karanlığa çare yoktur…
Posted in edebiyat on 10/06/2007 02:07 pm by Erdal ErdoÄŸdu”karanlığa çare yoktur, nasıl olsa yol bulur.ve yürekleri sağır eden bir sessizlik,tükenmiÅŸlikten arta kalan tek varlığın olur.söylenememiÅŸ tüm sözcükleri ancak aÄŸlarsın içinde.ve bilemezsin geride kalan mı yalnızdır,yoksa gidenmidir aslında…
tüm yeminler öfke ile bağış arasında yaÅŸlanır;sultanların,dostların ve sevgililerin,dağılmış kalplerin,dağılmış kalbimin…
iç bükey bir yalnızlıkta sanki ayak bileklerimden bıçaklanmışım.sıcak bir korku tırmanıyor damarlarımda,midemde,kalbimde…aklımada hükmediyor.gün ortalarında kalıyorum,kimseler bilmiyor,ben tükendikçe artıyor yalnızlığım.kimi görsem hançerleniyorum gözlerimden ve kanıyorum en onulmaz yerimden.
ahh bu ben kendi içinde kendini arayan bir simurg.
belki yalnızlığıma mahsuben pay edilmiÅŸ tekil çoÄŸulluÄŸumun peÅŸindeyim.ümitperest bir korkak ,bir meczubum.faili meçhul bir sevdanın zanlısıyım.takvimlere çaldırdığım yarınlarımı hiç bulamamak üzere milyon yıldır ”gün” için savaÅŸtayım.üstüme küf kokulu akÅŸamlar abanmış.sefil bir tutsaklığa sürülmüşüm.yüreÄŸimde 40.düğüm.ahh mozart! sana küskünüm.ve öldürüyorum seni içimde.sessizliÄŸini seçiyorum,sessizliÄŸimin içinden.içimde intiharlar,cesetler.incinmiÅŸ hayatları toplayan bir dilenci oluyorum birden,birden yaÄŸmur baÅŸlıyor,”toprak kokulu bir baharı sürer belki daÄŸlardan aÅŸağı”diyorumve kaldırıp başımı kuÅŸlara yalvarıyorum:
”yetiÅŸin nefesim bitiyor
yetiÅŸin bana kuÅŸlar
ya özgürlük adına
ya SEVDA hatırına”
kahraman tazeoÄŸlu–araz kitabından sayfa 23…