Geçmişe doğru bir medya incelemesi yapsak gazete küpürlerini gün gün, hafta hafta, ay ay toplasak mesela nasıl olur?  

Haberlerin ne kadar sıklıkla değiştiğini görür müyüz? Hani şu gazetelerin ilk sayfalarındaki büyük puntolarla yazılan haberlerden bahsediyorum ama!

Hükümette kriz olmuştur, askerin sabrı kalmamıştır, bir futbolcu bir maçta 5 gol atmıştır, ekonominin önde gelen patronları sağa sola demeçler vermiştir, başbakan Amerika başkanıyla görüşmüştür, orta doğuda siyasi kriz olmuştur, bankalar fona devredilmiştir, dolar dibe vurmuş altın tavan yapmıştır vesaire.

Muhakkak ‘bilgi toplumu’ olmanın bir sonucudur bu ve insanların haber alma özgürlüğü hakları vardır.

Ama insanlara bu hakları hakkıyla kullandırılıyor mu diye bir soru var aklımda.

Son 2-3 aya bakıyorum.

-          Seçimler oldu, Ak Parti 3. kez tek başına iktidara geldi, bu siyasi zafer 2 gün konuşulmadan;

-          Yemin krizi patlak verdi, sorun güya hala devam ediyorken,

-          Futbolda şike soruşturmaları başladı, Fenerbahçe kahvede 3 kere küme düşürüldü, şampiyonluk Galatasaray’a verildi, bu sorun gündemi meşgul ederken, maksat dekoder satılsın diye haberler sardı dört bir yanımızı,

-          Terör zaten içimizde kanayan bir yara olarak kirli yüzünü gösteriyor ve milyonlar tek yürek olup teröre lanet okuyordu,

-          İşte o aralarda Ramazan başladı ve Somali’deki kardeşlerimiz geldi bu yardımsever milletin güzel insanlarının önüne, ne de güzel bir sosyal dayanışma oluşturuldu bir anda,

-          Tabi bu arada altının muhteşem yükselişi manşetlerimizden inmiyordu, yalnızca ülkemizde değil tüm dünyada altın çok büyük değer kazancı yaptı,

-          Yukarıdakiler reel gündemin parçalarıyken ana sayfanın bir köşesinde 2 yıldır yerini koruyan darbe soruşturmalarını hala bir şekilde gün içerisinde konuşuyorduk,

-          Dün bunların üzerine bir paşanın daha ses kayıtları internete düştü ve bugün onu konuşurduk olduk bir anda.

Durum böyleyken hangi haber hakkında hakkıyla bilgi almış olduk? Hangi sorunumuza çözümler ürettik? İşte durum böyleyken medya iletişimi kuramları içinde yer alan medyanın gücüne güç katan agenda-setting (gündem belirleme), gate-keeping (editoryal güçleri ) kavramlar bir kez daha aklıma geldi ve mutsuzca andım onları. Aslında bizim bilgi alma hakkımız bir şekilde başkalarının bize sunduklarıyla ilişkili, sana göre o yandaş bana göre bu yandaş, bize yakıştırılan suni gündemler içinde aslında çok önemli olsalar da bir şekilde unutup kendimizi yeni haberlere/gündemlere bir an önce hazırlamamız!

Benzer Yazı Yok.

Selamlar Efenim;

Yine bir seçimin arifesinde sizlerle birlikteyiz. Aslında bu sefer bizim zihinlerimizdeki gibi bir seçim değil. Yani bir partiyi ya da onun bize sunduğu adayları değil geçmiş dönemde ülkemizin yönetilmesi için bizlerin önüne sunulan anayasamızın bazı maddeleri oylayacağız. Ya Evet diyeceğiz ya da Hayır yani bir seçim yapacağız. Ya Evet deyip hükümet yanlısı olarak yaftalanacağız ya da Hayır deyip muhalefet yanlısı olarak.

Garip değil mi?

İnsanın verdiği bir karar doğrultusunda ‘ötekileştirilmesi’.

Birisine hiç çekinmeden sen bizden değilsin denilebilmesi.

Bence garip. Hem de çok garip.

Dün Üsküdar meydanında CHP İstanbul il başkanı vardı, müzik olarak Edip Akbayram’ın meşhur nağmeleri çalıyordu; ‘güzel günler göreceğiz çocuklar, vapurları maviliklere süreceğiz, güzel günler göreceğiz güneşli günler’ şeklinde ve şu an arkamdaki caddeden de CHP seçim propaganda aracı yüksek sesle ‘HAYIR’ şeklinde bağırarak geçiyor.

Acaba bu hayır neyin hayrı ya da şerri?

Acaba CHP cumhuriyet tarihimizin en uzun ömürlü siyasi partisi, ne zaman güzel günler göstermiş çocuklarına, ne zaman onlarla el ele tutuşup güneşli günlerde vapurları maviliklere sürmüş?

Neden destekçilerini ya da yönetimlerini militarize etmekten öte adında geçen ‘halk’ kelimesine şayan şekilde halkçı, demokratik, özgürlükçü bir anayasa için çalışmamış?

Ve şimdi hangi yüzle, hangi cumhuriyetçilerden, hangi halkçılardan hangi hayırlara yoksa hangi şerlere destekçi olmalarını istiyor?

Son kurduğum 4 cümlenin sonunda da soru işareti var, özünde de aklımda bu ara çok sorular var.

Sonra MHP yılların eskitemediğini siyasi partilerden biri daha. Milliyetçi insanların partisi, içlerinde çok güzel insanların olduğuna inandığım ve olduğunu bildiğim insanların partisi. İçlerinde hala 80 darbesinin ve işkencelerinin şokunu atamamışların partisi. Ama işte ne yaparsınız balık kimi zaman baştan kokabiliyor. Daha iyi yönetimlerle daha iyi yerlere gelebileceklerin partisi ve referandumda inatla ‘EVET’ diyeceklerine inandıklarımın partisi.

CHP ve MHP arasında benzer noktalar var;

- Birinin adında ‘halk’ diğerininkinde ‘millet’ kelimeleri var. İkisi de sonuç itibari ile sokaktaki ‘vatandaş’a bağlı. İkisi de sonuç itibari ile sokaktaki vatandaştan kopmuş durumda.
- İkisinin de tepe noktalarında ciddi anlamda yönetim sıkıntısı var.
- İkisi de 60’larda, 70’lerde, 80’lerde destekçilerinin çeşitli işkencelerden, dışlamalardan, zorlamalardan geçtiğini bilir ve söyler. Bunları bizler de biliriz. Ne demiş sevgili paşaları; ‘hak geçmesin diye, bir sağdan, bir soldan astım’.
- Bunları uzatabilirim ama gerek yok. Sonuç olarak şimdi ikisi de referandumda ‘hayır’ diyeceklerini söylüyorlar. Ne diyelim efenim, bu kararları hayırlara vesile olur umarım. Ama en siyaseti bilmez halimle bile ben onların taban kadrolarında ki, hani şu bilhassa 80’lerde zülüm görenlerin, elini vicdanına koyanların, gerçekleri apaçık görenlerin ‘EVET’ diyeceğini görebilirken. Acaba onlar (Kemal ve Devlet Beyler) nasıl bir inatla hayır diyebiliyorlar?

Vesaire…
Vesaire…
Vesaire…

Bu yazımın asıl başlığı ‘seçim parodisi’ olacaktı çünkü bu 2 parti liderinin seçim stand-upları beni her izlediğim haber bülteninde güldürmeyi başarıyor. İkisi bir arada bir Tayyip Erdoğan’a yetemiyorlar ki siyasi geçmiş olarak zaten AK Parti onlara yaklaşamaz bile.  Ama yönetim becerisizliği diyorum ya.  Başbakan her yerde madde madde paketi açıklarken, sadece hükümeti döneminde yaptıklarını, bu referandumda halkın neden evet demesi gerektiğini anlatırken, onlar sadece muhalefet olsun diye, laf ağızdan bir kere çıkar edasıyla hayır diyeceklerini söylüyorlar. Ne dişin kovuğunu doldurur bir açıklama ne de mantıklı sebepleri var ve emin olun başbakan’ın memur mu yoksa işçi emeklisi mi olduğu bu halkın zerre miktarı umurunda değil.

Ben size inat EVET diyeceğim. Sizden öte sizin zihniyetinize, iş bilmezliğinize, sizin yıllardır bu halkın başına çorap örmenize, sizin çocuklarınıza bir güzel gün göstermeyeceğinizi bildiğim için bir tepki olarak EVET diyeceğim.

Dün akşam haberleri izliyorum; YAŞ kararları ile ordudan ‘askeri yaşama uygunsuzluk’ gerekçesiyle uzaklaştırılan üstün başarı ödüllü askerlerin üzerine kurulan komploları, sadece ‘din’lerini yaşadıkları için ordudan atıldıklarını anlatan haberler izledim. 20 – 30 yıllık askerlik yaşantılarında tek bir ihtarname/uyarı almamış askerlerin uzaklaştırılmasından bahsediyordu, İskender Pala’nın dediği gibi, ‘keşke ordudan uzaklaştırılma gerekçelerimizi bilseydik’ ve şimdi onlar hesap sorabilsinler diye ‘EVET’ diyeceğim.

60’lardan, 28 Şubata, oradan e-muhtıralara kadar uzanan dönemde hakkı yenenler, mağdur olanlar için, anayasımızda halkında söz sahibi olması için, bu ülkenin masum çocukları güzel günler görsün, vapurları denizin kokusunu içlerine sindire sindire maviliklere sürsünler diye…

Vesselam, uzun lafın kısası, ben ‘Evet’ diyeceğim, takdir ve kanaat sizindir.

Umuyorum ki vatanımız için gerçekten hayırlara vesile olacak bir sonuç çıkar…

Benzer Yazı Yok.

Bundan 3-4 ay önce bir arkadaşım vasıtasıyla bir e-dergi ile tanıştım. Adı müsvette… Müsvette sanal bi e-dergi. Yani internet üzerinden yayın yapıyorlar. Kullandıkları dilleri de, yazdıkları konuları da gerçekten isimlerinde ki siyasi kelimesini dolduruyor. Kanımca herkese hitap eden bir dergi olmamakla birlikte birçok kişinin okumasa dahi en azından aylık olarak internet üzerinden ücretsiz olarak yayınlanan bu dergiye bir göz atmasından yanayım. Kanımca onların asıl hedef kitlesi içinde ben de yokum, çünkü takip ettiğim kadarıyla (tanıdıktan sonra tüm yazılara mümkün oldukça göz attım) siyasi renklerimiz pek uyuşmuyor. Ama bilmem hatırlar mısınız bir derginin ‘size gazeteler yetmez’ diye bir sloganı vardı. Buna sonuna kadar katılıyorum. Hatta ‘gazete-LER’ buradaki çoğul ekine de sonuna kadar destek veriyorum. Maalesef tek bir gazetenin yetmediği gibi bence gündemi olanı biteni takip etmek için gazetelerde yetmiyor. Blogküre içinde yer almamdan dolayı internet ile baya haşır neşirim bu sayede kendim lay lay lom yazılar yazsam da, geyik muhabbeti yapsam da bir şekilde çok destekli ve güzel yazılar yazan bloglar ile, e-dergiler ile, güzel paylaşımlarda bulunan forum siteleri ile karşılaştığımda mümkün oldukça takip etmeye çalışıyorum. İşte Müsvette Aylık Siyasi E-Dergi’de bunlardan bir tanesi. Yazıları okurken sizi sıkabilir, dilleri ağır gelebilir, ama bence her ayın neredeyse ilk 5 günü içinde yayınlanan bu dergiye bir göz atmakta fayda var. Ben buna benzer bir platformda yazılar yazsam, onlar beni okurlar mıydı bilmiyorum ama Derginin editörü sevgili Görkem Özizmirli’ye ve ekibine kelimelerinin bitmemesi dileklerimle başarılarının devamını dilerim. Her ne kadar aynı referans çevresini paylaşmasak da mümkün oldukça sizi takip etmeye çalışacağım. Umarım bu küçük tanıtım yazım hoşunuza gider. Saygı ve Selamlarımla

Müsvette Aylık Siyasi E-Dergi sitesine gitmek için tıklayınız

Son olarak üst kısmı bitirdikten sonra Müsvette Mart sayısında yer alan, Reklamcılık ile ilgili olan ve Görkem Özizmirli’nin yazdığı bir kitap tanıtım yazısını sizlerle paylaşmak istiyorum.

Kitap İncelemesi: “Reklamların Dili: Reklamlarda Anlam Ve İdeoloji” – Judith Williamson
Orijinal Adı: Decoding Advertisement, Reklamların  Dili: Reklamlarda Anlam Ve İdeoloji, Judith Williamson, çev: Ahmet Fethi, Ütopya Yayınevi, 2001

Judith Williamson’ın Reklamların Dili: Reklamlarda Anlam Ve İdeoloji kitabı reklamlarda neyin ne şekilde bize ustalıkla aktarıldığını anlatmaktadır. Bu ustalık, insanı ve iradesini metalaştıran reklamlar sisteminin bel kemiğidir iddiasıyla yola çıkan kitap; Lévi-Strauss, Saussure ve Freud üzerine kuruludur ve bu temelle reklam sistemlerini yapısalcı bir yöntemle yaklaşarak çözmeye çalışmaktadır. Kitabın yapısalcı bir analizle yola çıkmış olması, dil analizlerini ve reklamları parçalama yolunu sıklıkla kullanmasına neden olmuş, bu da kitabı edebi yönden daha ilgi çekici hale getirmiştir. Kitap, ideoloji ve reklam çözümlemesini aynı anda ele alarak ideolojinin özel yaşama ve kamu yaşamına müdahalesini apaçık ortaya sermektedir. Unutmamalıyız ki televizyon, gazete ve diğer tüm iletişim araçları ile ideoloji artık evlerimizde, yatak odalarımızdadır.

Yazar çözümlemeleri yaparken ilk olarak “Farklılaştırma”yı ele alır ve iki parfüm markasının kadınsılığı ve erkeksiliği kullanmak suretiyle aslında aynı amaç için üretilen iki ürünü farklılaştırdığını anlatır. “Üreteç Olarak Ürün” kısmı ise bana kalırsa bu bölümdeki en vurucu noktalardan birisidir. Yazarın mutlu olmak için çikolata almakla çikolata aldığı için mutlu olmak arasındaki ayrımdan giderek yaptığı açıklamada, çikolatanın ya da başka bir ürünün bir duyguyu üretme yetisine vurgu yapan reklamlar ele alınır. İkinci bölümde “Para, Bir Mübadele Yapmak İçin Bir Özneye Gerek Duyar” alt başlığıyla bölümün esas hatları çizilir. Yazar bu bölümde kitabın ilk kısmını sonlandırırken reklamlarda neyin gizlendiğini anlatma çabasının yeterli olduğuna kanaat getirmiştir. Bu bölümde öncelikle yorumbilimden bahsedilmiş ve bununla basitçe yorumlanmanın anlatılmak istendiğine vurgu yapılmıştır. Yani reklamları çözümlerken arkalarındaki anlamın fark edilmesi için yorumlanmaları gerektiği, fakat bunu yaparken nesnenin aslından uzaklaşma tehlikesinin varlığının da akıldan çıkarılmaması gerektiği üzerinde durulmuştur. Daha sonra verilen ilk alt başlık “Orada Bulunmayış” tır. Bununla anlatılmak istenen; bir reklam kampanyasında, mekanda öznenin somut varlığını koymadan, aslında öznenin orda olmuş olduğunu veya olması gerektiğini anlatmaktır. Örnekleme gerekirse bir reklamda var olan şarap şişesi, Scott Joplin müziği orada bir parti verildiğini ifade eder ve doğrudan doğruya bizim böyle bir özne yaratma sürecimizi başlatır. Bu şekilde yaratılan özneye Lacan’ın imgesinden simgeye geçiş sürecinde, ideolojinin nasıl müdahale ettiğini tekrar hatırlarsak yazarın ne demek istediği anlaşılmaktadır. Orada bulunmayan kişinin erkek ya da kadın olması da toplumsal cinsiyetin karakterini ortaya koymaktadır. Örneğin bir kadının olduğu reklamda erkeğin olmaması fakat kadının düğmeleri açık bir şekilde bir tahrik öğesi olarak konulması ve bunun arkadaki satranç tahtasıyla entelektüel, zeki ve özgür kadın imgelemi ile desteklenmesi erkeğin hiçbir yerde değilken aslında her yerde olduğunu gösterir. Aynı tarz, erkeğin olup kadının olmadığı bir reklamda kullanıldığında ise erkek elindeki biraya bakmakta ve biz onu izlemekteyizdir. Bu da toplumsal cinsiyetin var olan kapitalist düzende reklamla dile gelişidir. Diğer alt başlık dildir. Yazarın post- yapısalcı eğilimini düşünürsek dilin ne kadar önemli olduğu aşikardır. Kullanılan sözcük oyunları, Foucault’nun çok hoş bir tanımıyla anlatılan kaligrafi bu bölümün sonudur. Artık sıra reklamlarda neyin gizlendiğinden sonra nasıl gizlendiğini açıklamaya gelmiştir. Kitabın son bölümünde yazar tüm kitabın kısa bir özetini vermektedir. Farklı reklam örnekleri son bölümde de vardır fakat bu bölüm, ideolojinin toplum içindeki ideolojiye muhalif olsun olmasın her şeyi nasıl kullandığını göstermektedir. Che Guevara’nın Londra’ da reklamlarda kullanılması, açıkça seksist olan fakat bunu bile ideolojik hegemonya ile yaldızlayan reklamlar kadını da ideolojik bir araç olarak pazarlar. Bölümün en can alıcı noktası reklamlarda anlatılanların yanlış olmadığıdır. Yanlış olan insanların para haline dönüştürülmesidir. İnsanların para haline dönüştürüldüğü noktada artık ideoloji ile reklam eş anlamlıdır.

Teorik olarak ise kitaba yöneltebileceğim en büyük eleştiri doğrudan doğruya reklam-ideoloji eşitliğinin savulmasıdır. İdeolojiyi fark ettiğimiz an, onun ideoloji olmaktan çıkacağını savunan yazar tüm kitap boyu reklamların birer ideoloji olduğunu savunmuştur. Terry Eagleton’ın “İdeoloji” kitabından esinlenerek bu şekilde her şeye ideoloji demek ideolojiyi tanınmaz hale getirir ve ideoloji net bir şekilde analiz edilemez. Daha yararlı olabileceğini düşündüğüm yöntem, reklam ile ideolojinin aynılaştırılması değil, reklamın kendi dinamiğinin farkına varılarak ideolojinin ona eklemlenmiş bir yapı olarak incelenmesidir. Bu noktada da esas olarak farklı bir şey söylenmemektedir. Her reklam bir ideoloji üretir fakat her reklam bir ideoloji değildir.

Başka bir eleştiri ise bu kitap özelinde genel olarak yapısalcılığa yapılabilecek bir eleştiridir. Hatta bu eleştiri post-modernizme kadar uzatılabilir. Büyük anlatıların bittiği bu devirde farklı yöntemler bulmalıyız iddiasıyla yola çıkan bir akımın, yaptığı bu mükemmel tespitin altını tamamen bireyselleşme ile doldurması bu kitaptaki başat sorunlardan bir tanesidir. Dolayısıyla esas problem kitapta bireyselleşen insanın toplumsallaşmayı da başarabilme ve modernizm eleştirisini daha yapıcı yapabilmesidir.

Lévi Strauss ve Saussure gibi düşünürlerden yapılan alıntılar ve reklamlarla kurulan ilişkiler gerçekten düşündürücüdür. Judith Williamson’ın toplumsal cinsiyet üzerine olan ilgisi ve bir kadın olarak aldığı pozisyon ise son derece heyecan verici ve etkileyicidir. Özellikle özgür, entelektüel kadının da aslında erkeğin kodlaması olduğu ve Freudian bir şekilde bunun tahrik edici bir obje olarak gözler önüne sürülmesi, adına modern toplum dediğimiz toplum yapımızda seksizmin varlığını teyit etmektedir. Fakat öznel bir şekilde hala insanın potansiyelleri ortaya konulduğu zaman en azından “iyi” olabileceğini düşünen birisi olarak Freudian bir açılımdan kaçışın olmadığının farkındayım. Fakat bu noktada yardımıma Stirner’in özcülük eleştirisi yetişiyor ve insanın özü neden iyi ya da kötü olsun ki diye bir orta yol bularak eleştirime devam ediyorum. Tarihselliğin göz ardı edilmesi ise son bölümde tarihe yapılan vurgu ile biraz karşılansa da buradaki tarih algısı aslında farklı bir zemindir. Reklamların bana göre ideolojik bir argüman olarak ortaya çıkışı, tarihsel koşullarla doğrudan alakalıdır ve eğer biz reklamlardaki ideolojiyi ortaya koymak istiyorsak kapitalizmin doğuşu ve modern devlet sürecini incelemeliyiz. Yani reklamın ortaya çıkışı ve ideolojik hale gelmesi doğrudan tarihselci bir bakış açısı ile de değerlendirilmelidir . Bu reklamların tarihi, hem klasik modernist manada bir araştırma olmalıdır, hem de Foucault’un “Cinselliğin Tarihi” ya da “Deliliğin Tarihi” gibi ilginç çözümlemeler yaptığı tarzda post-modern bir araştırma olmalıdır kanısındayım. “Post” burada sonra değil aşmış, aşkın manasında kullanılmaktadır. Kısaca kitabın bu kadar ilgi çekici açılımlar getirdiği bir noktada tarihi göz ardı ediyor olması yapısalcı yönelime uygundur ve yazar bunu muhtemelen bilinçli bir şekilde yapmıştır. Fakat benim öznel görüşüm bu seçim kitabın ikna edici oluşunu zorlaştırıcı bir etkendir. Fakat bir kitabın paradigmasını tümden değiştirmeyi önermek de bir yazara yapılamayacak kadar despotik bir tavırdır.

Sonuç olarak Judith Williamson’ın bu kitabı reklama ideolojik açıdan yaklaşan ve bu eylemiyle arıların kovanına çomak sokan bir cürettir. Açıktır ki Judith Williamson bu cüreti etkileyici birikimine ve kıvrak zekasına güvenerek göstermiştir. Problem yatak odalarımızdan ideolojiyi defetmekse Judith  Williamson bunun için çok iyi bir başlangıç yapmıştır. Fakat belki de esas düşünülmesi gereken yatak odalarımızdan defedilen ideolojinin yerine ne koyabileceğimizdir. İşte Judith Williamson getirdiği yeni alternatiflerle esas olarak bu konuda ilk tohumları takdir edilesi bir şekilde atmıştır.

Görkem ÖZİZMİRLİ

Benzer Yazılar:

1. 30 Mart sabahı Ümraniye’nin siyasi rengi ne olur???

Başlıktaki soru ne kadar açık değil mi?
Evet 30 mart sabahı İstanbul’un Ümraniye ilçesi hangi partinin adayının olacak?

Şimdi diyeceksiniz ki ‘sen niye direk Ümraniye hakkında böyle bir yazı yazıyorsun’ diye. Cevabım açık; ben Ümraniye’de yaşıyorum ve 30 mart itibari ile önümüzdeki 5 yıl için Ümraniye’yi yönetecek aday, yönetim ve parti hakkında kayıtsız kalmak istemeyip, fikirlerimi sizlerle paylaşmak istiyorum. Bu başlığım altında sizlere 3 başkan adayından bahsedeceğim. Bunlar Ak Parti’nin adayı ve şu anki aktif başkan Sn. Hasan CAN, 94-04 yılları arasında önce Refah Partisinden, sonra Fazilet ve Saadet Partilerinden 10 yıl süreyle Ümraniye Belediye Başkanlığı görevinde bulunmuş ve tekrardan Saadet Partisi Ümraniye Belediye başkan adayı olan Sn. Mehmet BİNGÖL ve son olarak hakkında pek bilgi sahibi olmadığım Cumhuriyet Halk Partisi Ümraniye Belediye Başkan Adayı Sn. Adil AKTAN.

…

       Ve sözlerime şu an ki aktif belediye başkanı ve seçimin en büyük galibiyet adayı olan Ak Partili Sayın Hasan CAN ile başlamak istiyorum. Hasan CAN 2004 yerel seçimlerinde Ak Parti’den Ümraniye Belediye  Başkanı adayı olmuş ve bu seçimi kazanıp belediye başkanı olma şansını elde etmiş  ve şu gün itibariyle 5 yıldır Ümraniye Belediye Başkanlığını yürütmekte olan biri. 
 
29 Mart 09 yerel seçimlerinde de bence bu görevine devam etmeyi sürdürecek. Çünkü halihazırda Ümraniye’de Ak partinin oyları yüzde 50 civarında seyretmekte. Ak parti yada Hasan Can’a tepki gösterenler, Hasan Can’ın ve ekibinin yaptıkları hizmetlerden çok onların bireysel  özelliklerine karşı tepkiler vermekteler, nasıl mı? Hasan Can soğukmuş, ani ve sert tepkiler veriyormuş, halkla iç içe değilmiş? Ama Ümraniye’ye  20’nin üzerinde kültür merkezi yaptırmış, şu kadar metreküp asfalt döktürmüş, sağlık taramaları yaptırmış, Ümraniye’nin en büyük eksiği olan Nikah Sarayını kazandırmış, tüm kamu kurum kuruluşlarıyla ortak çalışmalarda bulunmuş( emniyet, milli eğitim, devlet hastanesi)  vb. Tabi ki bunları ve bir çok hizmeti Hasan Can kendi başına yapmadı, ekibiyle birlikte, belediye çalışanlarıyla birlikte, bizlerin verdiği paralarla yaptı ama genel olarak bu döngü başkanı öne çıkarır.

Benim bireysel fikrim, Hasan Can’ın son yerel ve genel seçimlere oranla oy kaybederek ama yeniden başkan seçileceğinden yana, yani Ümraniye’yi önümüzdeki 5 yıl içinde Ak partili  Hasan Can ve kuracağı ekibi yönetecek. Ama  bu konuda sizler neler dersiniz, inanın çok merak ediyorum???

…

Şimdi gelelim 2. adayımız, Sn. Mehmet BİNGÖL’e. 90’lı yılların ortasından itibaren Ümraniye Belediyesi’ni yönetmeye başlayan Bingöl, çöp faciasının ardından Ümraniye’nin değişim ve gelişimine büyük katkı sağlamış bir isim. 10 yıllık  başkanlığı süresinde belki şimdiki kadar çok imkan yoktu ama ben yinede Ümraniye’de güzel işler yaptığı kanısındayım. Birçok nokta ilk onunla asfalt gördü, ilk onunla parkına bahçesine kavuştu. Ümraniye içerisinde de çok sevilen biri, çarşıda pazarda eşiyle dostuyla yürürken, sokakta vatandaşla muhabbet ederken çok rahat bir şekilde görebilirsiniz kendisini. Ama bu seçim için ona pek vermiyorum. Çünkü Ak parti Ümraniye’de gerçekten çok güçlü durumda. Ve son seçimler Saadet Partisinin aldığı oy oranı belli, Mehmet Bingöl kendi ismiyle bu oy oranını artırsa artırsa ne kadar arttırabilir? Taş çatlasın yüzde 10 hatta 15 olsun. Bu bile yarısını yakalayamaz Can’ın yada azcık geçer ama kazanmaya yetemez kesinlikle. Artı olarak ben Saadet Partisinden artık başka bir aday beklerdim. Niye diye sorarsanız? Sn. Bingöl zaten 10 yıl belediye başkanlığı yaptı. Sonra kaybetti, gitti Saadet Partisi İstanbul il teşkilatında görev aldı, sonra genel seçimlerde millet vekili adayı oldu, şimdi tekrardan belediye başkan adayı??? Acaba Saadet Partisi içinde bu görevler için yeterli adam yok mu da, her yerde aynı isim tekrar tekrar aday oluyor???

….

Son adayımız ise Cumhuriyet Halk Partisi adayı Sn. Adil AKTAN. Açıkçası kendisi hakkında internetten bilgi edinmeye çalıştığımla yetinmek zorunda kaldım. Ve çok bir bilgiye de ulaşamadım. Yukarıda ki 2 isime karşıda inan hiç ama hiç şans vermiyorum kendisine. Niye mi? Mehmet Bingöl 2004 yılında Ümraniye’yi bir sol parti belediye başkanından emanet aldı ve bu 3 dönem 15 yıl içerisinde de sağ partiler hizmet ettiler Ümraniye’ye. Ben sol bir partinin 89-94yılları arasında ki kötü intibasının ardından hele de en büyük oy kaynaklarının Ümraniye’den sınırlarından ayrıldığı bir seçimde kazanma şansının olduğunu sanmıyorum ama onlar her hal Hasan Can ve Mehmet Bingöl’ün kapışmasından bir sürpriz yakalamayı hesaplıyor olmalılar. Ama böyle küçük bir ihtimale umut bağladılarsa da ben bir şey diyemem. Buraya Adil AKTAN hakkında pek bir şey yazamıyorum, bu da tamamen benim kendisi hakkında ki bilgisizliğim, belki gerçekten iddialı bir adaydır, Ümraniye’de sevilen sayılan bir isimdir ve yoklamalarda oy oranları iyidir. Eğer onu tanıyan bilen ve savunan arkadaşlar burada onunla ilgili bilgilerini paylaşırlarsa sevinirim.

Evet arkadaşlar ben burada kendimce bir seçim analizi yapmaya çalıştım. Bundan sonra taktir sizindir. Acaba sizler neler dersiniz? Bana katılır mısınız yoksa beni bilginizle aydınlatır mısınız bilemiyorum. Ama bu başlığın altına yorumlarınızı dört gözle bekliyorum?

(not: yapacağınız yorumlar, hakaretvari kelimeler içerdikleri takdirde maalesef onaylanmayacaktır, lütfen karşılıklı saygı çerçevesinde kendi siyasi düşüncelerimizi savunalım yada objektif yorumlar atmaya çalışalım. Şimdiden anlayışınız için teşekkür ederim.)

Benzer Yazılar:

1. 29 Mart 2009 Yerel Seçimleri ve Aday Profili
2. yazamak’lı çizemek’li Ümraniye..
3. Ümraniye Çakmak Kapalı Yüzme Havuzu

Geçtiğimiz günlerde İzmir’de ege-koop tarafından düzenlenen  ‘29 Mart 2009 Yerel Seçimleri ve Aday Profili’ adlı bir seminere katıldım. Seminere giderken ki aklımda ki tek düşünce İzmir gibi Türkiye için önemli noktaların başında gelen bir ilimizde, ege-koop gibi önemli bir kurumun düzenlediği, oturum başkanlığını Ege Üniversitesi Edebiyat Fakültesi Sosyoloji Bölümü Öğretim Üyesi ve Ege-Koop Danışma Kurulu Üyesi Yrd. Doç. Dr. Engin Önen üstlendiği, konuşmacı olarak; Gazeteci-Yazar, Ege-Koop Danışma Kurulu Başkanı Öcal Uluç’, Devlet eski Bakanı ve Danışma Kurulu Üyesi Işılay Saygın, Mazhar Zorlu Holding ve Güçbirliği Holding Yönetim Kurulu Başkanı Kemal Zorlu ve Sonar Araştırma A.Ş.Yönetim Kurulu Başkanı Sayın Hakan Bayrakçı’nın katıldığı bir seminerde gerçek anlamda neler konuşulacağı, objektif bir şekilde yerel seçimlerin tartışılıp tartışılmayacağıydı. Neyse seminer, ege-koop genel başkanının sanki bir belediye başkanı edasıyla hazırlattığı reklam videosu ile başladı. İlk açılış konuşması İzmir esnaf ve sanatkarlar odası başkanından geldi. İşte ‘başkan dediğimiz, adil olmalı, o olmalı bu olmalı gibi birçok sıfat saydı konuşması içinde, akabinden gelen cümle önemliydi; ‘başkan bir sandıktan çıkar seçilir ama başkan, sandığın ve partisinin başkanı olursa olmaz, başkan yüreklerden seçilmeli ve yüreklerin başkanı olmalı, ilinde ki ilçesindeki kimseyi dışlamamalı, herkese kuçak açabilecek seviyede biri olmalıdır’ dedi. Daha sonra mikrofonu eline alan ege-koop genel başkanı Sayın Hüseyin Aslan; bir önceki konuşmacıyı tasdikleyerek, daha sert bir tutum aldı ve son sözü (bana kalırsa ben adayım dercesine) ‘İzmir için artık değişim vakti gelmiştir’ oldu. Gerek seminercilere gerek konuşmacılara gerek toplantıya katılanlara baktığımda CHP muhalifi kimseyi pek göremedim. Buna karşın şu an ki aktif İzmir belediye başkanı da chp mensubu biri. Her ne kadar artık Aziz Kocaoğlu’nun istenmediğini sağır sultan dahi duysa bile, bence bu, bu şekilde lanse edilmemeliydi. Seminerin oturum bölümünde söz alan Sayın Işılay Saygı eski bir belediyeci olarak bizlere engin bilgilerini sundu, çok güzel örnek verdi ama Saygı’da aynı uslupla ege- koop başkanını onayladı. İzmir için değişim vaktinin geldiğini üstüne basa basa belirtti. 15 yıldır süre gelen Ahmet Piriştina rüzgarının artık bitmesi gerektiğine yakın cümleler kurdu. Ama ben bu sözden eğer İzmir için değişim vakti geldiyse ve 15 yıldır İzmir i chp yönetiyor ve bir chp milletvekili İzmir için değişim vakti gelmiştir diyorsa artık İzmir için chp defteri kapanmalıdır anlamını çıkardım. Ve seminerin verimli olamayacağına karar vererek orayı terk ettim. Yine de bizlere böyle bir imkan verdiği için, ege- koop a teşekkür ederim. devamını okumak için…

Daha önce yazdığım yerel seçimler yazımda bazı bilgiler vermiştim. Neyse konumuz o değil, ama İzmir’i ak parti almamalı, İzmir şimdiki haliyle kalmalı diye düşünüyorum ama bu seçimlerde gerek chp’nin gerek diğer partilerin İzmir de akparti karşısında duramayacakları kanısındayım. Çünkü Aziz Kocaoğlu bir şekilde 4.5 yıldır belediye başkanlığı yapıyor ve şu an da öncelikle taşıma araçları olmak üzere her yerde kendi reklamını yapar durumda ve muhtemelen chp den aday olamayacak ve dsp ye geçecek, bu da İzmir’de sol partilerin oylarının bölüneceği anlamına gelmekte. Buna ilçelerde akpartinin güçlü olduğunu ve son genel seçimde chp’nin sadece 2.5 puan gerisinde 2. parti olduğunu katarsak gerçekten chp nin ve İzmir’in chp li kimliğinin zor durumda olduğunu düşünüyorum. Bilmiyorum sizler neler dersiniz, bana katılır mısınız? Tabi bu dediklerimi saçma bulup gülmekten de katılabilirsiniz ama inşallah son gülen ben olmam

Benzer Yazılar:

1. Yerel seçimlere doğru giderken

Geçtiğimiz günlerde okulumuza yavru vatan Kuzey Kıbrıs Türk Cumhuriyeti’nin Cumhurbaşkanı Sn. Mehmet Ali Talat geldi. Bende böyle bir fırsatı kaçırmamak adına,konferansa katıldım ve kendimce notlar aldım. Sn. Talat, KIbrıs konusunda merak edilen onlarca konuya bizlerin önünde,gayet sempatik ve kendinden emin tavırlarla açıklık getirdi. Yıllardır çözülemeyen konunun çözülmesi için, gerçek anlamda gerek Türkiye Cumhuriyeti yönetimi gerekse Kuzey Kıbrıs Türk Cumhuriyeti yönetimi olarak ellerinden gelen tüm çabayla çalıştıklarına bizleri inandırdı.

Talat , Şu an Türk ve Rum yönetimlerinin Birleşmiş Milletler önderliğinde Tam teşekküllü müzakere sürecinde olduğunu ama buna karşın bizlerin izalasyon altında olmamıza rağmen Rumların Avrupa Birliği üyeliğine sığınarak, bilinçli kaçış içinde olduğunu üstüne basa basa belirtiyor.

Gerek Denktaş gerekse bundan önce ki Rum başkanının pek fazla çözümden yana olmadığını, buna karşın Talat’ın ve şimdi ki Rum lider Dimitris Hristofyas’ın partilerinin seçilmeden önce Annan planı üzerine ortak çalışmalar yürüttüğünü ama her ne hikmetse Rum liderin seçildikten sonra bu çalışmaları göz arde edip, herşeyi sıfırdan başlattığını söylüyor.

Ki bu gözarde etmenin ötesinde annan planını direk olarak şeytan planı olarak ilan edilmiş Rum yönetici tarafından. Bunların akabinde Rum kesiminin avrupa birliği üyesi olması sonucunda, daha rahat tavırlar sergilediğini, avrupalı devletlerin bilhassa Kıbrıs konusunda Avrupa’da  her türlü taslağı hazırlayan İngiltere’nin büyük desteğini aldığını, şu an ki durumun gerçek bir yapıcı ortamdan çok, yapıcı muğlaklık (belirsizlik) olduğunu üzülerek konuşmasına ekliyor. Çünkü hali hazırda tanınmayan kesim, ekonomik baskılar altında olan kesim Türk bölümü.Bunlarla birlikte herşeyin bir takvimle yapıldığını ama bu takvimin duyurulmasının,resmiyete dökülmesinin Rumlar tarafından engelliğini söylüyor.

Talat konuşmasına şu sözlerle devam ediyor;

Run kesiminin arkasında ki  birçok güvencesine dayanarak, bizleri Kıbrıs’ta bir azınlık grup, sanki özerk bir bölüm olmayı kabul ederek, masadan kalkmayı kabul edeceğimizi sanması ve bunları sürekli bize dayatması, onurumuzu zedeliyor. B,ze göre olması gereken çözüm, bakir doğum denen çözüm yöntemi. Yani 2 milletli, 2 toplumlu ama yepyeni sıfırdan bir devlet kurulması.

Bunun da; Siyasi eşitlik öncelikli olarak, 2 kesimlilik ve 2 toplumluğa devamın, Devletlerin eşit statüde olması, Yeni devletin ortaya çıkışının eş zamanlı yapılacak referandumlarla belirlenmesi ve garanti ve ittifak anlaşmalarının iler ki dönemde de şu an ki gibi devam etmesi durumunda gerçekleşebileceğini söylüyor. Çünkü 1963 ve 74 yılları arasında adada BM ve İngiltere olmasına karşın, çatışmaların, ölümlerin engellenemediği, Türkiye Cumhuriyeti olmasaydı bugün kıbrıslı türklerden bahsedilemeyeceğini ve Türkiye’nin garantörlüğünün hiçbir zaman ortadan kalkmasına izin vermeyeceklerini belirtiyor.

Sonuc olarak;

Şu an neredeyiz sorusuna;

Madem ki masadayız, bunca dayatmaya bunca zorlamaya karşın hala masadan kalkmıyoruz ve çözüm için umutluyuz demektir ve bunu gerçekleştirmek için elimizden geleni yapacağız. Çünkü çözüm onlardan çok bizim için önemlidir, bizim için hayati değerdedir, en az bizim kadar Türkiye Cumhuriyeti için önemlidir, çünkü çözümü bulmak güvenlikten çok ekonomik değerler taşımaktadır ve bu doğrultuda ciddiyetle ve samimetle cözümü arıyoruz diyor.

Ve alkışlar eşliğinde sahneden iniyor.

…..ooooo……..oooooo……………..

Evet arkadaşlar sizler neler dersiniz bu konu üzerine. Uzun yıllardır kafamızı kurcalayan bu olay acep cözüme ulaşır mı? Ulaşın çözüm nelere gebe olur? KIbrıs hiç bir şey olmasın 1571 yılında türk eline geçmiş bir toprak, ve üzerinde binlerce sehidimizin kanı var. Çözüm bulunursa acaba gerçek bir çözüm olmuş olacak mı sizce???

Benzer Yazı Yok.

MEDENİYETLER ÇATIŞMASI ve dünya düzeninin yeniden kurulması. Bu kitap Samuel P. Huntington’un 1993 yılında Foreign Affairs adlı dergi de ki yazmaya başladığı ‘Medeniyetler Çatışması mı’ adlı bir makalenin büyük ilgi görmesi sonucunda tezleşip kitaplsmış hali. Kitap hakkında onlarca prof’un, doçent’in, araştırmacının, çok güzel ve geniş değerlendirmelerini tartışmalarını bulmak mevcut.Onlar dururken benim burada kitap değerlendirmesi yapmam,gerçekten abest kaçar.

Bu kitap öyle, benim yaptığım gibi yani roman gibi ele alınıp okunacak bir kitap değil. İçinde boğulursunuz benden söylemesi. Ama hani derler ya hatır için çiğ tavuk yenirmiş, varsın kafa patlata patlata bir kitap okunsun çok mu? Aslında çok önce okuyacaktım ama yazın sınavlardı, ameliyattı filan derken, bi 10 gün önce anca bitirebildim. Şimdi sırada fukuyama‘nın bir kitabı var inşallah.

Dedim ya kitap derin kitap, 5 bölümden oluşuyor ve yaklaşık 484 sayfa okuma alanına sahip, artık olarak yaklaşık 50 sayfa notlar bölümü var.Ben kitabı cem kitabevinden aldım. Etiket fiyatı 32 ytl ama güzellik yapıyorlar fiyatta.

Kitap’ın arka sayfasında bence satış politikasından dolayı, Başbakanımız R.Tayyip Erdoğan’ın bazı sözleri yer alıyor.

‘Avrupa Birliği, Türkiye ile üyelik müzakerelerine başlarsa Medeniyetler Çatışması’nın bir realite olmadığını, medeniyetler arası uyumun mümkün olduğunu İslam dünyası görecektir’ R.T.Erdoğan’ın Wall street journal’a vermiş olduğu röportajdan.

Yine;

Huntington’un bir numaralı ortağı olarak sayabileceğimiz Fukuyama ise kitap hakkında; ‘Alanında çok çarpıçı bir kitap.Günümüzde yaşanan uluslar arası siyasi entrikaları anlamamızı sağlıyor’ diyor.

Medeniyetler Çatışması içeriği,detayları ve reddi hakkında ki birçok bilgiye Wikipedia aracılığıyla ulaşabilirsiniz.

Ama bu beni sarmaz derseniz derinsular.com’da güzel bir kitap analizi yapılmış.

Eh artık olmadı google’ye bir zahmet ‘medeniyetler çatışması’ yazıverin, tabi benim siteme direk olarak gelmediyseniz…

Benzer Yazılar:

1. iflas etmenin yolları

Bu ara ne kadar çok seçim gördük ya da bu ismi çok fazla duyar olduk. Yereli olsun geneli olsun hatta YÖK üyeleri, Anayasa Mahkemesi üyeleri vb seçimleri olsun artık anı anına takip eder olduk.

       Bunu yadırgamıyorum ama geçmiş dönemlerde genel ve yerel seçimlerde dahi seçmen kitlesi içinde fazla insanın sandığa gitmediği bir ülkede seçimlerin bu kadar hayatımız içine girmesinin ve takip edilmesinin nedenini merak ettim.

       2002 genel seçimlerinden sonra bu kelimenin hayatımıza çok fazla girmeye başladığı kanısındayım. Ben ilk oyumu 2004 yerel seçimlerinde kullandım. Onun ardından bir genel seçim daha gördüm ve şimdi yine yerel seçimler kapımızda. Eğer bir aksilik, erkenlik çıkmadığı takdirde (şimdilik aralık – ocak gibi erken seçim dedikoduları olsa da) önümüzde ki 2009 yılının Mart ayında bir yerel seçim yaşayacağız. Bunun habercisi olarak son günlerde televizyon ekranlarında gereksiz ve çirkin tartışmalar yaşanmakta. İktidar, ana muhalefet ve medya tasvip edilemeyecek bir şekilde acayip söylemlerini bizlerden esirgemeyerek asıl yüzlerini gösterircesine birbirlerine saldırmaktalar.

        Neyse açıkçası konumuz bu değil.

En son 2004’te yapılan yerel seçimlerde ki oy yüzdeleri şu şekilde.

İl Genel Meclis oylarının yüzdelerine göre dağılımı:
Toplam Sandık: 173.797
Açılan Sandık Oranı: Yüzde 100
Kullanılan Oy: 33.087.895
Açılan Sandık: 173.797
Toplam Seçmen: 43.337.733
Geçerli Oy: 32.101.184
Partilere göre:
 AKP: yüzde 41,67
 CHP: yüzde 18,27
 MHP: yüzde 10,10
 DYP: yüzde 9,95
 SHP: yüzde 5,10
 SP: yüzde 3,97
 GP: yüzde 2,58
 ANAP: yüzde 2,52
 DSP: yüzde 2,13
 BBP: yüzde 1,15
 BGMZ: yüzde 0,70
 BTP: yüzde 0,48
 DP: yüzde 0,39
 YTP: yüzde 0,32
 TKP: yüzde 0,26
 İP: yüzde 0,25
 EMEP: yüzde 0,06
 ÖDP: yüzde 0,04
 ATP: yüzde 0,04
 Millet Partisi: yüzde 0,03
 LDP: yüzde 0,00

Belediye başkanlığı oylarının yüzdelerine göre dağılımı:

 AKP: yüzde 41.9
 CHP: yüzde 21,7
 MHP: yüzde 8,6
 DYP: yüzde 8,2
 SHP: yüzde 5,9
 SP: yüzde 4,5
 GP: yüzde 2,6
 ANAP: yüzde 2,3
 DSP: yüzde 2,0

Yani sizinde tablolardan anlayacağınız üzere Ak Parti 2004 yerel seçimlerinde Türkiye’yi silmiş süpürmüş. Öyle ki muhalefet niteliğindeki ilk 5 partinin oylarını toplayınca anca Ak Parti oylarına denk geliyor. Bu da ki mi kesimler istese de istemese de o her zaman ki söylemi ortaya çıkarıyor; ‘yüzde 40 oyu aldılar … ‘ . İşte bu seçimlere 6 ay kala artık ki mi partiler adaylarını açıklamaya başladı, ki mi partiler ilçe kongrelerini yapıyor, kimileri ise nabız yoklama çalışmalarına devam etmekte. Muhalefettekiler şu an başkanlık koltuklarında oturan kişiler için gerek aslı olan gerek asılsız iddalar ile çeşitli söylemlerde çeşitli yolsuzluk ithamlarında bulunuyor. Bunlara ki misi ateş olmayan yerden duman çıkmaz derken ki misi yalan deyip gülüp geçiyor. Ama benim inancım şu ki; bir yerde gerçek anlamda muhalefet varsa orada kalite ortaya çıkar aynı ticarette rekabetin kaliteyi ortaya çıkardığı gibi. Bu seçimlerde benim en büyük beklentim düzeyli rekabet ve gerçekten yöneticilik yapabilecek kişilerin halkın önüne yönetici adayı olarak çıkmaları. Burada en büyük rol bence yine başbakana düşmekte çünkü o genel seçimlerde yaptığı gibi cesaretli davranıp şimdi ki başkanların neredeyse Psini değiştirmesi ya da gerçekten layıkıyla görev yapan başkanlarla yola devam etmesi. Çünkü eğer bir yerde düzenbazlık varsa yolsuzluk varsa o başkanın oradan gitmesi lazımdır ya da gerçek anlamda yüzde 40 üzeri oy alıp bu 5 yıllık zaman içinde kaliteli bir yönetim sergileyen başkanların devam etmesi de muhalefet partilerinin daha fazla çalışması anlamına gelir.

   Akabinde bir de büyük ilçelerin bölünmesi ya da birkaç tane beldenin bir araya gelmesi ile yeni ilçelerin oluşturulması konusu var. Ben bu konunun sonuna kadar arkasındayım çünkü artık İstanbul ve İzmir gibi illerde ki kimi ilçeler Anadolu’daki illerden büyük ve ilçelerin aldığı ödenekler tüm hizmetleri karşılamaya yetmez durumda. Bu sebeple ilçelerin bölünmesinde ben art niyet aramamaktayım çünkü oraları ille de Ak Parti kazanacak diye bir şeyde yok açıkçası.

    Bu konu bence çok ama çok sular götürür ardından. Ben 2009 yerel seçimlerinin vatanımız için en hayırlı şekilde geçmesini diliyorum. Umuyorum ki hak edenler kazanır ve genel yönetimin temelini oluşturan yerel yönetimler ülkemizde layıkıyla temel görevlerini yerine getirir bir duruma gelir.

Benzer Yazı Yok.

Ben ergenekonun avukatıyım… Deniz Baykal Chp genel Başkanı

Deniz bey’e buradan biyerimizle gülmekle birlikte, dünkü grup toplantısında ve bundan önceki tüm beyanlarında ergenekoncuları niye desteklediğini şimdi anlamış bulundğumuzu belirtiriz. Meğersem deniz beyde ergenekoncuymus…

saygı ve selamlarımızla

kaynak 1

kaynak 2

lütfen okuyunuz efenim…

Benzer Yazı Yok.

Ve sonunda,aylardır beklenen karar açıklandı ve Türkiye tarihinde belki de ilk kez bir demokratik karar verildi. Anayasa mahkemesi asılsız iddealar üzerine açılan davada doğru kararı verdi ve demokrasi tarihimize ilk kez bu kadar büyük ve önemli bir karar eklenmiş oldu. Oysa ki birçok siyaset bilimci dahi anayasa mahkemesinin iç yapısından ve üyelerin özelliklerinden dolayı kapatma kararı çıkacağından emindiler. Neyse ki beklenen olmadı. BENİMDE AYLAR ÖNCE YAZDIĞIM KAPATIN GİTSİN YAZISI BOŞA GİTTİ …

Benzer Yazı Yok.

Bu siyaset ne garip iştir oldum olası anlamadım gitti.Yıllardır kurulan koalisyonların yanlışlığından yakınan siyasi düzenciler,Türk siyasi tarihinde en çok katılımın olduğu şeçimde şimdiye kadar neredeyse alınmamış bir oyla iktidara gelen bir partiyi yerden yere vurmak için yapmadığını bırakmadı.

Artık siyasi inançlarımı kaybettim diyebilirim.

Anlamıyorum,gerçekten anlamıyorum.

Muhalefet konuştu konuştu hatta saçmalamaya başladı ve sonunda kelimeleri bitti,ve devreye ordu girdi,sanal muhtıra komedisini tüm dünya gülerek izledi. Millet ve yönetimde olan hükümet her 10 yılda bir rutin olarak yapılan darbe lokumunu ilk defa yememişti ve ayakta kalmıştı,bunun üstüne birde şeçim yaşamış ondanda daha da güçlenerek çıkmıştı.

Şimdi silahta son mermi olarak yargı kaldı ve onuda oyuna alet edip hali hazırda süren davanın tarafsız kalması gereken tek tarafı olması gerekmesine rağmen onlarıda kendi taraflarına çektiler.

Neymiş bu partinin suçu?

%47 oyu bu insanlara kendini bu topraklar üstünde şeçilmiş ırk olarak görenler değil,bu ülke topraklarında ki gerçek halk verdi ama pardon unutmuşum gerçek halkın yanına ‘cahil,köylü..vs..’diye bazı sıfatlar eklemeliydim.

Neyse ben herşeyi boşverdim artık,sizde bunları boşverin gitsin.

Ak parti mi gereği kalmadı,kapatılabilir.

Gereksizse söndürün.

Haydi halkçılar halkı halktan fazla düşündüğünü iddea edenler artık güç sizde,elinizden geleni ardınıza koymayın ve son noktayı koyup akp’yide ülkemizde ki parti mezarlığı içinde azcık manzaralı bir noktaya gömün gitsin.

Benzer Yazı Yok.

Evet gençler,nasılsınız bakalım? Umuyorum ki ben ortalarda yokken arkamdan işler çevirmiyorsunuz Aramızda ögrenci olanlar,genel olarak toplu taşıma araçlarını kullananlar yada kamuya açık olan (belediye,hastane vs ) yerlerde nadirende olsa sıra bekleyenleriniz varsa el kaldırsın. Bu yazıda yukarda saydığım mekanlarda karşılaştığımız bir sorun demeyeceğim ama genelde biz gençler olarak sıkılmamıza neden olan bir durum olarak değerlendirebileceğimiz bir konu hakkında birşeyler yazcam. Otobüste,hastanede… biyerde otururken yanımızda ki bizden yaşlı olan kişinin,memleketin neresi evladım senin,burada ögrencimisin, (eğer bayansa ay kıyamam canın cıkmış bu sıcakta,bu yaşta çalışıyormusun sen) gibi monolog yaşamdan dialoga geçme çalışmalarının başlangıç sorularıyla karşılaşırız. Benim için büyüklerle sohbet etmek her zaman büyük zevk vermiştir. Bilmem bilirmisiniz ‘şey edibali,osmanlı kurucusu osman bey’e verdiği nasihat mektubunda da rahmetin büyüklerle birlikte olduğunu özellikle nasihat etmiştir’. Ayrieten gerek saygıdan dolayı gerekse inaçlardan dolayıda yaşlılara umursamazlık cinsinden bir terbiyesizlik yapmak bizlere yakışmaz. Özellikle ben kendime yakıştırmam çünkü eğer nasipse birgün bizde ak saçlı ak sakallı pamuk şeker kıvamında yaşlı insanlar olacağız. Ama son 2 seferde karşılaştığım insanlar gerçekten canımı sıkan dialoglar yaşattılar bana.Bunlardan ilki geçtiğimiz günlerde hastanede muayene sırası beklerken karşılaştım,çok güzel bir amcamız sen burda öğrencimisin diyerekten sohbete girdi ve sohbet geldi ‘sosyal güvenlik yasasına’ dayandı. Amcamı bıraksanız bu ülkeyi 2 dakikada kurtaracak ama amce bey ne konuştuğundan haberi var ne söylediklerinden,2-3 tane cevap verdim kendisine,verdiği soruları açıkladım,güzel oldu kıvamına geldi yolladım kendisini ama sonra bir dışarı cıktım geldim,baktım ki başka bir gençin yanına oturmuş yine ama yine aynı şeylerden bahsediyor,bi de beni görünce utandı. İkinci olayda otobüsle İzmir’den İstanbul’a gelirken gerçekleşti. Bu sefer ki kahramanım 40 yaşlarında ama o na kalsa Türkiye tarihini baştan aşağı yaşamış bir abimiz.Burda da konu otobüste ki host’tan memlun  kalmamaktan açıldı ve siyasi devrimler,ne ak partisi ne cumhuriyet dönemi kaldı ki tüm konusma epi topu 45 dakika içinde gerçekleşti ve işin ilginçi abim 8 saatlik yolculuğun 7 saati uyudu son 1 saatte maşallah dili açıldı. O da çok radikal bir abiydi, bıraksam Türkiye’de ki tüm sağcıları asacak kesecek ama bunu haklardan hukuklardan eşitliklerde bahsederken el altından hissettiriyor. Neyse o abimizlede güzel bir sohbetimiz oldu,neredeyse tüm dediklerini kitledim boğazına ama kendi kaşınmıştı

Şimdi gelelim fasülye nin faydalarına; ben artık kendi adıma böyle sohbetlere girmekten, hiç tanımadığım insanlardan abuk sabuk nasihatlar almaktan sıkıldım,bu ülkede kahvelerde günde binlerce hükümet yıkılır binlercesi yine kurulur,biri olaya sağdan bakar biri soldan,keşke olaylar bu kadar basit ve onlara çözümler bulmakta kahvede oturmak ve okey oynamak kadar kolay olsa. Burdan sakın eleştri olmasın gibi bir anlam cıkmasınben eleştrinin,muhalefetin ve rekabetin her zaman kaliteyi ortaya cıkarcağına inanıyorum.Herkesin her konuda konuşmaya hakkı var ama bu dialoglar hiç bitmeyecek anlaşılan. Ama biri biz gençleri kurtarsın artık

Benzer Yazı Yok.