Selamlar Efenim;

Yine bir seçimin arifesinde sizlerle birlikteyiz. Aslında bu sefer bizim zihinlerimizdeki gibi bir seçim değil. Yani bir partiyi ya da onun bize sunduğu adayları değil geçmiş dönemde ülkemizin yönetilmesi için bizlerin önüne sunulan anayasamızın bazı maddeleri oylayacağız. Ya Evet diyeceğiz ya da Hayır yani bir seçim yapacağız. Ya Evet deyip hükümet yanlısı olarak yaftalanacağız ya da Hayır deyip muhalefet yanlısı olarak.

Garip değil mi?

İnsanın verdiği bir karar doğrultusunda ‘ötekileştirilmesi’.

Birisine hiç çekinmeden sen bizden değilsin denilebilmesi.

Bence garip. Hem de çok garip.

Dün Üsküdar meydanında CHP İstanbul il başkanı vardı, müzik olarak Edip Akbayram’ın meşhur nağmeleri çalıyordu; ‘güzel günler göreceğiz çocuklar, vapurları maviliklere süreceğiz, güzel günler göreceğiz güneşli günler’ şeklinde ve şu an arkamdaki caddeden de CHP seçim propaganda aracı yüksek sesle ‘HAYIR’ şeklinde bağırarak geçiyor.

Acaba bu hayır neyin hayrı ya da şerri?

Acaba CHP cumhuriyet tarihimizin en uzun ömürlü siyasi partisi, ne zaman güzel günler göstermiş çocuklarına, ne zaman onlarla el ele tutuşup güneşli günlerde vapurları maviliklere sürmüş?

Neden destekçilerini ya da yönetimlerini militarize etmekten öte adında geçen ‘halk’ kelimesine şayan şekilde halkçı, demokratik, özgürlükçü bir anayasa için çalışmamış?

Ve şimdi hangi yüzle, hangi cumhuriyetçilerden, hangi halkçılardan hangi hayırlara yoksa hangi şerlere destekçi olmalarını istiyor?

Son kurduğum 4 cümlenin sonunda da soru işareti var, özünde de aklımda bu ara çok sorular var.

Sonra MHP yılların eskitemediğini siyasi partilerden biri daha. Milliyetçi insanların partisi, içlerinde çok güzel insanların olduğuna inandığım ve olduğunu bildiğim insanların partisi. İçlerinde hala 80 darbesinin ve işkencelerinin şokunu atamamışların partisi. Ama işte ne yaparsınız balık kimi zaman baştan kokabiliyor. Daha iyi yönetimlerle daha iyi yerlere gelebileceklerin partisi ve referandumda inatla ‘EVET’ diyeceklerine inandıklarımın partisi.

CHP ve MHP arasında benzer noktalar var;

- Birinin adında ‘halk’ diğerininkinde ‘millet’ kelimeleri var. İkisi de sonuç itibari ile sokaktaki ‘vatandaş’a bağlı. İkisi de sonuç itibari ile sokaktaki vatandaştan kopmuş durumda.
- İkisinin de tepe noktalarında ciddi anlamda yönetim sıkıntısı var.
- İkisi de 60’larda, 70’lerde, 80’lerde destekçilerinin çeşitli işkencelerden, dışlamalardan, zorlamalardan geçtiğini bilir ve söyler. Bunları bizler de biliriz. Ne demiş sevgili paşaları; ‘hak geçmesin diye, bir sağdan, bir soldan astım’.
- Bunları uzatabilirim ama gerek yok. Sonuç olarak şimdi ikisi de referandumda ‘hayır’ diyeceklerini söylüyorlar. Ne diyelim efenim, bu kararları hayırlara vesile olur umarım. Ama en siyaseti bilmez halimle bile ben onların taban kadrolarında ki, hani şu bilhassa 80’lerde zülüm görenlerin, elini vicdanına koyanların, gerçekleri apaçık görenlerin ‘EVET’ diyeceğini görebilirken. Acaba onlar (Kemal ve Devlet Beyler) nasıl bir inatla hayır diyebiliyorlar?

Vesaire…
Vesaire…
Vesaire…

Bu yazımın asıl başlığı ‘seçim parodisi’ olacaktı çünkü bu 2 parti liderinin seçim stand-upları beni her izlediğim haber bülteninde güldürmeyi başarıyor. İkisi bir arada bir Tayyip Erdoğan’a yetemiyorlar ki siyasi geçmiş olarak zaten AK Parti onlara yaklaşamaz bile.  Ama yönetim becerisizliği diyorum ya.  Başbakan her yerde madde madde paketi açıklarken, sadece hükümeti döneminde yaptıklarını, bu referandumda halkın neden evet demesi gerektiğini anlatırken, onlar sadece muhalefet olsun diye, laf ağızdan bir kere çıkar edasıyla hayır diyeceklerini söylüyorlar. Ne dişin kovuğunu doldurur bir açıklama ne de mantıklı sebepleri var ve emin olun başbakan’ın memur mu yoksa işçi emeklisi mi olduğu bu halkın zerre miktarı umurunda değil.

Ben size inat EVET diyeceğim. Sizden öte sizin zihniyetinize, iş bilmezliğinize, sizin yıllardır bu halkın başına çorap örmenize, sizin çocuklarınıza bir güzel gün göstermeyeceğinizi bildiğim için bir tepki olarak EVET diyeceğim.

Dün akşam haberleri izliyorum; YAŞ kararları ile ordudan ‘askeri yaşama uygunsuzluk’ gerekçesiyle uzaklaştırılan üstün başarı ödüllü askerlerin üzerine kurulan komploları, sadece ‘din’lerini yaşadıkları için ordudan atıldıklarını anlatan haberler izledim. 20 – 30 yıllık askerlik yaşantılarında tek bir ihtarname/uyarı almamış askerlerin uzaklaştırılmasından bahsediyordu, İskender Pala’nın dediği gibi, ‘keşke ordudan uzaklaştırılma gerekçelerimizi bilseydik’ ve şimdi onlar hesap sorabilsinler diye ‘EVET’ diyeceğim.

60’lardan, 28 Şubata, oradan e-muhtıralara kadar uzanan dönemde hakkı yenenler, mağdur olanlar için, anayasımızda halkında söz sahibi olması için, bu ülkenin masum çocukları güzel günler görsün, vapurları denizin kokusunu içlerine sindire sindire maviliklere sürsünler diye…

Vesselam, uzun lafın kısası, ben ‘Evet’ diyeceğim, takdir ve kanaat sizindir.

Umuyorum ki vatanımız için gerçekten hayırlara vesile olacak bir sonuç çıkar…

Yıllardır Azgın Kurt ile arasında olan ilişkisini inkâr etmesine rağmen,  Kurt ile ilişkileri ilköğretim kitaplarına bile konu olan Kırmızı Başlıklı Kız’ı bu sefer, anneannesine hazırladığı yemekleri, ormanda kendi elleri ile kurda yedirirken görüntüledik. Oldukça samimi şekilde yakaladığımız Kırmızı Başlıklı Kız kameraları fark edince yanımıza kadar gelip, objektiflerimize sıcak pozlar vererek kısaca gündemi değerlendirdi.

Benim gibi asil biri ile dağdaki çobanın oyunun bir sayıldığı, çocukluk arkadaşım olan Münevver Akbulut’un erkek arkadaşı tarafından hungarca katledildiği, bidebunakon davasında masum insanların cezaevine konulduğu bir ülkede benim Azgın Kurt Bey ile olan ilişkimin bu kadar gündem olmasını tebessümle kınıyorum dedi.

Kurduğu cümlelerde, hunharca yerine hungarca, çocukluk arkadaşım dediği kişinin soyadını yanlış söyleyen, Ergenekon yerine bidebunakon, teessüf yerine tebessümle diyerek yılın gafını yapan, insanlar arasında asil – köylü gibi bir sınıf ayrımı yapan Kırmızı Başlıklı Kız’ın asla gündemden inmeyeceği bir kez daha ortaya koyuldu.

PRA – 305  Media Relations & Press Writing  – Erdal ERDOĞDU – Kırmızı Başlıklı Kız haberi

Bu yazı tamamıyla Türk haber sisteminin magazinleşmesi ve her geçen gün içerik sahibi haberlerden yoksun kalmasına ithafen eleştiri mahiyetiyle, affınıza sığınarak yazılmıştır. Yukarda ismi geçen dersim içinde yazdığım ilk haber metnidir, umarım beğenirsiniz…

Yaz mevsiminin ortalarını geride bıraktık sayılır. Bu sene Ağustos’ta Ramazan Ayının gelecek olmasından dolayı birçok kişi yıllık izinlerini Haziran ve Temmuz ayında kullanmış olduğuna inanıyorum. Çünkü İstanbul bu zaman zarfında biraz boş gibi geldi bana, trafik rahattı, otobüsler daha boştu. Ama son günlerde yine eski yoğunluk geri dönmeye başladı. Bununla birlikte bazı sorunlarda yeniden baş göstermeye başladı. Tahammülsüzlük, saygısızlık benim gözümde en önde gelen iki problem.

İnsanlar birbirlerine tahammül edemiyorlar, insanlar birbirlerine saygı göstermiyorlar.

Son iki günde otobüslerde karşı karşıya geldiğim iki benzer durumu size aktarmak istiyorum. 

a)      Kadıköy’den – Ümraniye’ye akşam 20.00 civarında 14 numaralı otobüs ile yolculuk ediyorum. Otobüs kalabalık, biz Kadıköy ilk duraktan bindiğimiz için oturuyoruz. Herkes yorgun, bitkin durumda. Bir amca ile 25 yaşlarında bir bayan bağrışmaya başladılar. Herkes ne olduğunu anlamaya çalışırken, duyulan onca saygısızca kelime. Sonradan öğrendik, meğersem kızın ayakkabısı adamın paçasına sürtmüş. Bey amca bunun üstüne sinirlenmiş. Bas bas bağırmış, onca hakaret etmiş. Hatta kızı yaşında birine el kaldırmış. Ya da kız babası yaşında adamın ne salaklığını ne geri zekalığını bırakmış. 

b)      Sonrasında bu sabah 08.00’da 15B numaralı otobüs ile Ümraniye’den – Üsküdar’a iş yerime gidiyordum. Otobüs yine tıklım tıklım, neredeyse insanlar iki kat olmuş durumda. Yine bağrışmalar başladı. Bu sefer iki ağabey, gayet saygısız şekilde birbirlerinin zekalarından hangisinin geride olduğunu tartışıyorlardı. Otobüste genci var yaşlısı var, kadını var erkeği var ve bu tutumlar ne kadar hoş değil mi?(!!!) Sonrasında öğrendik meğersem ağabeylerden biri diğerine çok yaklaşmış, birinin çantası diğerinin bacağına çarparak rahatsız ediyormuş. Bunu için kavga etmişler… 

Neden bu tahammülsüzlük? Neden bu birbirimize karşı olan saygısızlığımız?

Ayağım paçana çarpabilir ya da çantam bacağına değebilir, bunun karşılığı kavga etmek midir?

Neden birbirimize sabredemiyoruz? Neyin stresini birbirimizden çıkarmaya çalışıyoruz?

Bundan önce iletişim kurarken empati kurmanın önemine yönelik bir yazı yazmıştım. Evet, bence burada ki ana cümle ‘empati kurmak’ olmalı. Kendimizi başkasının yerine koymayı öğrenebilmeliyiz. Evet herkes akşam saat 20.00 da işten dönüyor, sabah 08.00 da işe gidiyor olabilir, yemek yememiştir, iyi uyuyamamıştır, patronuna ya da eşine canı sıkılmıştır vesaire. Sebep ne olursa olsun, biz en önemli değerimiz olan ‘insan olma’ özelliğimizi unutmamalı, barış, sevgi, empati üçgeninde birbirimize saygı duyarak mutlu ve huzurlu olarak yaşamaya çalışmalıyız.

Saygı ve selamlarımla

Görsel kaynak: http://www.mailce.com/empati-nedir.html

Bu yazımda geçen günlerde Turkcell ile yaşadığım bir sorunu sizlerle paylaşmak istiyorum. Turkcell firma olarak ülkemizin en önde gelen firmalarının başında geliyor. Halkla ilişkiler, Reklamcılık ve Pazarlama eğitimi alan benim gibi gençler için Turkcell yaptığı her iletişim çabası birer örnek niteliğinde. Ama gözüme çarpan bazı küçük oyunlar var. Kendi adıma bunları bu firmaya yakıştıramadığım için sizlerle paylaşıp sizlerin de fikirlerini almak istedim. 

Bizim kullandığımız kontör birim fiyatlarının hem arama hem mesajlaşma açısından ucuz olmadığının farkındayım. Buna bağlı olarak tüm firmalar birçok tutundurma ve satış arttırıcı faaliyetler gerçekleştirmekte. Bunlardan biride Türkiye’de pazarın lideri olarak bilinen, en çok kullanıcıya sahip olduğu söylenilen Turkcell firması.

Ben 24 yaşındayım ve ilk numaramı 2001 yılında Turkcell den aldım ve 9 yıldır aralıksız kullanıyorum. Verdiği hizmet kalitesinden de çok memnunum ve muhtemelen Turkcell  kullanmaya da devam edeceğim aslında ama birazdan aşağıda yazacaklarım doğrultusunda ki şeyler devam ederse bu kararımı değiştirebilirim.

Öncelikle müşteri bilgilerimden bahsedeyim, ben hazır kart sahibiyim, genç turkcelliyim, şu an için bana uygulanan fiyatlandırma 15 dakikası 50 kuruş, 1 mesaj 30 kuruş ve gün içerisinde 5 mesajdan sonraki mesajlar ücretsiz (bu ayrı bir kampanyaymış) şeklindeydi. 

İlk bahsedeceğim konu; kontörden kuruşa geçtiğimiz dönemle ilgili halihazırda da bu kampanya azıcık değişmiş şekilde devam etmekte sanırsam. Durum şudur ki, Turkcell o zaman zarfında yüklenilen miktar karşılığında hediye TL yüklüyordu. Yani 30 TL avantaj tarife yüklediğinde 30 TL hediye gönderiliyordu. Şimdi ağanın eli tutulmazmış. Hediye veriliyor. Bunun için teşekkür ederim. Ama bu hediye TL tutarı niye benim tarifem üzerinden fiyatlandırılmadan dakikası 50 kuruş olarak fiyatlandırılarak 30 TL’ye sadece 1 saat konuşma fırsatı sağlandığı konusunda aklımda soru işaretlerim var. 1 saat 30 TL çok iyi fiyat. Tabi hediye olarak verildiği için bizim için avantajken Turkcell’in muhtemelen bundan bir kazancı yoktu kanımca!

Ama Turkcell kampanya adı altında verdiği bu kampanya TL’leri ile ilgili bir durumla geçen hafta içinde yine karşı karşıya geldim.

Biz genç nesil olarak mesajlaşmayı, arayıp konuşmaktan daha çok kullanıyoruz ve Genç Turkcell’li olunca Turkcell in bize uyguladığı bir mesajlaşma kampanyası var; 10 TL’ye her yöne 5000 sms diye. Bu kampanyaya dahil olunca 1 ay boyunca her yöne mesaj gönderebilme hakkına sahip oluyorsunuz. Bende yaklaşık 20 gün önce bu kampanyaya dâhil oldum. Sonrasında Turkcell yeni bir kampanya başlattı. 1’e 5 Nar kampanyası diye. Bu kampanya da konuşmak ve mesajlaşmak için 20 TL ye Turkcell içinde kullanabileceğimiz 100 TL veriliyor. Ve bu kampanyanın duyurumlar artık tamamıyla kirlilik yaratır duruma gelmiş durumda şöyle ki, attığınız her mesajdan yaptığınız her konuşmadan sonra gelen bildirimlerde bu kampanyanın duyurusunu yapmakta.   (bu arada ben 5000 sms kampanyasına katılmış durumdayım) Bende hattıma yeni TL yüklemiştim ve dedim ki madem öyle peki, Turkcell de bu kadar illa bu kampanyaya katıl diyor, katılayım bakalım diye ve 20 TL karşılığında 100 TL Nar kampanyasına da dahil oldum. Ama 2 gün sonra bakiye olarak 80 TL civarında bir paranın kaldığını gördüm. Bunun nedeninin ne olduğunu anlamaya çalışırken, 1 aylığına aldığım mesajlaşma kampanyamın bana sorulmadan 10. ya da 15. gününde iptal edildiğini fark ettim ve attığım her sms’te hesabımdan 30 kuruş düşmekteydi. 

1’e 5 veren Nar kampanyası duyurularında yüklenilecek miktarın kendi tarifemiz üzerinden kullanılacağı söylenmekteydi.

Bu doğrultuda; 

1-     Turkcell için 15 dakika konuşmam 50 kuruş olarak ücretlenmekte.

2-     Diğer hatlarla dakikası 50 kuruş olarak konuşmalıydım.

3-     Her Turkcell abonesine sağlanan 5 sms ‘ten sonra ki sms’ler ücretsiz şeklinde olmalıydı. (ama bu ayrı bir kampanyaymış ve 1’e 5 veren kampanya içinde gelen 100 TL için geçerli değilmiş) Ki zaten benim bunun haricinde önceden aldığım 5000 sms paketim mevcuttu. 

Turkcell Ne Yaptı? 

a)      Benim 5000 sms paketimi bana sormadan süresi geçmeden ya da kotası dolmadan iptal etti.

b)      Attığım her sms i 30 kuruş üzerinden ücretlendirerek, attığım sms lerle verdiği parayı bitirtti. 

Ben Ne yaptım? –} Turkcell’e mail attım, durumu anlattım ve bir yetkili beni aradı. Bir miktar konuştuk. Pek güzel bir konuşma değildi aslında. Ses tonlarımız pek sıcak değildi her ne hikmetse ve bu karşıda ki görevliden kaynaklanıyordu. Durumu ona da yukarıdaki gibi anlattım ve bir açıklama istedim. 

Dedim ki;

-         Benim sms kampanya mı niye iptal ettiniz? Dedi; siz ikinci bir kampanya almışsınız, 2 kampanya içinde öncelik nar kampanyasına ait. Peki!

-         Her hangi bir yerde eğer nar kampanyasına geçerseniz öncesinde aldığınız kampanyalar iptal olur ya da ertelenir diye bir şey yazıyor mu? Dedi; hayır yazmıyor. Peki!

-         Siz bana bu kampanyaya dahil olursam fiyatlandırmanın kendi tarifem üzerinden olacağını söylüyorsunuz. Peki, madem neden 5 sms’ten sonrası ücretsiz değil? Dedi; Maalesef. Hediye TL’lerinizi o şekilde kullanamazsınız. Bu şekilde bir ücretlendirmeye gittik. Peki!

-         Sizin önünüzdeki sistemde benim yaptığım tüm aramalar mesajlaşmalar görülüyor mu? Dedi; Evet. Peki dedim madem öyle niye bana bunca duyurum yapana kadar direk olarak. Erdal Erdoğdu; şu an şu kampanyayı kullanıyorsunuz, ama biz size şunu öneriyoruz, ama yeni kampanyaya geçerseniz, sms paketiniz iptal olacak ya da ertelenecek demediniz? Bana sormadan size 1 ay kullanım için verdiğim ücreti iptal edebildiniz. Dedi ki, Turkcell istediği kampanyalar üzerinde dilediği değişikliği yapma hakkına sahiptir ve ardından; beyefendi sinirlendi ve dedi ki, ya tamam, ne istiyorsunuz, 10 TL’nizi geri yüklerim olur biter.

Hmm! Vovvv dedim ki işte bu! Şimdi beni can evimden vurdunuz. Turkcell in yaptığı tüm pazarlama kampanyaları en yukarda bahsettiğim üzere benim için örnek olmaktan çıkıp artık birer hiç olmuşlardı. Benim amacım 10 TL değildi, benim amacım bir pazarlama öğrencisi olarak beni tatmin edecek bir cevabın verilmesiydi. Ama cevap alamayınca 10 TL aldım. 

Oysa ki Turkcell ne yapmalıydı?

-         Çok basit; öncelikle gerekli tüm açıklamaları ilgili yerlere koymalıydı.

-         Turkcell gibi kendi sektöründe Türkiye’nin en büyüğü olduğunu söyleyen bir firma üçün beşin hesabını yapmamalıydı.

-         Madem satış tutundurma ya da arttırma çalışması yapıyor, kelime oyunlarının arkasına saklanmamalıydı.

-         Müşterilerin tüm bilgileri mevcutken, onlara yüzlerce artık bıktıran bildirim mesajları yerine bir tane ‘Sayın xyz şu an şu kampanyayı kullanıyorsunuz, ama biz size şunu öneriyoruz, ama yeni kampanyaya geçerseniz, sms paketiniz iptal olacak ya da ertelenecek’ vb diye başlayan tek bir mesaj atmalıydı.

-         10 TL benim için anlam ifade eden bir meblağ değil ama eğer benim gibi bundan mağdur olan bin kişi, on bin kişi, yüz bin kişi, bir milyon ve üstü kişi varsa çarpı 10 TL olarak hesaplarsak iyi bir meblağ yapıyor.  Ve benzerleri… Vesaire işte…

Eğer yazımın altına çeşitli yorumlar gelirse, benim de belki unuttuğum yerleri hatırlamama yardımcı olabilir. Ya da belki sizlerin de yaşadığı farklı sorun ya da problemler olmuştur onları paylaşırsanız, ben de onları öğrenmiş olabilirim.

 Ama öğrendiğim bir şey var, neymiş, Turkcell hediye TL veriyorsa onu verdiği gibi almasını çok iyi bilirmiş.

 Saygı ve Selamlarımla

Ama buna benim gibi sizlerin de çok güzel bir sorusu ya da cevabı vardır. ‘Okumaya vakit mi var? İnanın o kadar yoğunum ki okumaya vaktim olmuyor.’ Evet, malesef hayat koşuşturması bizlerin bazı faydalı şeylerden mahrum kalmamıza neden oluyor. Geçtiğimiz dönemde okuduğum Buket Uzuner’in İstanbullular kitabının ardından ‘Acaba ne kadar okuyoruz?’ diye sormuştum kendi kendime, durum pek iç açıcı çıkmamıştı. Ama başlıkta ismini okuduğunuz yazarımızın da dediği gibi; ‘iyi ki kitaplar var…’ ve biz arada sırada da olsa kendimize bazı kıyaklar yapmalıyız bence!

Geçtiğimiz günlerde, çok sevdiğim biriyle, Kadıköyde dolanırken, bir vesile bir kitap alıp birlikte okuyalım dedik ve kendimizi hemen Kadıköy Alkım Kitabevine attık ve raflar arasında dolanmaya kitapların arka kapak ve önsözlerinde bulunan bölümlerini okumaya başladık. Benim kafamda Nazan Bekiroğlu, Elif Şafak ya da İskender Pala gibi yazarlardan bir kitap almak vardı. Döndük dolandık, onlarca kitaba bakındık ve Nazan Bekiroğlu’nun La – Sonsuzluk Hecesi adlı eserinin/kitabının arka kapağında yer alan;

 ’ Öyle bir çığlıkla attı ki kendini Adem uykusundan, gerçekte çığlık atıp atmadığını bile bilmedi. Ama iki uyku arasında rüyasının bölündüğü gün gibi gerçekti. Ve başına bir şey gelmiş gibiydi.  O zamansızlık zamanında, cennet ırmağının kıyısında Adem, onunla göz göze geldi. Kuşları, tüyleri ürkütmekten korkarcasına elini uzattı yavaşça.  Parmaklarının ucundan dökülen yaseminleri gösterdi. İçine dolan ses ve ışığa, sevince sarmaşığa, usulca, sen kimsin, dedi. Bildiğini bir kez daha bilmek, kelimesini bir de ondan duymak istedi. Ben kadınım, dedi Havva, ama bu benim sıfatım. Adımı henüz bilmiyorum. Sonra döndü Adem’e, aklına bir şey gelmiş gibiydi. Bana, dedi, bir isim ver, varlığım olsun. Durdu, aklından yeni bir şey geçti. Bana, dedi sen isim ver, varlığım senin olsun. Bana öyle bir isim ver ki senin adının yanında dursun. Seni anan beni ansın. Seni hatırlayan beni hatırlamadan olmasın.

Bir ”ile” koy aramıza bizi bize bağlasın.’  bölümünden çok ama çok hoşlandık.

Velhasıl, iki tane kitap aldık ve çıktık kitapçıdan. Gel zaman git zaman vakit buldukça okumaya çalıştık ve sonunda bitti kitap. Ben bir kitap eleştirmeni değilim, kitap hakkında internette başka ve ayrıntılı içerikler bulmanız mümkün. Ama kitapta yukarda verdiğim bölüm gibi birçok güzel ve akıcı bölümler mevcut, buna karşın kimi yerlerde kullanılan bazı kelimeler ya da betimleme bölümleri sizi sıkabilir. Yine de ben bu kitabı beğendim. ‘Biz‘ bu kitabı beğendik. Elimdeki kitap 8. Baskıya ait ve orjinal fiyatı 16.50 TL. Eğer sizlerde  kendinize okuyacak bir kitap arıyorsanız. Biz  bu ödüllü (ESKADER Roman Ödülü) romanı okumanızı tavsiye ederiz.

Dilinize ve anlatımınıza sağlık Nazan Bekiroğlu, bize yazacak olduğunuz kelimelerinzin, cümlelerinizin ve kitaplarınızın ömrünüz yettiği sürece bitmemesi dileklerimle, selam ve saygılarımı sunarım.

We worked on Vizontele for MMC304  Sociology of Communication lesson in University of Izmir Economics. Our work includes MODERNIZATION DISCOURSES AND IDEOLOGIES, MODERNIZATION in TURKEY, NATIONALISM and CULTURAL INSTITUTIONS, IMAGINED COMMUNITIES, and lastly ANALYSIS OF VİZONTELE in communication systems. We worked together with Aysu Gökova and Özge Üçtop for this work. Moreover, we shouldn’t forget my homemade Ebubekir Önder’s helping to translate this work. Ebu thanks a lot.

ABSTRACT:

In our article, respectively we mentioned about modernization, nationalism, imaginary communities, discourses, ideologies and cultural studies from general to specific. In this analysis which was made for research it is seen that there is a hidden meaning beyond the scenes we saw in the movie and also some notions about communication are placed into the movie secretly which can be considered as an important communication concept. We analyzed this film in terms of modernization, nationalism, imaginary communities, discourses and ideologies which can be considered as important communication concepts according to our thoughts. It can be said that there is a negotiation between real and official culture in the movie. The characters in the movie portray past period events as a part of real life in our country and portray people who lived and witnessed these events personally.  In this movie portrayed lives are faced with the ideological and sociological problems. Upon entry of television in their lives, which can be considered as a step for modernization for the people of village, as a first effect it makes people conflicted and it changes a lot of ideas in many fields.  From the foundation of our country to 70s, it comes over 50 years, the country’s western regions examined the steps of modernization earlier the same as the general Western concepts of modernization, however it is seen that eastern regions of the country remained the rest. The director, writer and leading actor of this movie Yılmaz Erdoğan, who came from this region and witnessed the difficulties and realities of the region personally at the same direction of the movie, depicted all events of that time by agency of the movie.

Efendim Selamlar;

Geçtiğimiz hafta sonu sosyal medya ve blogosfer şimdiye kadar gördüğü en iyi organizasyonlardan birini yaşadı. 2010 Avrupa Kültür Başkenti olan güzel İstanbul’umuza destek olmak için Yeni Rakı sponsorluğunda Bi’ Büyük Fest adı altında çok güzel bir organizasyon gerçekleştirildi. Bu büyük buluşmanın, sosyal medya kullanıcılarını ve blog yazarlarını ilgilendiren 2 önemli bölümü vardı. Bunlar;

1- Sadece 10 Blog Yazarının katılma şansı elde edeceği,  Guinness Rekorlar Kitabına girecek olan Dünyanın En Zengin Meze Masasına tarif gönderme şansı,

2- İlk başta 60 Blog Yazarının katılabileceği açıklanan ama yoğun ilgi yüzünden katılımcı sayısının 72 Blog Yazarına kadar çıkartıldığı Dünyanın Blog Yazarları tarafından kurulacak olan ilk şehir sergisine katılabilme şansıydı.

Gel zaman git zaman sosyal medya paylaşım sitelerinden Facebook, FriendFeed ve Twitter bu organizasyonun duyurumları ile çalkalandı.

Bende bir cesaret hem bir yemek tarifi hem bir İstanbul fotoğrafı gönderdim. Ne mutlu ki  Bizim Evin Ögrenci Yemekleri başlıklı yemekiçinyemekyemek.blogspot.com sitemle Guinness Rekorlar Kitabına  giren sofrada bir tarifim hem de Blog Yazarları tarafından oluşturulan İstanblog Fotoğraf Sergsinde İstanbul ile ilgili bir fotoğrafım yer aldı. Bu benim için çok güzel iki mutluluktu ve bu mutluluğumu siz sevgili okurlarımla da paylaşmak istedim.

Bu organizasyonda sosyal medya kullanıcıları ve blog yazarlarına gösterilen saygıdan dolayı ben, Yeni Rakı’ya ve bu firmanın Dijital İletişim Ajansı olan Zarakol 2.0 ‘a  özellikle Ercüment Büyükşener‘e çok teşekkür ederim.

Emeklerinize sağlık.

Hani derler ya; ‘yüzünün akıyla, alnının teriyle’, ‘haramıyla, hak etmediğinle değil; helaliyle, son lokmasına kadar hak ederek’ diye. 

Dün bir olay yaşadım, uzun süredir böyle etkilendiğimi bilmem. Velhasıl sizinle de paylaşmak istedim.

Üsküdar sahilde Salacak’tan merkeze doğru yürüyordum. İnşaat alanının orada bir mendil satıcı ile karşılaştım. 

15 – 16 yaşlarında bir erkek evladı.

2 eli çolak ve tek ayağı topal.

Zor zar konuşuyor.

Yanından geçen ya da dükkanlardaki insanlara mendil uzatıyor ve zorlanarak; ‘ağabey, abla ya da mendil’ diyebiliyordu.

Ben yanından geçerken bir dükkana dönüktü yüzü ve beni görmedi. Yanından geçtim, azıcık ilerledikten sonra, içime bir şey düştü ve mendil almam gerekli diyerek geri döndüm. Arkadan seslendim durdu, elinde ki mendili aldım ve 1 TL uzattım. Parayı almadan 2. bir mendil almak için elini torbasına attı ve parayı almadan mendili bana vermek istedi. Yok, istemiyorum bir mendil bana yeterli dedim, ‘ e egh istemem’ gibisinden bir ses çıkarttı ve sırtını döndü, yürümeye başladı, öylece kaldım. Tamam, gel onu da alacağım dedim, çok sıcak bir gülümsemeyle geri döndü, yanıma geldi ve mendili bana uzattı. Aldım. Parayı uzattım, aldı. Yüzü gülüyordu. Ellerini dua edercesine yukarıya kaldırdı, ‘hamd etti’  ve ellerini yüzüne sürdü. Hayretler içinde onu izliyordum. ‘Hayırlı işler, Allah bereket versin, Allah’a emanet ol.’ dedim. ‘Eyvallah’ dercesine elini alnına doğru kaldırdı, güldü ve arkasını dönüp gitti.

Yaklaşık iki gündür bu çocuğu düşünüyorum. Kim bilir ki ne zorluklar altında yaşıyorlar, kim bilir ki ona kim ne için mendil sattırıyor? Ya da o bu haliyle çalışıp, Allah bilir kimlere bakıyor?

Bunları bilemem ama bildiğim bir şey var. O da şudur; insanların ondan alacağı ne güzel bir ders var. Hem sağlıklıların hem de bazı uzuvları daha az işlev görenlerin.

‘Dilenmek’ değildi onun yaptığı.

‘Haline acındırmak, acıtasyon’ yapmak değildi.

50 kuruşluk mendil satmasına karşın ‘hak etmediği bir parayı almak’ hiç değildi.

Sonra aklıma, dilenciler geldi yalandan yere dilenenler, sonrasında hırsızlar geldi, dolandırıcılar, hortumcular, nasıl olursa olsun fazla parayı nasıl cukkalarızı düşünenler geldi.

 Mendilciye bakarak, acıdım öyle planlar yapanlara, acıdım içimizdeki dünyevi hırslara, acıdım azla yetinmeyip, çok olana şükredip/paylaşmayana.

Herkese sevgilerle…

We worked on Ülker mavi yesil light mısır ve pirinc cıtırı for BA 324 Brand Management lesson’s final project in university of izmir economics.

I believe, I and my friends had a good work.  I want to share this brand audit research to you.

BRAND AUDIT PROJECT OF ÜLKER MAVİ YEŞİL MISIR VE PİRİNÇ  ÇITIRI

My group friends are; Bahar Çiçek GÖDREN , Aysu GÖKOVA, xyz, Özge ÜÇTOP,  Selen COŞKUNER and lastly Rabia BAYER

Submitted to  

  Yrd.Doç. Dr.Ebru UZUNOĞLU

For 

BA 324 BRAND MANAGEMENT

Faculty of Communication, Izmir University of Economics

    (Spring 2010)

  EXECUTIVE SUMMARY OF OUR REPORT  

We have conducted some surveys and interview to find out how Ülker Mavi yeşil Pirinç ve Mısır Çıtırı manage the brand. According to information through the researches we had some opinions about brand value, brand elements ,brand extension, the marketing program which  Mavi yeşil Pirinç ve Mısır Çıtırı performs and also a general idea about the whole light product market.

      Our report consists of three main parts which are brand inventory, brand extension and conclusion. In appendix part there are surveys (we do survey and inteview with face to face and via internet) and results of the surveys in the Spss program. In appendix there is also references, it shows how and what we get about the brand. We put references into appendix part because some of the references include appendix and vice a versa.

    In summary, in our report we created CBBE pyramit to measure brand awareness and brand associations of Ülker Mavi yeşil Pirinç ve Mısır Çıtırı,we examined 4p’s Of the brand according to 4p’S we identified points of difference and points of parity of the brand, we found out its main competitor(Etİ Form mısır ve pirinç patlağı) and then we compared these two brands and mentioned the results in our report papers .At the end, with respect to some suggestions and recommendations about how  Ülker Mavi yeşil Pirinç ve Mısır Çıtırı can manage the brand in a more efficient way and resonate its brand with its target customer.

Dinci marka takıntısı  bu da garip bir başlık, tartışma konusu ve kanımca benim anlayamadığım bir durum daha.

Markalar ve onların sahiplerinin dini inançları? Dinlere hizmet eden markalar? Paranın dini, imanı mı olurmuş kardeşim? Emperyalist sermaye ülkemizden def ol! Markasından dolayı bu ürün evimden içeri giremez! Bu marka dinci, ben onun yerine şu markayı kullanıyorum. Ne güzel sorular ya da cümleler değil mi?

Bence değil!

Benim anlayamadığım bir konudur bu. İçinizde anlamama yardımcı olacak kişiler olduğuna inanıyorum.

Dinci marka deyince aklınıza gelen markalar hangileri? Hadi dürüstçe cevap verin bana.

Ya da şirket ya da marka patronlarının hangileri, hangi dine mensupsa sizin için o marka dincidir?

Hristyan? Mezhep olarak koyu Katolik ya da ne bileyim belki Ortodoks patronları sevmeyebilirsiniz mesela!

Yahudi kişilerin markalarına ne dersiniz, hani şu her tarafımızı saran, dünyanın neredeyse en büyük ve en güçlü markalarına? Hatta ülkemizin bile.

Ama bizim bunlarla sorunumuz yok değil mi?

Özünde Müslüman olan bir ülkede Hristyanlık ya da Yahudilik dinlerine mensup marka ve şirketlerle bizim ne derdimiz olabilir ki?

Değil mi?

Bizim tek sorunumuz Müslüman olan bir ülkede sahiplerinin de Müslüman olduğunu iddia ettiğimiz markalar ve firmalarla.

Bu markalardan birkaçının özür dileyerek isimlerini kullanmak istiyorum. Ama inanın böyle bir yaftalama ya da ötekileştirmeden ben kendi adıma çok rahatsızım. Ama dinci deyince akla gelen ilk markalar.

Ülker, Zorlu ve Boydak Holding firmaları! Ve daha nicesi… (edit: BİM’i unutmuşum, en tehlikelisi o, adı Birleşik İslam Marketlerinin kısaltmasıymış)

Bu bir çelişki midir?

Bunların hepsi; bu ülke vatandaşları tarafından kurulan, büyütülen, yatırımlarının çoğunun ülkemiz içinde olduğu, çalışanlarının neredeyse tamamı bizim vatandaşımız olduğu, ana sektörlerinin en tepe markalarına ve ürünlerine sahip olan, yan sektörlere can veren, reklam ve pazarlama gibi alanlarda en iyi işleri yapmaya çalışan, spora destek veren, sosyal sorumluluk projeleri düzenleyen, bu ülkeye dünya yüküyle vergi ödeyen, bilmem kaçar tane ülkeye ihracat yapan  firmalar değiller mi?

Ama sorunumuz nedir bu markalarla?

Dine yakın olmaları mı? Bu ülkede dolandırıcılık yaptıkları mı? Bu ülkeyi bölmeye çalıştıkları mı? Yoksa müslüman diye tabir edilen kesimin zengin olması, ellerinde bir güç bulunması bazı kesimleri rahatsız mı ediyor?
Mesela niye, Koç ile Sabancı ile, Doğan ile ilgili böyle bir yaftalama yok?

Ki Sabancı Holding bu ülkede en çok camii yaptıran, her öleninin ardından meydanlarda Kuran’ı Kerim okutan, her Ramazan’da iftarlar veren yardımlar yapan bir firma. Ne güzel işte değil mi? Keşke hepsi bunları yapsa bence.

Ama burada unutulmaması gereken bir kelime olmalı, ‘cemaat’ bağlantısı diyerek onu da burada kullanış olayım. O markalar xyz cemaatlerine destek oluyor. Eee bize ne bundan?

Kime ne bundan?

Yukarda değil mi diye bir soru sormuştum. ‘Değil mi’ diye. Bana göre değil, madem bizim dinci markalarla bir sorunumuz var, hadi delikanlı gibi, diğer dinlere mensup firma sahiplerine sahip olan markaları da kullanmayalım. Ama o zaman şöyle bir cümle gelecektir, Coco Cola içmeden ne kadar durabileceksin, Mc Donalds yemeden yapabilir misin?  Windows olmadan bilgisayarın çalışmaz ki.

Madem böyle bir yaftalama yapıyoruz, siz dürüstseniz ben de duracağım da yaşayacağım da, bilgisayar da kullanmayacağım!

Neyse…

Biliyorsunuz geçen hafta yaşanan olay sonrasında tüketiciler birliği bir afiş yayınlayarak xyz markalarını kullanmamamızı bu markaların katil İsrail devletine destek verip, Müslüman kardeşlerimizin öldürülmesine yardım ettiklerini söyledi. Ama Ülker’i dincilikle suçlayan arkadaşlar bu sefer gelip, Coco Cola içmeden ne kadar durabileceksiniz, Mc Donalds yemeden yapabilir misiniz? Nutukları attılar. Demek ki, Ülker ve benzeri firmaların da milliyetçi ve dine dayalı soykırımları desteklemesi lazım ki bu yaftalamadan kurtulsunlar ve onlar için hadi kullanmadan ne kadar dayanabileceksiniz denilsin!

Tabi bu ülke içinde bölücü örgüte destek olan firmalar da var ama biz onları da bilmiyoruz. Değil mi?

Bizim midemizi bulandıranlar ülkemizin her kösesinde vitrinlerde ya da raflarda gördüğümüz dinci markalar ve onların ürünleri.

Bırakalım arkadaşlar bunları, gerçekten bırakalım.

Biz kapitalist düzende, tüketici toplumu olarak mutlu mesut yaşayalım. İnanın her şey böyle çok daha güzel olacak…

Anlayamadığım bir nefret…

Sadece yardım için, sadece barış için, sadece dünyada ‘İNSANLARIN’ da yaşadığını göstermek için yapılan bir organizasyondu.

Oysaki biz bunu tarihte ‘ONLARA’ da yapmıştık.

Sıkışmışlardı, yiyecek ekmekleri yoktu, zulüm altındaydılar…

Ve o zaman da ‘bir gemi’ değil  ‘gemiler’ hareket etmişti limanlarımızdan, zulüm altındaki Musevilere yardım etmek için.  

Ve yine  gemiler hareket etmişti, barış için, sevgi için, dostluk için, zulüm altındakilere yanlarında bir ‘dost’un olduğunu göstermek için…

İHH bunu hep yapıyordu, Pakistan’da depremde de onlar vardı, Burma’da kasırgada da…

İHH yine yollardaydı, bu sefer Filistin için, Filistinliler için!

Ama bu sefer ölmek için yoldaymışlar meğer.  Hem de barışa sıkılan kurşunlarla hem de yardıma sıkılan kurşunlarla hem de bir kez daha dünyanın gözü önünde sıkılan kurşunlarla…

Ve eğer İsrail, bir gün senin de başın dara düşerse bu Müslüman evlatları senin içinde (!) yollara düşerler bir kez daha  ve gerekiyorsa da ölürler de hiç ama hiç düşünmeden…. 

Şahadet edenler içinde arkadaşlarımızın olduğunu duydum, içim yandı…

Sizin yolunuz yoldur, sizin yolunuz nurdur…

Mekânınız cennet olsun kardeşlerim.