Anne karnında başladım hepimiz gibi öğrenmeye, o yüzden ilk öğretmenim annemdir benim.

Bu dünyaya gözlerimi açmamla birlikte babam ve ablalarım girdiler öğretmenlerim arasına, yürümeyi onlardan öğrendim, konuşmayı, birinin eline sımsıkı yapışıp ondan güç almayı, sana can gözüyle bakan gözlerden yüreğime sevgi depolamayı öğrendim. 12 yaşındaydım kardeşim doğduğunda, ağabeyliği öğrendim, kendimden küçüğü gözümden sakınmayı, ona bir şey olmasından korkmayı öğrendim. Ailemden hayata bağlanmayı, karşılıksız sevgiyi, en zorda kalınan anlarda birilerinin duasını hissetmeyi öğrendim…

 Sonra kocaman ailemin güzel insanları çok şey öğretti bana, büyükbabam babaannem, ananem, dedem, halam, amcalarım, dayılarım, yengelerim, kuzenlerim elbet hepsinden bir şeyler öğrendi büyürken bu çocuk!

Ümraniye Ahmet Cevdet Paşa İlköğretim Okulunda başladım okula, ilk öğretmenimin adı Hikmet Karagöz’dü. Dünyalar tatlısı, sessiz, sakin, hanım hanımcık bir kadıncağız. Bize ilimin cehaleti nasıl alacağını öğretmeye çalıştı 5 yıl boyunca.

Ortaokul’u Ümraniye Mehmet Ali Yılmaz İlköğretim Okulunda okudum.  Onlarca iyi yürekli öğretmenim oldu. Ali Çakmakçı, Serap Ünal, Altan Göcer, Ahmet Gencal, Hasan Hüseyin Aydın, Gülümser Yazıcı, Murat Hoca ve niceleri hiç çekinmeden emeklerini harcadılar bizim için.

Lise yılları geldiğinde ise kendimi Kadıköy Anadolu İ.H.L sıralarında buldum. Benim için değil o sene okula başlayan tüm arkadaşlarımız için bir dönüm noktası olmuştu bu başlangıç. Yalnızca eğitim almadığımızı dostluğu, kardeşliği, bir kahvenin hatırının hakkını vermeyi bu sıralarda öğrendiğimizi şimdi daha iyi anlıyorum. Hangi hocamın adını sayayım ki size; Nurhan Bulu, İpek Özaydın, Yasemin Pençe, Fatma Muttalipoğlu, Enver Çakmak, Kezban Ulutürk,  Hasan Kaya, Bekir Doğan, Mustafa Engin, Şeref Akbaba, Mustafa Adaş, Ahmet Demirel, Ayşe Sönmez, Ahmet Kılıç, Müslüm Kaban, Veysel Akdoğan, Faruk Salman, Faruk Özcan,  Burhan Öztürk, Osman Erdem, Fatih Solak, Ertuğrul Hoca,  Haydar Doğan, Ali Çicek… Hazırlıktan lise 3’e kadar bize hocalıktan öte, ağabeylik ablalık yaptılar ve okulu evimiz bildirdiler.

Trakya Üniversitesi Çerkezköy MYO sıralarıyla üniversite ile tanışırken; Ertuğrul Recep Erbay, Özlem Berkdemir, Gülten Vatansever, Metin Taşkın gibi isimler hocalarımız olarak karşımıza çıkıyor ve 2 yıl boyunca bilgilerini bizlerle paylaşıyorlardı.

 Sonrasında okumaya doymadım ve İzmir’e doğru bir yol aldım. İzmir Ekonomi Üniversitesi İletişim Fakültesi Halkla İlişkiler ve Reklamcılık Bölümüne başladığım anda yeni bir hayat başlıyordu benim için. Seçil Uğur, Nuran Erol Işık, Gökçen Karanfil, Ebru Uzunoğlu, Aslıhan Ağdanlı, Nilüfer Pembecioğlu, Selin Türkel, Sema Misçi, Aysun Akan, Nigel Ashley, Gülay Akçakoca, Tanju Oktay Yaşar, Deniz Atik, Gülüm Uğur, Ümit Tunçağ, Haluk Mesçi, Nilgün Gürkaynak, Mehmet Şenbağcı, Müyesser Ergüler, Duygu Çakırokkalı, Gül Durna, Pelin Aksoy gibi çok değerli isimlerden birçok farklı dersler aldım. Dersler aslında sadece bu isimleri tanımama araç oldular, 2007-2011 yılları arasında bana İzmir’de geçen 4 yıl için İyiki demem için güzellikler biriktirmeme vesile oldular.

 Bu yıllarımın yanında bana arkadaşlık, dostluk, kardeşlik yapan binlerce insan var. Hepsinden öylesine çok şeyler öğrendim ki anlatamam!

  En sonda ise sevdiğim insan/lar var, bana çok şey öğretti/ler, sevmenin ve sevilmenin değerini bilmem  gerektiğini, sabretmeyi, bir sevgi/li/nin ardından ağlayabilmeyi, özledim denildiğinde, zaman ya da uzaklık fark etmeksizin ilk fırsatta birinin yanına koşarak gitmem gerektiğini, bir helallik alabilmek için birisinin kapısında nasıl beklenilebileceğini sonrasında boyunun bükülüp ardına bakmadan nasıl gidilebileceğini öğretti/ler… Bana ‘aşk…’ı öğretti/ler!

 Bu kadar çok insan var işte bana öğretmenlik yapan, arada isimlerini unuttuklarım ya da anamadıklarım var, bana sadece okumayı yazmayı değil; Bana ben olmayı öğreten tüm öğretmenlerin gününü kutlarım. İyiki varsınız!

Benzer Yazılar:

1. Bana bir harf öğretenin 40 yıl kölesi olmak…

Üniversite eğitimi bireyin eğitim hayatında ki en önemli dönemlerin başında geliyor. Çünkü genellikle bireylerin hayatlarını devam ettirecekleri meslekler hakkında kendilerinin geliştirdikleri eğitim buralarda veriliyor. Ama okulda ki teknik bilgi eğitimi ile sektörel olarak dışarıda uygulanan teorikler arasında kısmı farklılıklar oluşuyor. Tabi ki bu noktada öğrenci milletinin insanları her zaman eğitim aldıkları okulları ya da onlara ders veren hocaları suçluyorlar. ‘Bunlar bize okulda öğretilmedi ki.’. Evet emin olmak gerekir ki birçok farklı derste alınan 4-5 yıllık bir eğitim içinde hem müfredat içi hem de dışarıdaki her an gelişen sektörünüz ile ilgili her şeyin bize/size öğretilmesi mümkün değil. Bu noktada bizlerin elini taşın altına elini sokması gerekmekte. Kısacası her şeyi devletten beklememek lazım.

Ama okulun da bir görevi olarak eğitimini üstlendiği öğrencilerin sektör ile entegresini sağlamak, işin mutfağında neler olup bitiyor diye göstermek, bir nevi mezuniyet sonrasına gençleri hazırlamak olmalı.

Bizde bu doğrultuda geçtiğimiz hafta içinde İzmir’den İstanbul’a Medya Gezisi adı altında bir teknik gezi düzenledik. Bu gezi bizim gibi Halkla ilişkiler ve Reklamcılık bölümü öğrencileri için bence çok faydalı geçti. Çünkü eğitimini aldığımız Halkla ilişkiler/Reklamcılık ve Pazarlama gibi iletişim bilimlerinin şuan mutfak bölümünde yer alan çok etkin kişiyle aynı masada oturma, otururken de sektörlerin geçmişi/şuanı ve geleceğiyle ilgili çok güzel sohbetler yaptık.

İlk günün durağı olarak bizim için mabet sayılabilecek bir yere misafir olduk.   Reklamcılar Derneği ve Reklamcılık Vakfı  adına bizi ağırlayan Sevgili Ömür Hanım, Fisun Hanım ve ve Publicis Yorum’dan Meltem Vardar ile çok güzel bir sohbet gerçekleştirdik. Bu adres ilerisi için Relamcı olmayı ya da kendini bu alanda geliştirmek isteyen arkadaşlarımız için  iyi bir başlangıçtı. Reklamcılık sektörünün geçmişi/şuanı ve geleceği ile ilgili, bu dernekten ve vakıftan nasıl faydalanabileceğimiz hakkında, sektörde yapılan yarışmalar ve ülkemizin uluslararası reklamcılık alanındaki yeri hakkında çok verimli bir sohbet gerçekleştirdik. Belirtmeliyim ki; Sohbetimiz ikram edilen kurabiyelerden daha tatlıydı

 .                                                                                                             

İkinci günde  ilk önce MARKOM LEO BURNETT  ofisinde Özgün Özkalay’ın ardından ise ZARAKOL İLETİŞİM HİZMETLERİ’nde  usta isim Necla Zarakol’un ofisinde misafiri olduk. Markom Reklamcılığın önemini vurgularken Zarakol iletişim Halkla ilişkilerin önemini vurguladı. Ama Necla Hanım yılların tecrübesi ile daha etkiliydi ki ileride Reklamcı olmayı düşünen bazı arkadaşların bu fikirlerini tekrardan düşünmelerini sağladı. Her ne olursa olsun her iki adrestede  bizim için yapılan sohbetin tadı tarif edilemez, öğrendiğimiz bilgilere paha biçilemez. Ev sahipliği için her iki tarafa ve Zarakol’da Necla Hanım’ın yanında çalışan okulumuz  mezunlarından Zeynep Yüksel’e çok teşekkür ederim.

İlk günkü buluşmada internet teknolojileri, web 2.0 ve sosyal medya gibi kavramlara değinilmişti ama ikinci günde neredeyse hem Leo Burnett’de hem de Zarakol İletişim’de internet ve sosyal medya kavramları güne damgasını vurdu. Çünkü her iki firmadaki usta isimlerde sektöre yeni katılacak olan gençlerin bilhassa bu konularda kendilerini geliştirmiş, internet reklamcılığı, online pazarlama, internet halkla ilişkileri üzerine kafa yormuş olması gerektiğini belirttiler ve ben halkla ilişkilerci mi yoksa reklamcı mı olayım diye düşünmezken kendimce ne kadar doğru bir yerde olduğumu daha iyi gördüm.

 Çarşamba günü ise önce ETİ PAZARLAMA‘daydık. Eti’nin pazarlama yönetimi ve ürün müdürlerinden  Şule Hanım, Zeynep Hanım, Aynur Hanım ve Ilgın Hanım ile çok güzel bir sohbet gerçekleştirdik. Sohbet esnasında da Eti’nin tüm lezzetlerinin tadına bakma fırsatı yakaladık, Eti’nin efsane ürünlerinin (cici bebe, cin, browni vb) hikayelerini bu ürünlerin yöneticilerinden dinleme fırsatı bulduk. Halkla ilişkiler ve Reklamcılıktan öte benimde ileride içinde yer almak istediğim Pazarlama‘nın iletişim bilimleri içinde  ne kadar önemli bir silah olduğunu hep birlikte dinledik.  Tek kelimeleyle sohbetimiz Eti Browni’den daha tatlıydı ve bu noktada Eti, Sevgili Mümin Erakbaş‘ın Eti bana browni ver kampanyasından da haberdar oldu, umarım gereğini yaparlar :)  Sonrasında büyük usta Haluk Mesçi ile Çiçek Pasajında akşam yemeği ve salsa dans eğlencesi.. Ne diyebilirim ki bu adama hayran kalmamak mümkün değil. Tabi burada hem yemeğimizi hem de gecemizi onurlandıran bir diğer değerli hocamız da Gülay Akçakoca‘ydı. Kendisini de ayaklarına sağlık demeden edemeyeceğim.                                                        

Dördüncü gününmüzde önce NANODRM  Pemra Küçükçalık ile Digital medya ve marketing üzerine çok güzel bir sohbet ettikten sonra UM‘da  Funda Şahin Tezay bize çok güzel bilgiler verdi, kendisiyle verimli geçtiğine inandığım bir sohbet gerçekleştirdik. Nano bir dijital medya ajansı olduğu için burada da yine sohbetimiz sosyal  medya ağırlıklı olarak ilerledi, dinlemek benim için gerçekten güzeldi. Her iki isme veNano’da çalışan okulumuz mezunlarından olan Derya Cırık’a da teşekkür ederim.

Ve her şey gibi bu güzel bir haftalık programın da sonuna gelmiştik. Son günkü gittiğimiz yer diğerlerine göre farklı bir yerdi, Cuma günü öğle saatlerinde ; ÇOCUKLAR projesi olan YARATICI REKLAMCILIK OKULU PORTFOLIO ‘da  ÇILGIN (bana göre) insan FERHAT TÜMER’in konuğuyduk, 5 gündür gittiğimiz ajanslar içinde bize en garip bilgileri veren, bizleri farklı bir tavır ve üslup ile ağırlayan kişi kendisi oldu. Önümüzde içki içmesi garip değildi ama o esnada bana sen alkol kullanıyor musun deyip, benden aldığı ‘hayır’ cevabına ‘peki öylese namaz kılıyor musun?’ diye geri dönüş yapıp, aldığı ‘evet’ cevabı üzerine  bir anda ‘Yasin’i Şerif’i’ ezberden okumaya başlayıp bir ayetin sonunda durup ‘öylese hadi devam et’ demesi gerçekten garip ama güzeldi. Ama neyse ki devam edebilecek kadar biliyordum, ekseriyetinde ondan kurtulmam zor olabilirdi çünkü kendisi bir reklamcının çok geniş bir genel kültüre sahip olması gerektiğine inanıyordu kanımca. Çünkü bize sorduğu sorular genel kültürden öte bilinmesi gereken ama genel bilgi içerikli sorulardı. ‘Mısırlı Ahmet’i, Ömer Faruk Tekbilek’i tanıyor musun, şu kitabı okudunuz mu, şu usta reklamcıyı tanıyor musunuz?’ gibi . Ah bi de öyle küfürlü kelimeleri kullanmasa tam süper olacaktı, o sohbet tadından yenmeyecekti ama ne diyelim her yiğidin ayrı bir yoğurt yiyisi vardır demişler. Ferhat Hocamızın tarzı da bu olsa gerek. Ama yinede kendisine ve ekibine teşekkür ederim. Bilhassa sonradan gönderdikleri kitap okuma listesi çok makbule geçti.

Böylelikle İzmir Ekonomi Üni. Halkla ilişkiler ve Reklamcılık bölümü tarafından düzenlenen ve Bölüm danışman Hocam Selin Türkel‘in bizlere eşlik ettiği 2010 medya gezisi yazımızın başlığında da yazdığımız üzere teknik bir gezi olarak bizler için en azından kendi adıma benim için faydalı olmuştur. Mezun olduktan sonra nerede neler yapabilirim ve ta şuandan itibaren nelere ağırlık vererek kendimi daha iyi geliştiririmi görmem açısından güzel oldu. Bundan sonra okulumuzca düzenlenilecek olan bu gezilere bizden sonraki arkadaşların muhakak katılması gerektiğini buradan söyleyebilirim. Diğer üniversite ve bölümlerde ki arkadaşlarıma da ister grup olarak ister bölüm ya da fakülte olarak böyle organizasyonlar düzenlemelerini tavsiye ederim.

Saygı ve Selamlarımla

Benzer Yazılar:

1. Bir İletişim Kanalı Olarak İnternet
2. Üniversitelerde özgürlük…
3. Öğrencinin yüreğine dokunmak

Eğitim hayatımda bu sene içinde yaklaşık 17. senemi kutluyorum. Çok güzel okullarda, çok iyi hocalardan eğitim aldım. Şimdiye kadar ne kaldığım bir ders ne de herhangi bir sebepten dolayı atıştığım, kavga ettiğim bir hoca hatırlarım. Demek ben de az da olsa iyi bir öğrenciyim. Malumunuzdur şu aşamada iletişim bilimleri üzerine eğitim almaktayım. Burada iletişim nedir? Sorusunu sormak isterdim ama kanımca gerek yok, on yedinci eğitim yılım dedim, üniversitede beşinci senem ve ben bu sene ilk defa bir hocamdan bir mektup aldım. Hocamız yaklaşık 100 tane öğrencisini de üşenmeyip tek tek el yazısı ile mektup yazmış. Mektupların içeriğini bilmiyorum ama benim aldığım mektup içerisinde yaklaşık 4 aylık dönem içerinde hocamın benim hakkımda edindiği bilgileri derlediği, bana geleceğim konusunda fikirler verdiği, en önemlisi bu dönem içinde bana göre beni çok iyi incelediği izlenimini veren bir yazı içeriği var. İşte yukarda ki sorunun cevabı bu, yani iletişim bu!

Öğretmenlik ya da hocalık sadece derse girip onu anlatıp, arada bir sınav yapıp, onların sonuçlarını açıklamaktan ibaret değil, öğretmenlik dediğimiz kavram (bence) öğreticiliğine kalkıştığın kişiler ile birlikte yaşamak, onlarla nefes almak, kurduğun güzel diyalog ile vermen gereken eğitimi en iyi şekilde vermek. Öğretmenlik, öğrencilerin senin için değerli olduğunu onlara hissettirebilmek. O yüzdendir bu yazımın başlığının, ‘Öğrencinin yüreğine dokunmak.’ olması.

Hani derler ya, ‘bir nasihat bin musibetten evveldir’ diye aynen öyle. Hocamızın nasihatleri bizim gerek bundan sonra ki eğitim hayatımızda gerekse iş hayatımızda karşılaşabileceğimiz sorunlar için şimdiden bir uyarı niteliğinde.

Ama kim mi bu zat’ı muhterem?

Gülay Akçakoca.

İzmir Ekonomi Üniversite İletişim Fakültesi Halkla İlişkiler ve Reklamcılık Bölümünde 3. Sınıf 1. Döneminde Media Relations and News Writing (Haber Yazımı ve Medya İlişkileri) dersinde kendinden ders alma fırsatı bulduğum güzel insan.

Hani yine eskiler ne demişler, (biz de öyle güçlü bir irade ve hak hukuk düşüncesi belki yok ama) ‘Bana bir harf öğretenin kırk yıl kölesi olurum.’. Ben bunun hep aklımın bir köşesinde tutmuşumdur bu vesileyle şimdiye kadar dersime giren hiçbir hocamı unutmadım. Hepsinden çok ama çok güzel bilgiler öğrendim/dersler aldım, hepsinin ardından ne kadar hayır duası etsem azdır. Ama Gülay Hocamın yaptığı bu hareket bir iletişimcinin nasıl olması konusunda bana çok güzel bir ufuk kazandırdı/giderayak dönemin en etkili dersini verdi. Ama bu sadece bana değil buradan tüm eğitimcilere de bir ders olmalı.

Bu vesileyle hocama bir kez de sizin huzurunuzda teşekkür etmek istedim. Hocam çok teşekkürler, umuyorum ki ileride çok ama çok güzel yerlerde karşılaşacağız, belki de çok güzel işlerin altına ortak imzalar atacağız. Ne dersiniz, sizce de hoş olmaz mı?

Benzer Yazı Yok.