğim!

9 Eylül 2007′de İzmir’e ayak bastığımda düzenlenen Kurtuluş Günü etkinlikleri bile buraya gelme isteksizliğimi geçirememişti. Onu takip eden 2 yılda da bu isteksizliğim ve bir an önce İzmir’den kurtulma çabalarım, yalanım yok ki devam etti, sınavlara girdim, yatay geçişlere başvurdum, geçirdiğim hastalıkları bahane ettim ama nafile, olmuyordu ve İzmir her geçen gün beni kendine usulca bağlıyordu sanki…

Önce hazırlık okuyacaksın dediler, okudum. 4 yıl boyunca beni her gördüklerinde selam veren hal hatır soran arkadaşlarım oldu.

Sonra sıra intibak sınıfına gelmişti, orayı okurken hem şu an ki 3. sınıflarla hem kendi sınıf arkadaşrımla hem şu an mezun olmuş birçok arkadaşla tanıştım ama sanki çok sevilmemiştim ve bence İzmir’deyken gitmeliydim.

Diğer yandan İzmir Blog Yazarlarına katıldım, orada güzel insanlarla tanıştım. Ama İstanbul’da daha iyileri vardı, İzmir’den gitmeliydim.

Yurttaki arkadaşlarımı zaten anlatmıyorum, onlar arkadaştı kardeş oldular İzmir’de uyandığım her günde bana güven kattılar. Ama onlarla muhabbetim zaten devam ederdi, ben yine de İzmir’den gitmeliydim.

İşte böyle garip duygular besliyordum. Sonra bazı uğraşlarımın boşuna olduğunu anladığım gün, Erdal; İzmir’de yiyecek ekmeğin görecek günlerin var dedim ve hayatın tadı o anda başladı. Ve öyle lezzetli geldi ki!

Okuldaki arkadaşlarımla ve hocalarımla 2010 medya gezisinde 3. sınıftayken sanki yeniden tanışıyordum belki İstanbul halime acıyıp onların beni arasına almasını istiyordu.

Blog Yazarlarından tanıştığım arkadaşlarımla yaptığımız buluşmalar, başlangıcı garip olsa da organize etmeye başladığımız Likemind İzmir Buluşmaları’na gelen güzel yorumlar, beni İzmir’e bağladı.

İzmir; şehirdi yaşam oldu, arkadaştı dost oldu…

Güzel şehrin güzel insanları candı canan oldu.

4 yıl boyunca çok güzel günler geçirdim, heyecanlar, mutluluklar, güzellikler yaşadım, arada bir tatsızlıklar olsa da hayatın tuzu biberi oldular, ardıma baktığımda benimle birlikte güzel olanlar kaldılar.

Şimdi önüme, yoluma bakıyorum burada kazandıklarımla devam edeceğim güzel bir yol…

Ben sonları pek sevmem çünkü kolay unutabilen bir insan değilim hatta maalesef hiçbir şeyi unutmayan bir insanım. İzmir’den gidiyor oluşum benim için bir son değil burada aldığım eğitimimle, burada kazandığım arkadaşlarla, dostlarla, kardeşlerle yeni bir hayata yapacağım bir başlangıç… Bir daha yolum İzmir’e 4 yıl kadar kısa bir süreliğine düşer mi inanın bilmiyorum ama sizler de beni unutmazsanız ve nerede olursam olayım oraya yolunuz düşerse bilin ki orada bir ‘Erdal’ var…

Tamam bitiriyorum;

İyi ki babamı dinleyip istemeye istemeye bile olsa son sıraya İzmir Ekonomi’yi yazmışım DGS’de,

İyiki Sinem ve Hümeyra’nın ahları tutmuş,

İyiki okulum Balçova’dayken, Bornova’daki o yurda yazılmışım,

İyiki Erdal ve Nurullah İzmir’deki ilk arkadaşlarım olmuş,

İyiki intibak sınıfında Aysu’yla tanışmışım ve 3 yıl onca projede birlikte çalışmışım,

İyiki Mümin ağabeyle birlikte Blog Yazarları buluşması düzenlemişim,

İyiki yurttaki çocuklarla Kuşadası, Bodrum, Çeşme, Foça, Şirince’yi gezmişim,

İyiki 3. Sınıfta o medya gezisine katılmışım,

İyiki 3. Sınıfın yaz tatilinde ödev için grup arkadaşlarımla kavga etmişim,

İyiki 3 yıl boyunca tüm dersler sosyal medya diye bağırmışım,

İyiki Likemind İzmir Buluşmalarını organize etmişiz,

İyiki Kordon’un çimlerine uzanmışım,

İyiki 3 yıl boyunca Selin Türkel’den ders almışım,

İyiki son sene Hamdi ve Ebubekir ile eve çıkmışım,

İyiki hiç üşenmeden yılmadan Ali’yle saatlerce muhabbet etmişim,

İyiki Asansörden Körfez’in fotoğrafını çekebilmişim,

İyiki son sene Şapka Takımıyla Sosyal Medya etkinliğini organize etmişim,

İyiki 3. Sınıfta Hukuk’tan kalıp, yatay geçiş yapamamışım,

İyiki İzmir’den bir kız sevmemişim 

İyiki İzmir’in havasına alışıp, sıcağıyla yanıp yağmuruyla ıslanmışım,

İyiki 4 yıl boyunca Bonova’dan-Balçova’ya gidip gelmişim,

İyiki üniversite 2 den kaşarlı poğaça, Aynalı’dan duble eritmeli karışık yemişim,

İyiki Türkü Cafe’de Ufuk abiyle gitar çalıp şarkı söylemişim,

İyiki Yusuf Güzel için salatanın domateslerinin kabuğunu soymuşum,

İyiki ikinci yabancı dil olarak İspanyolcayı seçmişim,

İyiki Gökçen Hoca’nın dersinde V for Vendetta’yı izleyip üzerine makale yazmışım,

İyiki son sene Halkla İlişkileri seçmişim,

İyiki İstanbul’a her gidişimde İlyas usta’nın dibek kahvelerinden alıp götürmüşüm,

İyiki Kent Arşivi müzesi kampanyasında Barış’la gece tanıtım filmi çekimine gitmişim,

İyiki Kızlar Ağasında Ömer Usta’da Türk kahvesiyle, gül-nane nargile içmişim,

İyiki Haluk Hoca’yı dinleyip John Ahmet defteri tutmuşum,

İyiki tüm derslerde aynı koltukta oturmuşum,

İyiki hiçbir dersten 4 saat devamsızlık yapmamışım,

İyiki Şeyma’ya nasihatler verip aman boş ver hadi falıma bak benim demişim,

İyiki İzmir’e 58 kg gelip üzerine 15 kg almışım,

İyiki hiç sıkılmadan üşenmeden Forum Bornova’ya yüzlerce kez gitmişim,

İyiki Ege üniversitesi bahar şenliklerine katılmışım,

İyiki Bornova’da tabldotçularda yemek yemişim,

İyiki hem TUHİD’in hem RD’nin yarışmalarına katılmışım,

İyiki ilk evimizin bahçesinde civciv yetiştirmişim,

İyi ki Gülay Hoca’yla facebook chat box ta muhabbet etmişim,

İyiki Kordon’da günbatımını izlemişim,

İyiki Gazi Kadınlarda çay ya da kahve içmişim,

İyiki hazırlıktayken Caner’lerin evine kalmaya gitmişim,

İyiki çok çalışkan bir öğrenci olmamışım,

İyiki Gizem’e işim düştüğünde afiş tasarlatmışım,

İyiki son sınavdan sonra arkadaşlarımla yemeğe gitmişim,

İyiki intibak sınıfında Ebru Hoca’nın yanına gidip ben Trakya Üni’den geldim, İngilizcem çok iyi değil bu dersi nasıl geçebilirim demişim,

İyiki bir İstanbullu olarak İzmir’e gelmişim,

İyiki gecenin köründe Eda’ya yemek nispeti yapmışım,

İyiki bir rüyadan cesaret alıp, ikinci sınıflarda Sema Hoca’mla birlikte Reklamcılık dersine girmişim,

İyiki son gün eğlencede millet yesin diye kanepe yapımına yardım etmişim,

İyiki Mehmet Şenbağcı gibi bir adamdan ders alıp, bolca müzik muhabbeti yapmışım,

İyiki Yiğit hadi biri bana tuzu uzatsın derken Sarphan’la gereksizce siyaset konuşmuşum,

İyiki Sosyal Hizmetler’e, Ege Orman Vakfı’na kampanya hazırlayan grubun içinde yer almışım,

İyiki Selin Hoca’mla son sene o kadar uğraşmışım,

İyiki Kordon’da çiçek satan adamla muhabbet etmişim,

İyiki bunca güzel arkadaş, dost, kardeş edinmişim,

İyiki…

İyiki…

İyiki…

İyiki…

İşte böyle; Eğer bir aksilik olmadı ve tüm derslerimden geçmek nasip oldu ve artık mezunum, bundan sonra anca misafiriniz olarak gelirim İzmir’e. Sevgili hocalarım, arkadaşlarım, İzmir’e bir Erdal geldi ve gidiyor. Ben kendi adıma bu kadar ‘iyiki’ dediğim şeyi unutamam, diğer şeyleri çoktan unuttum bile. Eğer sizlere karşı bilmeden istemeden bir kusurum olduysa affola, hakkınızı ve emeklerinizi bana helal edin ve sizler de beni ‘iyi ki’ diyerek hatırlayın, arayın, sorun…

Benim blogumda nacizane şöyle bir yazı var, Erdal Erdoğdu sizin için en anlam ifade ediyor ,müsait olduğunuz bir vakitte üşenmeden benimle ilgili görüşlerinizi yazarsanız sevinirim.

Cici ve güzel kalsın her şey ve herkes

Benzer Yazı Yok.

Burda bir blog var uzağımda, bu blog benim blogumdur, yazmasam da, güncellemesem de bu blog benim blogumdur.

Artık eskisi gibi yazamıyorum buraya, belki içimden gelmiyor, belki de yazacak konu bulamıyorum. Ama her ne kadar ben blog yazmaktan uzaklaşsam da blogosfere yapılan yeni katılımlar beni her zaman heyecanlandırıyor.

Bu vesileyle sizlere son zamanlarda blog yazmaya başlayan bazı arkadaşlarımı tanıtmak istiyorum. Ben onların çok güzel yazılar yazacaklarına, çok güzel kitlelere ulaşacaklarına can’ı gönülden inanıyorum. Umuyorum ki bu konuda yanılmam.

İlk bloglarımızın yazarları benim liseden kardeşlerim, H. Bekir Altuntel, Ali Hulusi Ölmez ve Yusuf Güleç. Ben bu arkadaşların bilgi ve becerilerine, bu işe girişlerinde ki samimiyete güveniyorum. Zaten onlar bu işin yabancısı değiller. Hacı Bekir şu an Yıldız Teknik Bil. Müh. okuyor, daha önce Konya Selçuk’ta Bilgisayar Programcılığı okudu. Ali ile  Yusuf  birlikte yine Konya Selçuk Üniversitesinde Bilg. Programcılığı okudular. Şu an aktif olarak farklı firmalarda Programcılık ve destek işleri ile uğrasıyorlar, ortak olarak Green Yazılımda firmalara ve kişilere websel çözümler üretiyorlar. Ben bu 3 kardeşime de blogosferde iyi bloglamalar diliyorum. 

Malumunuzdur İzmir İçinde Likemind İzmir Buluşmaları diye bir organizasyon düzenliyoruz. Buraya gelen bir çok kişi internete, sosyal medyaya meraklı kişiler. Geçtiğimiz günler içinde Likemind İzmir katılımcılarından Sevgili Özge Demirsoy‘un Likemind İzmir koordinatörlerinden ve iyi bir blog yazarı olan Sevgili Mümin Erakbaş‘tan etkilenerek blog yazarı olma kararı aldığını ve blogunu açıp ilk yazısı nı yayınladığını duydum ve çok sevindim. Umuyorum ki o da çok güzel yazılar yazarak güzel kitlelere düşüncelerini ulaştırabilir. Ona da bu konuda başarılar diliyorum.

Ben bundan kısa bir süre önce bir gezi blogu açtım. Adını ‘ Erdal’la Geziyorum ’ koydum. Ama bu blogumun tanıtımını yapmamıştım. Saolsunlar eşimiz dostumuz duymuş, girmiş, yazılarımızı okumuş ve çeşitli duyurumlarda bulunmuşlar. (bknz: Deniz Akın ) Bu blog içinde ben gidip gördüğüm, görüp beğendiğim ya da beğenmediğim yerleri yazıyorum. Aslında laf aramızda çok yazmıyorum ama orayla ilgili çok yakında bir adres değişikliği olacak, o zaman ben de düzenli yazmaya başlarım.

Size son tanıtmak istediğim bloğun başlığı ise, Tokalarım. Bu blog ile benim tanışma zamanım bu eğitim senesi başında Medya Hukuku dersime Tanju Oktay Yaşar Hocamızın gelmesi ile oldu. Çünkü bu blogun yazarı kendisi. Bu blogun açıklama yazısında şu şekilde bir cümle var; ‘Hani hep duyarız ya: “Kafana hiç bir şey takma… Tokadan başka…” diye. İşte bu sitede, kafalarınıza takabileceğiniz bazı tokaları sizlerle paylaşmak istedim. Gerçekten hocamızın da dediği gibi olmuş. Okumaktan sıkılmayacağınız, okuduklarınızın sizin ufkunuzda güzel baloncuklar açacağına inandığım bu bloğu da sizlere tavsiye ediyor ve bu yazımı burada sonlandırıyorum.

İyi okumalar…

Benzer Yazılar:

1. Likemind İzmir Buluşmaları ve İzmir’e gelen yeni renk
2. Beşinci Ege Blog Yazarları Buluşması
3. Güzel insanın blogu da başka oluyor canım :)blog.erakbaş.com

Likemind Buluşmaları dünya üzerinde birçok ülke ve şehirde yapılan ve büyük ilgiyle karşılaşan bir organizasyonlar silsilesi. Ülkemizde ilk olarak Likemind İstanbul olarak Sevgili Özgür Alaz ve Alemşah Öztürk tarafından düzenlenmeye başlayan,  akabinde Likemind Ankara ve Adana‘da büyük ilgi gören genel olarak benzer pazarlama zekasına sahip (likeminded) insanların bir araya geldiği buluşmalar bütünü.

İstanbul, Ankara ve Adana buluşmaları gerçekleşip sosyal medya üzerinde çok güzel feedback’ler alırken, Sevgili Mümin Erakbaş ile birlikte acaba İzmir’de niye yok, sorusunu sormaya başladık. Akabinde hemen harekete geçtim. Likemind Buluşmlarını organize etmek, Likemind.us yöneticileri ile yazışmak, onların sizin buluşmalarınızı sitelerinden duyurmasını sağlamak gerekiyor. Uzun süre Sevgili Noah Brier ile yazıştım. Onu Likemind İzmir Buluşmaları konusunda ikna ettim. Ama 4. buluşmayı organize edeceğimiz şu gün bile hala Likemind İzmir Buluşmlarını sitesine eklemiş değil. Sağlık olsun.

12 Haziran için, ilk duyurumlara başladığımızda büyük ilgiyle karşılaştık. Ama tam bu aşamada Sevgili Özgür Alaz‘dan Likemind.us’da bize referans olmasını istediğimde, bana Türkiye’nin bilhassa pazarlama ve yönetim danışmanlığı konusunda en büyük isimlerinden biri olan, benim daha önce gazetelere yazdığı yazılarından, yayınladığı makalelerinden takip ettiğim Melih ARAT‘ın İzmir’de likemind buluşmaları organize ettiğinden bahsetti. Ama bizim takip ettiğimiz sosyal medyalar üzerinde biz de dahil olmak üzere kimsenin bundan haberi yoktu. Hemen Sevgili Melih Hocamız ile bu konuyla ilgili irtibata geçtik. Bununla birlikte, biz 12 Haziran’da sosyal medya üzerinde tüm duyurumları yapılmış şekilde 1. Likemind İzmir Buluşmasını Sevgili Mümin ERAKBAŞ ile birlikte organize ettik (Melih Arat ve İpek Hanım’ın organize ettiğinin ardından özünde 2.ydi) . 19:30 buluşma saati ama biz 1 saat önceden gittik, birlikte oturduk, Allah bizi utandırmasın diye dua ettik . Vakit yaklaşıp arkadaşlarımız geldikçe, içimiz rahatlamaya başladı, çünkü acaba kimler gelecek, kimse gelecek mi diye bir merak vardı içimizde. İlk olarak Muzaffer Bey, Merhaba ben Muzaffer diyerek yanımıza geldi, sonra İzmir Blog Yazarlarından arkadaşlarımız, akabinde meğersem yan masalarda oturanlar arkadaşlar da Likemind İzmir Haziran Buluşması için gelmişler, onlarda kalkıp yanımıza oturdular. İlk buluşmaya göre çok verimli geçen bir toplantı idi, yaklaşık 35 kişi birbirini tanımayan onca güzel insan bir araya gelmiştik. Temmuz ayında ki buluşmada ise, Melih Hocam ile yolumuza devam etmeye başladık.

Bugün 4. buluşma akşamı. Son günlerde aldığımız geri bildirimleri gördükçe o kadar mutlu oluyorum ki. Daha öncesinde birbirini hiç tanımayan bir çok insan Likemind İzmir Buluşması adı altında bir araya geliyor ve ortaya süper bir sinerji çıkartıyor. Yukarıda ‘benzer pazarlama zekasına sahip’  diye bir cümle kurdum. Likemind’ın dünya da lanse ediliş şekli bu. Ama Türkiye’de yapılan ve İzmir’de yapılan tüm Likemind organizasyonları birçok farklı sektörden çok güzel insanları bir araya getirdi. Blog yazarından, Pazarlama danışmanına, doktara, web designer’a, öğretim üyelerine, tekstil mühendisinden reklam yazarına, şirket yöneticilerine, danışmanlarına kadar, birçok farklı insanı bir araya getirmek ve bunu bir çıkar gözetmeden yapmak çok güzel. Bu buluşmalarda ki en büyük amaç, bulunduğunuz şehir içinde bir network ağı kurabilmek, bu network size belki bir iş ortağı getirir, belki pazar kahvaltısında size eşlik edecek bir dost. Bunları da geçelim hiç olmadı çok güzel insanlar ile tanışma fırsatını bu kadar kolay elde edemezsiniz.

Geçtiğimiz haftasonunda Likemind İstanbul’un kurucularıyla yapılan çok güzel bir Likemind söyleşisi yayınlandı. İnanıyorum ki bu söyleşi Likemind Türkiye buluşmalarına büyük katkıda bulunacak.

Neyse, bendeniz Erdal ERDOGDU ve Likemind İzmir’de ki en sevdiğim partnerim olan Mümin ERAKBAŞ ve İpek Gürel ile, Melih ARAT Hocamızın desteği ile birlikte elimizden geldiğince Likemind İzmir Buluşmalarına güç katmaya çalışacağız. Eğer sizler de aramıza katılmak isterseniz, biz bundan büyük onur duyarız. Likemind İzmir Buluşmaları HER AYIN İLK SALI akşamı, 19:30 – 22:00 saatleri arasında İzmir/Çankaya Starbucks Coffee”de gerçekleştiriliyor.

Buluşmalarımız hakkında daha çabuk bilgi almak için;

Likemind İzmir Google Grubu - Likemind İzmir FriendFeed Grubu - Likemind İzmir Facebook Grubu

Grublarımıza dahil olabilir, sitemin iletişim bölümünden bana ulaşabilirsiniz.

Saygı ve Selamlarımla

Benzer Yazılar:

1. izmir ekonomi üniversitesi ve teleferik
2. izmir ekonomi üni. şimdi reklamlar :)
3. Saat kulesi-Konak-İzmir