her gece sen… -ümit yaÅŸar-
Posted in edebiyat on 11/10/2007 01:33 pm by Erdal ErdoÄŸdubenim en cok sevdiÄŸim ÅŸairlerin basında ümit yaÅŸar oÄŸuzcan gelir…ben onu lisede okurken bir arkadasımın olan yusuf güleç’in sagyesinde tanıdım ve ilk tanıdığım ÅŸiiride milyon kere ayten adlı ÅŸiirdi.o zamandan beride her fırsatta canım sıkıldığında okumaya çalısırım kendini sizede tavsiye ederim….
Her Gece Sen
Â
Â
Her gece sen girersin rüyalarima
Her gece sen…
Paramparça olur uykularim
Karanligin en koyulastigi yerde
Kapinin çalindigini duyarim
Açinca soguk bir rüzgar çarpar yüzüme
Sen yoksun…
Kilitlenir dudaklarim
Gözlerim karanliklarda bosuna arar seni
Sen yoksun…
Yalnizligimi kadehlere doldurup
Tek basima içmeliyim bu gece
Kirmaliyim kitaplari
Evleri atese vermeliyim
Sen yoksun…
Zaman gitgide uzar
Altmis saniye bir dakika
Altmis dakika bir saat
Ve sabahin olmasina daha bes saat var
Beklemek bir çesit ölmektir
Sen yoksun…
Bu bana her gece binlerce ölüm demektir.
Neden ayrilsin ellerimiz her aksam üstü?
Gözlerime aci bir karanlik düssün
Bir vapur alsin götürsün seni
Ben vapurlar dolusu kederimle yapayalnizim
Sen uzak bir körfezde özlemli, dalgin
Kiyilarina çarpip agladigi yerde dalgalarin
Neden ay karsilardan yükseldigi zaman,
Basin omuzlarimda olmasin?
Neden ellerin avuçlarimda degil?
Neden gözlerim aradigi zaman gözlerini bulmasin?
Durup durup beni bu çaresizlik hançerliyor
Bu yollarin bir yerde ayrilmasi,
Uzayan kilometreler…
O sefil, anlayissiz bakislari insanlarin
Dünya, o eski dünya degil
Tanri’ysa çoktan unuttu bizi
Su uçsuz bucaksiz evrende
Ne derdimizi dinleyen,
Ne de bir anlayan var sevgimizi.
Iki ömür degil,
Iki ayri ve büyük yalnizliktir yasadigimiz.
Her sey aslinda baska renkte.
Vernikli esyalar, vernikli yüzler…
Altindan yer yer siritan bir yoksulluk
Yalan üstüne yalan,
Oyun içinde oyun…
Her sey bir yerde anlamsiz ve bos
Gerçek olan simdi senin yoklugun
Senin varligini özledim duyuyormusun?
Bak nasil artiyor ellerimin sicakligi
Dinle bak nasil çarpiyor yüregim
Bütün sokaklarinda bu sehrin sana kosuyorum
Seni soruyorum gelip geçene,
‘Görmedik’, diyorlar.
Anlamiyorlar seni nasil özledigimi,
Nasil sevdigimi bilmiyorlar.
Volkanlar tutusuyor,
Ormanlar yaniyor içimde.
Her gece milyonlarin uyudugu bir anda,
Devler uyaniyor içimde.
Seni düsünüyorum,
Karanliklar içinden özlemli sesin geliyor.
Bir isik yaniyor çok uzaklarda,
Çorak topraklarimin üzerinden bir bulut geçiyor.
Simdi umutlarim,
Varilmaz uçurum diplerinde
Korkunç, karanlik magaralarda hayallerim.
Derin bir kuyudan su çekercesine,
Zamandan ve mesafelerden seni çekiyor ellerim.
Sen her zaman oldugun gibi
Yine o en güzel, en degerli…
Benimse ellerim simsicak,
Dudaklarim nemli,
Özledigim herseyimle
Kopup en yüksek tepelerden
Bir çig gibi sana geliyorum.
Sonra daglar çöküyor ansizin,
Agaçlar devriliyor,
Evler yikiliyor,
Altinda kaliyorum…
Kirik bir heykel,
Parçasini ariyor her gece.
Bir sarki notasini…
Bir tablo renklerini…
Agaç yapraklarini…
Vazo çiçeklerini…
Ve bir adam,
Her gece yollara düsüp,
Yana yakila seni ariyor…
Magrur gözleri islak,
Ilk defa agliyor bu adam,
‘Gel ‘ diye,
Ilk defa yalvariyor…
Ben her gece,
Gözlerim tavanda bir noktaya dikilmis,
Seni düsünüyorum.
Ve sen o saatlerde,
Benim görmedigim rüyalari görüyorsun.
Bir böcek giriyor kafatasima…
Her gece sen,
Bir cinnet gibi,
Kanima yürüyorsun…
 Ümit Yasar Oguzcan
11/11/2007 at 00:05
ilk kez okuduğum bu şiiri gerçekten çok sevdim.güzel bir rüyadan uyandığında hissedilen yokluk duygusunu,o rüyada görülenlerin arayışını anımsattı belki bu şiir bana.
11/12/2007 at 17:19
zeynebim felsefeci gördüm seni…
yakısır canımın içine…
beni bu ÅŸiirde en sevdiÄŸim yer :
Altmis saniye bir dakika
Altmis dakika bir saat
Ve sabahin olmasina daha bes saat var
Beklemek bir çesit ölmektir
Sen yoksun…
Bu bana her gece binlerce ölüm demektir.
11/14/2007 at 23:54
Milyon kere Ayten şiirini okuduğumda yaşın verdiği toyluktan olacak ki aklımız lise deki sevgiden başka bişeye çalışmıyordu. Hatırlıyorsun sende o yılları.Ama şimdi yaş ilerledi seneler geçti aradan gelişen değişen ne oldu o zamanki düşünceler belki bilmiyorsundur namı değer şahıs bu sene başlarında benimle arkadas olmak istedi yeniden eski maziyi karıstırmak istedi lakin fırsat olmadı Bekir sagolsun ozaman bana bişeyler dedi bekirin dedigi seyler onemliydi ama herkim deseydi aynı şeyleri yaşardım ve tek kalemde silerdim çünkü ona ihtiyacım vardı oyle birisine.Velhasıl silindi gitti ( ve ilkkez o bana ulastı bir kerede yurt dısından aradı
) neyse. Asıl baki olan Allah rızası abi ne güzellik ne mal ne mülk KALB varya o KALB onda Allah korkusu olsun Ahlak olsun Bence dunyanın en guzel insanı en guzel eşi odur. Yanlışlarımız geride kaldı inş. benim dogruyu bulana kadar yaptıgım hataları sen yapmazsın abi.
Selametle ….
03/23/2008 at 12:51
iki ömür deÄŸil iki ayrı ve büyük yalnızlıktır yaÅŸadığımız diyor ya ÅŸair tam da öyle…………!!!!!!
03/23/2008 at 15:28
MÄ°LYON KERE AYTEN
Ben bir Ayten’dir tutturmuÅŸum oh ne iyi
Ayten’li içkiler içip sarhoÅŸ oluyorum ne güzel
HoÅŸuma gitmiyorsa rengi denizlerin
Biraz Ayten sürüyorum güzelleşiyor
Şarkılar söylüyorum
Şiirler yazıyorum Ayten üstüne
Saatim her zaman Ayten’e beÅŸ var
Ya da Ayten’i beÅŸ geçiyor
Ne yana baksam gördüğüm o
Gözümü yumsam aklımdan Ayten geçiyor
Bana sorarsanız mevsimlerden Aytendeyiz
Günlerden Aytenertesidir
Odur gün gün beni yaşatan
Onun kokusu sarmıştır sokakları
Onun gözleridir şafakta gördüğüm
Akşam kızıllığında onun dudakları
Başka kadını övmeyin yanımda gücenirim
Ayten’i övecekseniz ne ala, oturabilirsiniz
Bir kadeh de sizinle içeriz Ayten’li
Ä°ki laf ederiz
Onu siz de seversiniz benim gibi
Ama yaÄŸma yok Ayten’i size bırakmam
Alın tek kat elbisemi size vereyim
Cebimde bir on liram var
Onu da alın gerekirse
Ben Ayten’i düşünürüm, üşümem
Üç kere adını tekrarlarım, karnım doyar
Parasızlık da bir şey mi
Ölüm bile kötü değil
Aytensizlik kadar
Ona uğramayan gemiler batsın
Ondan geçmeyen trenler devrilsin
Onu sevmeyen yürek taş kesilsin
Kapansın onu görmeyen gözler
Onu övmeyen diller kurusun
İki kere iki dört elde var Ayten
Bundan böyle dünyada
Aşkın adı Ayten olsun
ümit yaşar oğuzcan