9 Eylül 2007′de ilk ayak bastığımın akşamıydı 85. kurtuluş kutlamaların. Senin kurtuluşunun üzerinden geçen koskoca 89 yılın içinde 4 yıl misafir ettin beni koynunda. İlk başlarda zordu sana uyum sağlamak, yeniydi her şey, yalan söylemeyeyim sevememiştim seni, aslında senin suçun da yoktu bunda, sen sadece oturuyordun bu ülkenin en batı tahtında. Kaçmaya çalıştım senden, bahaneler uydurdum kendimce. Ben sana laflar attıkça, sen bana dostlar/güzellikler hediye ettin. Kordonun çimlerinde tattım çiğdemin tuzunu. Çayın yanına hiçbir şey yakışmamıştı sanki Gevrek ve Boyoz kadar. Günbatımı ayrı bir güzeldi Asansör’de. Kabakçiceği dolmasının tadı bir başkaydı Şirince‘de. Ah bi de şu rakıya olan sevdan olmasaydı daha bir çok sevecektim seni. Ama Foça’da denizin kokusu sardı dostluğumuzu, Saat Kulesi ne de güzel duruyordu sol bileğinde, Kızlar Ağası her gelen misafiri kahvesiyle ağırlıyordu muhabbetinde ve sen her geçen gün daha da güzel bir yer ediniyordun ve ben iyiki‘ler biriktiyordum yüreğimde.

Zaman çabuk geçti seninle, gün geldi elveda dedik dostane bir şekilde.

Tüm misafirperverliğin, bana hediye ettiğin güzel günlerin ve değerli dostlar için teşekkürler İzmir!

Bir daha kurtuluş mücadelesi vermemek dileklerimle, kurtuluşunun 89. yılı kutlu olsun.

Benzer Yazılar:

1. Blog Kürede 4 sene…

Başlığımızın asıl açılımı İzmir Ekonomi Üniversitesi İletişim Fakültesi Halkla İlişkiler  ve Reklamcılık Bölümü olmalı. Benim üniversite hayatım biraz uzun oldu. Çünkü İzmir Ekonomi Üniversitesi öncesinde önlisans olarak Trakya Üniversitesi (şimdi Namık Kemal) Çerkezköy Meslek Yüksek Okulunda Halkla İlişkiler okudum sonrasında Dikey Geçiş Sınavı ile İzmir’e gidince totalde 6 yıl üniversite okudum. Çoğu kişi bunu duyunca Tıp okusaydın ya bari bir işe yarardı diyor ama ben okuduğum okullardan ve bölümden çok memnunum. Türkiye’de özel ya da vakıf üniversitesi diyeceğimiz üniversitelerin çoğunun öyle köklü tarihleri, oturmuş düzenleri yok ve İzmir Ekonomi Üniversitesi de bunlardan bir tanesi ama önemli olan bunun farkında olup gerek eğitim sistemine gerekse öğrencilere gerekli yatırımları yapabilmekte. Ben burada okuduğum 1 yıl hazırlık 3 yıl lisans eğitimim boyunca bunu gördüm. Her yıl mezun olan arkadaşlar bir sonraki sene okuyan arkadaşları kıskanıyordu açıkçası. Bense bunla nacizane övünebilen biriyim, umuyorum ki İzmir Ekonomi Üniversitesi ve Halkla İlişkiler Reklamcılık Bölümü ileride daha iyi yerlere gelir ve bizde hiç çekinmeden burada okuduk diye göğsümüzü kabarta kabarta gezeriz.

Ben 3 yıl lisans eğitim boyunca aşağıdaki dersleri yanlarında ismi yazan hocalardan aldım;

İntibak Sınıfında

MMC 101 İletişime Giriş  -  Nuran Erol Işık

MMC 220 İletişim Kuramları – Gökçen Karanfil

BA 230 Pazarlama İletişimi – Ebru Uzunoğlu

IUE 100 Akademik ve Sosyal Oryantasyon

SPN 101 İspanyolca I  – Aslıhan Ağdanlı

PRA 202 Kişilerarası İletişim – Nilüfer Pembecioğlu

PRA 206 Halkla İlişkilerin İlkeleri  - Selin Türkel

PRA 204 Reklamcılığın İlkeleri  - Sema Misçi

MMC 102 İletişim Tarihi – Aysun Akan

SPN 102 İspanyolca II – Nigel Ashley

İntibak sınıfı benim için zor oldu, bölüm hakkında mevcut bir bilgi bikrimim vardı ama ben hepsini Türkçe olarak biliyordum ama okulun eğitim dili İngilizceydi. Buna artı olarak İngilizce hazırlık sınıfı okumama rağmen 1. ve 2. Sınıfın dersleri bir arada almam ve 1. sınıftaki tüm derslerin hepsini almamış oluşum beni zorladı açıkçası. Ama yine de tüm derslerden başarılı oldum.

3. Sınıfta

PRA 301 Medya Planlama – Sema Misci Kip

PRA 307 Halkla İlişkiler ve Reklamcılıkta Yaratıcılık – Haluk Mesci

PRA 305 Medya İlişkileri ve Haber Yapımı – Gülay Akçakoca

PRA 415 Kurum Kültürü – Selin Türkel

MMC 309 Medya ve Hukuk – Tanju Oktay Yaşar

BA 320 Tüketici Davranışları – Deniz Atik

SPN 201 İspanyolca III – Gülüm Uğur

PRA 416 Kurumsal İletişim – Ümit Tunçağ

PRA 304 Metin Yazarlığı 7 – Haluk Mesçi

MMC 304 İletişim Sosyolojisi  - Gökçen Karanfil

MMC 302 İletişimde Hukuk ve Etik – Tanju Oktay Yaşar

BA 324 Marka Yönetimi  - Ebru Uzunoğlu

BA 370 Pazarlama Araştırması – Nilgün Gürkaynak

SPN 202 İspanyolca IV – Mehmet Şenbağcı

ST 300 Staj (8 hafta) – İstanbul Büyükşehir Belediyesi Basın Yayın ve Halkla İlişkiler Müdürlüğü 

Üçüncü sınıf benim en çok zorlandığım sene oldu. Hem derslerin yoğunluğu hem gelecek telaşesi derken notlarım çok düştü. İlk defa bir dersten kaldım. Ama iyiden iyiye bilgisel olarak sektöre hazırlandığımı hissettim. Hocalarımla ve arkadaşlarımla daha iyi kaynaşma fırsatı elde ettim. Yaptığımız medya gezisi ile sektör hakkında geniş bilgi sahibi oldum.

4. Sınıfta

PRA 425 Halkla İlişkilerde Kampanya Tasarımı – Selin Türkel

PRA 418 Pazarlama Amaçlı Halkla İlişkiler – Gülay Akçakoca

PRA 451 Pazarlama İletişiminde Uygulamalı Atölye – Sema Misçi Kip ve Ebru Uzunoğlu

MMC 309 Medya Hukuku – Tanju Oktay Yaşar

SPN 301 İspanyolca V – Muaf oldum.

SPN 401 İspanyolca VII – Müyesser Ergüler

PRA 452 Pazarlama İletişiminde Uygulamalı Atölye II – Sema Misçi Kip ve Ebru Uzunoğlu

BA 360 İnsan Kaynakları Yönetimi  - Duygu Çakırokkalı

PRA 426 Halkla İlişkiler Projesi  - Selin Türkel ve Necla Zarakol

HUM 102 Uygarlık Tarihi II – Gül Durna

SPN 402 İspanyolca VIII – Mehmet Şenbağcı

SPN 302 İspanyolca VI – Pekin Aksoy 

Bu arada asistan hocalarımızı unutursam çok ayıp olur üç yıl boyunca her derdimize koşan Burcu Öksüz ve benim son sene tanışma fırsatı bulduğum Burcu Yaman ve Esin Sayın’a ne kadar teşekkür etsem azdır. Benim ilişik kesme işlerimi bile onlar hallettiler. Kendileri canlardır, cananlardır. Çokca sevilirler…

Ve son sene; zaman o kadar çabuk geçti ki anlatamam ve yaşadığım, yaptığım her şey bana iyiki dedirtti.  Son sene tüm hocalarım için ben artık sektörün bir parçasıydım, artık yaşım da kemale ermişti diyebilirim, sağolsunlar desteklerini iyice arttırdılar. Son dönem ana dersimize danışman hoca olarak Necla Zarakol’un gelmesi ise bize yapılabilecek en büyük güzellikti ve öyle oldu. Şimdi onun ajansında çalıyorum. Gerisini siz anlayın artık.  Ben 4 yıl boyunca benim kahrımı çeken tüm hocalarıma üzerimdeki haklarından dolayı çok ama çok teşekkür ediyorum. Umuyorum ki ben onlar için hep iyi, efendi bir öğrenci oldum ve yıllar sonra adımı andıklarında ‘Erdal da iyi çocuktu, bak ne güzel yerlere geldi’ diyebilmeleri için çalıştım ve çalışmaya devam edeceğim. İzmir’de 4 yıl boyunca hem okulda hem dışarda çok iyi arkadaşlarla tanıştım, dostuklar kurdum, onlara karşı bir sürc’ü lisan ettiysem affola, hepsine herkese ayrı ayrı teşekkür ederim ama Hocalarımdan çok, arkadaşlarımdan çok beni her zaman destekleyen aileme teşekkür etmezsem, onlar için dua etmezsem olmaz ne de vakıf üniversitesi ve ücretle okunan bir yer, ev kirasıydı, harçlığıydı derken, herhal onların yaşadıklarını anca ilerde baba olunca anlayabilirim ama bana güvenip benim için girdikleri tüm zorluklar için Rabbim onlardan razı olsun.

Eğer üniversite, fakülte ya da bölümle ilgili sorularınız olursa yorum olarak yazarsanız elimden geldiğince cevaplamaya çalışırım.

Benzer Yazılar:

1. izmir ekonomi üniversitesi ve teleferik
2. izmir ekonomi üni. şimdi reklamlar :)
3. Halkla İlişkiler Ajansı Ne İş Yapar?

Ama merak etmeyin çok kısaca özetleyeceğim!

9 Eylül 2007′de İzmir’e ayak bastığımda düzenlenen Kurtuluş Günü etkinlikleri bile buraya gelme isteksizliğimi geçirememişti. Onu takip eden 2 yılda da bu isteksizliğim ve bir an önce İzmir’den kurtulma çabalarım, yalanım yok ki devam etti, sınavlara girdim, yatay geçişlere başvurdum, geçirdiğim hastalıkları bahane ettim ama nafile, olmuyordu ve İzmir her geçen gün beni kendine usulca bağlıyordu sanki…

Önce hazırlık okuyacaksın dediler, okudum. 4 yıl boyunca beni her gördüklerinde selam veren hal hatır soran arkadaşlarım oldu.

Sonra sıra intibak sınıfına gelmişti, orayı okurken hem şu an ki 3. sınıflarla hem kendi sınıf arkadaşrımla hem şu an mezun olmuş birçok arkadaşla tanıştım ama sanki çok sevilmemiştim ve bence İzmir’deyken gitmeliydim.

Diğer yandan İzmir Blog Yazarlarına katıldım, orada güzel insanlarla tanıştım. Ama İstanbul’da daha iyileri vardı, İzmir’den gitmeliydim.

Yurttaki arkadaşlarımı zaten anlatmıyorum, onlar arkadaştı kardeş oldular İzmir’de uyandığım her günde bana güven kattılar. Ama onlarla muhabbetim zaten devam ederdi, ben yine de İzmir’den gitmeliydim.

İşte böyle garip duygular besliyordum. Sonra bazı uğraşlarımın boşuna olduğunu anladığım gün, Erdal; İzmir’de yiyecek ekmeğin görecek günlerin var dedim ve hayatın tadı o anda başladı. Ve öyle lezzetli geldi ki!

Okuldaki arkadaşlarımla ve hocalarımla 2010 medya gezisinde 3. sınıftayken sanki yeniden tanışıyordum belki İstanbul halime acıyıp onların beni arasına almasını istiyordu.

Blog Yazarlarından tanıştığım arkadaşlarımla yaptığımız buluşmalar, başlangıcı garip olsa da organize etmeye başladığımız Likemind İzmir Buluşmaları’na gelen güzel yorumlar, beni İzmir’e bağladı.

İzmir; şehirdi yaşam oldu, arkadaştı dost oldu…

Güzel şehrin güzel insanları candı canan oldu.

4 yıl boyunca çok güzel günler geçirdim, heyecanlar, mutluluklar, güzellikler yaşadım, arada bir tatsızlıklar olsa da hayatın tuzu biberi oldular, ardıma baktığımda benimle birlikte güzel olanlar kaldılar.

Şimdi önüme, yoluma bakıyorum burada kazandıklarımla devam edeceğim güzel bir yol…

Ben sonları pek sevmem çünkü kolay unutabilen bir insan değilim hatta maalesef hiçbir şeyi unutmayan bir insanım. İzmir’den gidiyor oluşum benim için bir son değil burada aldığım eğitimimle, burada kazandığım arkadaşlarla, dostlarla, kardeşlerle yeni bir hayata yapacağım bir başlangıç… Bir daha yolum İzmir’e 4 yıl kadar kısa bir süreliğine düşer mi inanın bilmiyorum ama sizler de beni unutmazsanız ve nerede olursam olayım oraya yolunuz düşerse bilin ki orada bir ‘Erdal’ var…

Tamam bitiriyorum;

İyi ki babamı dinleyip istemeye istemeye bile olsa son sıraya İzmir Ekonomi’yi yazmışım DGS’de,

İyiki Sinem ve Hümeyra’nın ahları tutmuş,

İyiki okulum Balçova’dayken, Bornova’daki o yurda yazılmışım,

İyiki Erdal ve Nurullah İzmir’deki ilk arkadaşlarım olmuş,

İyiki intibak sınıfında Aysu’yla tanışmışım ve 3 yıl onca projede birlikte çalışmışım,

İyiki Mümin ağabeyle birlikte Blog Yazarları buluşması düzenlemişim,

İyiki yurttaki çocuklarla Kuşadası, Bodrum, Çeşme, Foça, Şirince’yi gezmişim,

İyiki 3. Sınıfta o medya gezisine katılmışım,

İyiki 3. Sınıfın yaz tatilinde ödev için grup arkadaşlarımla kavga etmişim,

İyiki 3 yıl boyunca tüm dersler sosyal medya diye bağırmışım,

İyiki Likemind İzmir Buluşmalarını organize etmişiz,

İyiki Kordon’un çimlerine uzanmışım,

İyiki 3 yıl boyunca Selin Türkel’den ders almışım,

İyiki son sene Hamdi ve Ebubekir ile eve çıkmışım,

İyiki hiç üşenmeden yılmadan Ali’yle saatlerce muhabbet etmişim,

İyiki Asansörden Körfez’in fotoğrafını çekebilmişim,

İyiki son sene Şapka Takımıyla Sosyal Medya etkinliğini organize etmişim,

İyiki 3. Sınıfta Hukuk’tan kalıp, yatay geçiş yapamamışım,

İyiki İzmir’den bir kız sevmemişim 

İyiki İzmir’in havasına alışıp, sıcağıyla yanıp yağmuruyla ıslanmışım,

İyiki 4 yıl boyunca Bonova’dan-Balçova’ya gidip gelmişim,

İyiki üniversite 2 den kaşarlı poğaça, Aynalı’dan duble eritmeli karışık yemişim,

İyiki Türkü Cafe’de Ufuk abiyle gitar çalıp şarkı söylemişim,

İyiki Yusuf Güzel için salatanın domateslerinin kabuğunu soymuşum,

İyiki ikinci yabancı dil olarak İspanyolcayı seçmişim,

İyiki Gökçen Hoca’nın dersinde V for Vendetta’yı izleyip üzerine makale yazmışım,

İyiki son sene Halkla İlişkileri seçmişim,

İyiki İstanbul’a her gidişimde İlyas usta’nın dibek kahvelerinden alıp götürmüşüm,

İyiki Kent Arşivi müzesi kampanyasında Barış’la gece tanıtım filmi çekimine gitmişim,

İyiki Kızlar Ağasında Ömer Usta’da Türk kahvesiyle, gül-nane nargile içmişim,

İyiki Haluk Hoca’yı dinleyip John Ahmet defteri tutmuşum,

İyiki tüm derslerde aynı koltukta oturmuşum,

İyiki hiçbir dersten 4 saat devamsızlık yapmamışım,

İyiki Şeyma’ya nasihatler verip aman boş ver hadi falıma bak benim demişim,

İyiki İzmir’e 58 kg gelip üzerine 15 kg almışım,

İyiki hiç sıkılmadan üşenmeden Forum Bornova’ya yüzlerce kez gitmişim,

İyiki Ege üniversitesi bahar şenliklerine katılmışım,

İyiki Bornova’da tabldotçularda yemek yemişim,

İyiki hem TUHİD’in hem RD’nin yarışmalarına katılmışım,

İyiki ilk evimizin bahçesinde civciv yetiştirmişim,

İyi ki Gülay Hoca’yla facebook chat box ta muhabbet etmişim,

İyiki Kordon’da günbatımını izlemişim,

İyiki Gazi Kadınlarda çay ya da kahve içmişim,

İyiki hazırlıktayken Caner’lerin evine kalmaya gitmişim,

İyiki çok çalışkan bir öğrenci olmamışım,

İyiki Gizem’e işim düştüğünde afiş tasarlatmışım,

İyiki son sınavdan sonra arkadaşlarımla yemeğe gitmişim,

İyiki intibak sınıfında Ebru Hoca’nın yanına gidip ben Trakya Üni’den geldim, İngilizcem çok iyi değil bu dersi nasıl geçebilirim demişim,

İyiki bir İstanbullu olarak İzmir’e gelmişim,

İyiki gecenin köründe Eda’ya yemek nispeti yapmışım,

İyiki bir rüyadan cesaret alıp, ikinci sınıflarda Sema Hoca’mla birlikte Reklamcılık dersine girmişim,

İyiki son gün eğlencede millet yesin diye kanepe yapımına yardım etmişim,

İyiki Mehmet Şenbağcı gibi bir adamdan ders alıp, bolca müzik muhabbeti yapmışım,

İyiki Yiğit hadi biri bana tuzu uzatsın derken Sarphan’la gereksizce siyaset konuşmuşum,

İyiki Sosyal Hizmetler’e, Ege Orman Vakfı’na kampanya hazırlayan grubun içinde yer almışım,

İyiki Selin Hoca’mla son sene o kadar uğraşmışım,

İyiki Kordon’da çiçek satan adamla muhabbet etmişim,

İyiki bunca güzel arkadaş, dost, kardeş edinmişim,

İyiki…

İyiki…

İyiki…

İyiki…

İşte böyle; Eğer bir aksilik olmadı ve tüm derslerimden geçmek nasip oldu ve artık mezunum, bundan sonra anca misafiriniz olarak gelirim İzmir’e. Sevgili hocalarım, arkadaşlarım, İzmir’e bir Erdal geldi ve gidiyor. Ben kendi adıma bu kadar ‘iyiki’ dediğim şeyi unutamam, diğer şeyleri çoktan unuttum bile. Eğer sizlere karşı bilmeden istemeden bir kusurum olduysa affola, hakkınızı ve emeklerinizi bana helal edin ve sizler de beni ‘iyi ki’ diyerek hatırlayın, arayın, sorun…

Benim blogumda nacizane şöyle bir yazı var, Erdal Erdoğdu sizin için en anlam ifade ediyor ,müsait olduğunuz bir vakitte üşenmeden benimle ilgili görüşlerinizi yazarsanız sevinirim.

Cici ve güzel kalsın her şey ve herkes

Benzer Yazı Yok.

Zaman ne kadar çabuk geçiyor anlayamıyorum. Daha çok gencim biliyorum, ömrümün sonuna kadar göreceğim günlerim var, yaşayacağım anlarım, tadacağım çok güzel tatlarım var, hepsi bir yerde sıralarının gelmesini usulca bekliyorlar.

 Ne diyeyim nasip, kısmet, hayırlısı…

Hayat insana her an çok ama çok farklı şeyler sunuyor; bir an gülerken hemen ardından ağlatabiliyor, bir an koşarken ardından topallatıyor, hayatı derin derin içine çekerken,  bir an ciğerlerinde yetmez hale gelebiliyor, kısacası belki de hayat sadece kendini oynuyor biz de sadece ona ayak uydurmaya çalışıyoruz.

Bundan 1 yıl önceki doğum günü yazısını benim adıma konuk yazar olarak çok sevdiğim bir arkadaşım yazmıştı.

O gün ki yazıda kendisi;

“İyi ki doğdun” diyeceğim öncelikle; ama bununla kalmamalı öyle değil mi? Sadece doğmuş olman değil şu an hayatımda olman da önemli. İyi ki doğdun ve iyi ki seni tanıyorum‘ demiş. Ne mutlu biri ya da birilerini ‘iyi ki doğdun’ ve ‘iyi ki seni tanıyorum’ dedirtebilmek.

Ama işi sağlama almak lazım düşüncesiyle ekleyivermiş birkaç cümle daha; ‘Öncekiler gibi bu doğum günü de zamanın hızla geçtiğinin bir nişanesi. Bugün buradayım bu yazıyı yazıyorum; ama yarını bilemem.’ Aynen onun dediği gibi kimse yarının ne getireceğini bilemez.

Dün hayatımda olanlar bugün yoklar, belki bugün hayatımda olanlar yarın olmayacaklar, belki şu an yaşadığından bile haberdar olmadığım onlarca güzel insan yarın hayatımda çok önemli roller alacaklar.

Ve bu doğum günüm de zamanın hızla geçtiğinin bir nişanesi oldu.

 Ne diyebiliriz ki, nasip, kısmet, hayırlısı…

Bu sene doğum günüme sanal âlem tüm gerçekliği ile darbesini vurdu ve internetin hayatımın içine nasıl girdiğini, benim onun içinde nasıl bir yerim olduğunu bana açık açık gösterdi.

Doğum günümün ilk anları itibari ile profillerimin bulunduğu internet sitelerinden doğum günü tebrikleri gelmeye başladı. Hani daha önce bir yazımızda ‘bir iletişim kanalı olarak internet‘ demiştik ya.  Bu o iletişimin bir göstergesiydi belki de.

FriendFeed.com üzerinde çok güzel kişiler çok güzel yorumlar içeren başlıklar açtılar;

•  İzmir’den Mümin ERAKBAŞ; ‘Yüzünden gülümsemen hiç eksilmesin‘ dedi..
•  İstanbul’dan Sinan ATA; ‘ Yaşanılası bir ömür ‘ diledi.
•  Ankara’dan Ömer KARAPINAR; ‘Kral adamdır’ dedi.
•  İstanbul’dan Müge ÇERMAN; ‘Başarılı bir hayat‘ diledi.
•  İzmir’den Volkan KARAKUŞ; ‘ Güzel insan‘ dedi.
•  Bu başlıklara onlarca insan yorum yazdı, like verdi, kimisi ise kendi profilinde ( Sanem - saol ) paylaştı.

Bunlara artı olarak, Xing (10 kişi), Facebook (80 kişi), Mail ve Msn den (40′a yakın kişi), Telefon ile (50 ye yakın kişi) çok güzel insanlar beni bu günümde şımartmak için yüreklerinden gelen tüm güzel kelimeleri kullandılar.

Hani yukarıda demiştim ya; ‘Ne mutlu biri ya da birilerini ‘iyi ki doğdun’ ve ‘iyi ki seni tanıyorum’ dedirtebilmek’ diye. Şimdi bir insan bunlarla mutlu olmasın da, bu yorumlara sevinmesin de ne yapsın?

Herkese ne kadar teşekkür etsem azdır, ama eğer kabul ederlerse bu yazım onlara olan sevgimin, saygımın ve müteşekkirliğimin bir nişanesi olsun. Gerçekten bu kara çocuğu çok sevindirdiniz. Doğru bir yolda yürüdüğünü, bu yolda yalnız olmadığını ona tüm içtenliğiniz ile gösterdiniz.

Hatırlayan, unutan, unutmayıp umursamayan herkese çok teşekkürler.

Bugün hepimiz hayatımdasınız ve hayatıma çok güzel renkler katıyorsunuz, umuyorum ki yarında hepiniz sahip olduğunuz tüm renklerle hayatımda olursunuz.

Ve sayenizde ben de içime sinerek ‘İyi ki doğmuşum’ diyebiliyorum.

Doğum günlerinde en çok aile fertlerinin anımsanmasını öğütlemişti bir arkadaşım, bu yazı içinde onları hatırlamazsam ayıp etmiş olurum. Ailemin her ferdine ne kadar teşekkür etsem, ne kadar dua etsem azdır, onlar olmasa kanımca bugün bu kadar sevildiği hissettirilen Erdal, bu şekilde olmazdı. Tüm teşekkürlerim ve dularım, Annemle, Babamla ve kardeşlerimle… Sizi çok ama çok seviyorum…

Benzer Yazılar:

1. hepi börtdey tu mi (as)

Yazımın ilk giriş cümlesi; ben daha önce böyle bir şey izlemedim… Televizyondan duyar, gazetelerden okurdum, işte sultans of the dance  yüz binlerce izleyiciye ulaştı, Anadolu ateşi insanları coşturmaya devam ediyor diye. Ama izlemek hiç kısmet olmamıştı, olmadı da. Ama güzel İzmir’in güzel yanlarından biri de bir çok şeye ulaşabilecek olmanız. Belki sultans of the dance izleyemedim, belki Anadolu ateşini göremedim ama en az onlar kadar iyi olduklarına beni inandıran DANS-İZMİ’RİTM grubunun geçen hafta sonu E.Ü Atatürk Kültür Merkezinde sergiledikleri muhteşem gösteriye gitme şansım oldu. Yaklaşık 30 kişinin, set arkasıyla birlikte yaklaşık 50 kişinin muhteşem uyum ve koordinasyonunu,  uzun süreli kaliteli bir çalışmanın nasıl muhteşem bir dans gösterisini ortaya çıkardığını gözlerimle gördüm. Ne yalan söyleyeyim hayran kaldım. Bu gösteriye beni davet eden ve program esnasında bana eşlik eden Sevgili Mümin Erakbaş’a teşekkür etmemek olmaz. Akabinde ben gösteriyi kendimce 11 bölüme ayırdım. Şimdi sizlere azar azar bu bölümler hakkında bilgi vereyim.

• 1- Tekno müzik eşliğinde, dansçıların kollarına, avuçlarının içine, ve ayaklarına taktıkları ışıklar ile yaptıkları, güzel bir ışık gösterisi. Dalgalar, martıların kanat çırpışı, Meksika dalgalanması, ama asıl olarak bende uyandırdığı etki, ateş böceklerini anımsatmalarıydı.
• 2- Sema gösterisi, çok kısa sürdü, modernize edilmiş bir Mevlevi kıyafeti ve orijinal olmayan bir semazen. İnsanı yüreğinden yakalayan Gel Gör Beni ilahisi ile gerçekten insanın tüylerini diken diken eden anlar.
• 3- Şu an sözlerini net hatırlayamadığım ‘kaçsam,kalemim yanıyor, kimden işitsem ismini..derdimden ufuklardasın, kalbim yanıyor ismini her kimden işitsem..’ bir şarkı eşliğinde (yav ben bu bölümü çok beğendiğimi hatırlıyorum ama hem şarkıyı hem dans içeriğini unutmuşum) güzel bir dans.
• 4- Bu bölümde işte budur diyeceğiniz bir Zeybek gösterisi ile başlıyor dansçılar performanslarına, ama bu Zeybek biraz modernize edilmiş, edit’lenmiş bir Zeybek. Zaten akabinde bölümün sonuna doğru Zeybek’ten eser kalmıyor.
• 5- İşte bu bölümde dansçı elemanlar sahneyi, ritim ekibine bırakıyor. Ve bizim Grup Laçin’den tanıdığımız ritim ustası Sevgili Teoman Dalcı kaşıklarıyla, ekip arkadaşları darbukalarıyla süper bir ritim gösterisi sunuyorlar. Daha önce canlı olarak Mısırlı Ahmet’i dinlediğim için, vurmalı çalgılarda virtüözitenin ne olduğunu biliyorum ama bir insanın kaşıklarla ritim konusunda virtüöz oluşunu ilk kez gördüm ve hayran kaldım.
• 6- Bir önceki bölümde kaşıklarla ritimden bahsettik, böyle bir ustanın talebeleri hiç kaşıksız gösteri yaparlar mı? Altıncı bölümde baylı bayanlı ekip, aynı bizde kına geceleri ya da düğünlerde olduğu gibi kaşıklarla sahneye çıkıyorlar ama bir ara dans öyle bir seyir alıyor ki, parendeler, ters taklalar ardı ardına sıralanıyor.
• 7- ‘masmavi gökyüzü anlatır gibi her şeyi’ sözlerini içeren bir şarkı eşliğinde baleyi andıran tiyatral bir dans gösterisi diye not düşmüşüm. Ama maalesef üzerinden bir hafta geçmiş olması bana unutturmuş bu bölümü. Yanlış hatırlamıyorsam, 2 bayan 2 erkek 4 kişinin çiftler halinde aynı anda dans ettikleri bir bölümdü.
• 8- Kesinlikle gösterinin finali burasıydı. Bir sokak düşünün, işte kahve var, karsısında lokanta var, liseli gençler geçiyor, sucu var, köfteci var, kahvedeki adamlar kaldırıma koyulan masada çay içiyorlar. Çok güzel bir tiyatro sahnesiydi. Ama bir anda her şey değişiyor, çay bardaklarından, çay içiş seslerinden, anahtarlardan, sucu çocuğun taşıdığı damacanadan, Teoman hocanın başında oturduğu köfte tezgahından, inceden ritimler sesler gelmeye başlıyor ve tiyatro müzikale dönüşüyor. La La – La La – lalala, La La – La La – lalala ağız ritimleriyle, tecno ve hip hop ağırlıklı bir dans gösterisi bölümü, Eğer hip hop sokak atışmalarını biliyorsanız aynı onun gibi bir şey. Acayip zevkliydi, ne oldu, ya bu ritim, bu danslar nereden çıktı derken, kendinizi La La – La La – lalala, La La – La La – lalala diye ritim tutup, bağırırken buluyorsunuz. Ki bu bölüm bittikten sonra bile, neredeyse tüm salon hala aynı şekilde mırıldanmaya devam ediyordu.
• 9- Bana tüm gösterinin baş dansçılarıymış izlenimini veren çiftin klasik dans, belki bale motifleriyle sergiledikleri bölüm.
• 10- İlk bölümlerde bizim yörelerden bir Zeybek vardı ve son bölümde de bizim topraklarımızdan bir Kafkas gösterisi yer aldı sahnede. Öyle bir Kafkas dansıydı ki hayran kalmamak elde değildi. Etnik kafkas’ı bir çoğumuz biliriz. İşte dik duran, keskin hareketli erkeklerin, bir anda kendilerini yere atmaları, dönmeleri, buna karşın narin ve zarif bayan hareketleri. Ama ustalarımızı bunu da modernize etmişler, öyle ki sahne de Kafkas oynanırken, ben arkada çalan müzikte blues gamları duyuyordum. Gerçekten çok güzeldi.
• 11- 1saat 15 dakika ve gösteri bitti. Dansçılar seyircileri selamladılar ve beklenen an, sahnedeki ekrana Türk sinemasına, müziğine, tiyatrosuna, edebiyatına damgasını vurmuş fotoğrafları yansıtıldı. Ben bu bölüme üstatlar geçidi adını verdim. Ve tüm salon hepsini ayakta alkışladı.

Ben sonuç itibari ile bir dansçı değilim, dans eleştirmeni hiç değilim, ama gittim, bu gösteriyi izledim, kendimce çok beğendim ve yazmak istedim. Eğer bir sürç i lisan ettiysek affola. Gerçekten çok ama çok güzeldi. Bu ekibe başarılarının devamını diliyorum, umuyorum ki her şey onların istediği ve planladığı gibi güzel olur.

Benzer Yazı Yok.

Benzer Yazı Yok.

Evet arkadaşlar şimdik size bu haftasonu yaptığım bi gezi kaçamağından küçük anektotlar sunacağım. Bu aralar böyle bi kısmetle gezme fırsatı buluyorum, geçtiğimiz haftada Denizli/pamukkale/karahayıt gezisi yapıp bunu yazamak.com da yazmıştım. İşte bu haftada kısmet oldu 2 yıldır planladığımız Şirince gezimizi yurttaki bazı arkadaşların baskılarına dayanamayıp gerçekleştirdik. Ne diyelim güzel oldu güzel. Böyle bol resimli az yazılı postlar atmak genel olarak bayan arkadaşların özelliği, ama bir kere de biz yapalım, canımız çıkmaz ya. Şimdik efenim; Selçuk/efes ve şirince İzmir il sınırları içinde kalan yerler. Biz normalde Bornova’da yaşıyoruz. Gezimize otogardan başladık. Bornova’dan Selçuk’a gitmek yaklaşık 1 saat sürüyor ve ücreti 8 ytl.İşte otogardan saat 9da Selçuk arabasına bindik. İlk planımız direk Şirince’ye gitmekti ama ben yolda Efes’ede gidelim deyince tüm plan değişti.Gittik söför abimizden biraz bilgi aldık ve o da bizi tasdik etti. Önce Efes sonra Şirince yapma kararı aldık.

İlk durak olarak merkez Selçuk’ta indik, karnımız zil çalıyordu, hemen otogarın karşısında ki Atatürkçü düşünce derneği çay bahçesine oturduk.Yanımızda getirdiğimiz nevale (cevizli börek,gevrek,biskrem) yi çaylarla birlikte bi güzel midemize indirdik, karnımızı doyurduk.

Akabinde ve detayında vira bismillah deyip koyulduk yola Efes’e gitmek için. Selçuk efes arası yaklaşık 3 km. İşte ister minibüs ile ister yürüyerek bu yolu katetmek mümkün ve biz yürümeği seçtik ve kesinlikle pişman değiliz.Çünkü Selçuk’un eski belediye başkanlarından birinin diktirdiği dut ve çınar ağaçlarından oluşan çok güzel bir ağaçlı yolda yaklaşık yarım saat yürüme ve bol bol fotoğraf çektirme fırsatı bulduk.

Bu yoldan işte 3km kadar yürüdükten sonra. Yolun karşı tarafında Efes antik kentinin giriş yazısını görüyosunuz ve yolun karşısına geçip tarihin güzelliklerini görmek için bir müddet daha yürümeniz gerekiyor. İşte bizde böyle az gittik uz gittik dere tepe düz gittik ve efes e ulaştık. Efes antik kentine gimek ücretli. Bu ücret 20 ytl ama aynı fiyata müze kart alıp 1yıl boyunca Türkiye de ki tüm tarihi ve özel yerlere girmek mümkün artı olarak müze kart öğrencilere indirimli ve sadece 10 ytl. ve işte ta ta taaammm karşınızda efes antik kenti. Ephesusss…

..

Ve işte Efes (ephesus) antik kentini gezdik tozduk aman aman. Azıcık hayal dünyası olan insan burada tarih orgazmına uğrar. Bi düşünsenize bin küsür yıl önce adamlar nasıl bir zevk içinde yaşıyorlarmış, nasıl bir ufukları varmış ki böyle bir kent inşaa etmişler. Tamamen zevkten, tamamen ince mimariden ibaret. Hayran kalıp tebrik etmemek elde değil.

Sonra burada işimizi bitirdik ve çıktık, çıktıktan sonra bir müddet hem dinlenmek hem de 1-2 parça hediyelik birşeyler almak üzere hemen efen’in girişinde ki çarşıda bir tur atalım dedik ama bir yer bu kadar pahalı olmaz ki canım. Biz türküz diyoruz, onlar hepimiz insanız diyo

Sonra tekrardan koyulduk yola, bu sefer yine önümüze planda olmayan bir ziyaret yeri çıkmıştı ve adı YEDİ UYURLAR, yani Kuran’ı Kerim deki isimleriyle Ashab’ı keyf . 7 tane cenevizli gencin ve köpekleri kıtmir in, yaklasık 300 sene uyudukları yer. Umuyorum ki doğru yer buradır. İşte Efes antik kentinden çıktık, yaklaşık 1.5 km kadar mandalina ve zeytin bahçeleri içinde yürüyerek 7 uyurlara ulaştık.

 ..

7uyurlardan çıktıktan sonra gözümüze her ne kadar Meryem ana tabelası çarpsa da artık yorulmuştuk ve bi de oraya gidemezdik.Biz de şirinceye gitmek üzere koyulduk geri dönüş yoluna.Efes’e kadar dönüp ordan Selcuk’a yürümek zorumuza geldiği için. Kestirmeden daldık bi mandalina bahçesine ve toprağa bata çıka, çıktık ana yola Yol üzerinde tepede bi kale gördük, dedik hadi buraya kadar geldik, şu kaleyi de ziyaret edelim. Şu an adını hatırlamıyorum ama kalenin, kale yolu üzerinde İsa bey camii şerifini ziyaret ettik, öğle borcumuzu burada ödedik.

 ..

Kalenin hemen önünde ki yoldan, kendinizi bıraktığınızda doğru Selçuk ilçe merkezine iniveriyorsunuz. Biz de zaten artık karnımızın zil çalmaya başlamasıyla Şirince’ye gitmek için acele etmeye başlamıştık ve doğru sabah yolculuğumuza başladığımız Selçuk ilçe otogarına geri döndük ve tam tamına 6 saat sonra.

Otogardan Şirince minibüsüne bindik, yol yaklaşık 15-20 dakika sürüyor ve ücreti 2.5 ytl. Şirince 330 m yükseklikte bu rakım İzmir için hatırı sayılır bir yükseklik bence.

ve işte karşınızda ŞİRİNCEEE…

Sirince hiç bir özelliği olmasa gerçek anlamda şirince bir ege köyü. Ama bu köy dünyaca meşhur olmuş artık. Öncelikle Şirince deyince akla şaraplar geliyor ama biz içki kullanmadığımız için pek bi anlam ifade etmedi bu özellik ama yine de o dükkanlar gezilmeye görülmeye değer. Aynı Safranbolu evlerini andırın yüzlerce küçük konak var bu köydü ve çoğu artık restaurant konumuna gelmiş. Sokaklarda aklına gelen herşeyi satan onlarca hanım teyzeler var. Ki mi zeytinyağı, ki mi sabun ki mi ise el işi göz nuru emeklerini satıyolar.Köyn merkezinden yukarı doğru çıkarken bi kilisenin bahçesinde havuzunda bir servet yatan bir Meryem ana heykeli gördük, dilek havuzu haline gelmiş artık, bizde az da olsa servetine katkıda bulunduk  

 Şirince bu arada gözlemesi ile de meşhurmuş, biz de gidince öğrendik. Baktık her yer gözlemeci, mantıcı. Köyü baştan aşağı dolaştık ve köyün en manzaralı yerinde Pervin teyzenin hayır duaları eşliğinde gözlemelerimizi yedik ayranlarımızı içtik.

İşte bu resimde gördüğünüz yer, Şirince’de en manzaralı köy lokantalarından biri, adı pervin teyzenin yeri. Bunun gibi onlarca gözlemeci ya da lokanta bulmak mümkün Şirince’de. Ama biz burayı seçtik, pişman değiliz, bir daha olsa yine aynı yerde, yer sofrasına  oturur aşağıda gördüğünüz gözlemeyi afiyetle yer, ayranı bir güzel içerim

Gözleme ve ayran ücreti 4ytl olmakla birlikte, tadının yanında fiyatının hiçbir anlamı yoktur

İşte efenim gezdik tozduk aman aman aman, sazdık sözdük aman aman aman diyerekten. Biz gittik gördük, Allah gidemeyenlere de nasip etsin diyerekten bir gezi yazımızın daha sonuna gelmiş bulunmaktayım. Umarım anlatımımdan memlun kalmışsınızdır. Bir başka gezi yazısında buluşmak dileğiyle esen kalın….

Benzer Yazılar:

1. prens charles bizim okulda…