Bundan bir önceki yazımın tarihine baktığınızda tam iki ay öncesini göstermekte. Eminim ki blogumu ziyaret eden birçok kişi artık o yazıları görmekten sıkıldı. Evet, iki aydır yazmıyordum, belki birkaç ay daha yazmayacaktım ama bu dönem içinde tekrardan yazmam için birçok dilek aldım, Sevgili dostum Sinan tarafından isteğim dışında bir tema hazırlandı, sırf tekrardan bıdı bıdı yapayım diye! Herkese çok ama çok teşekkür ederim.

Ki mi zaman oluyormuş demek ben de yeni öğrendim; ‘Dünya’ya söyleyecek sözlerim var’ diyen insanların bile sözleri bitiyor, dilleri lal oluyormuş. İki ay sonra kürkçü dükkanıma geri döndüm, merak etmeyin bundan sonra yazı yazmaya devam edeceğim ama bir değişiklik olacak yazılarımda, bundan sonra aşk yok, meşk yok, müzik yok, gitar yok, yemek tarifi eklemek yok, kısacası bundan sonra geyik yapmayı bırakıyoruz.

 Peki, ne var derseniz; pazarlama, halkla ilişkiler, reklamcılık, medya ve iletişimle ilgili yani üzerine eğitim aldığım konular hakkındaki yazılarım olacak. Yani sizin anlayacağınız artık buralar tatsız tuzsuz olacak ama eminim daha güzel olacak(aramızda kalsın arada bir güncel konulara da değiniriz merak etmeyin). Şu an okuduğunuz yazı blogumda ki birçok kategori için son yazı olacak, bu iki aylık dönemde yaklaşık 200 adet yazıyı sildim blogumdan. Ama bazılarına kıyamadım, kıyamamamın sebebi ise tamamı ile yazıların güzelliğinden çok, çok güzel insanlar tarafından yazılmış yorumları içermeleri. O yorumlar silinmesin diye yazıları da maalesef kaldıramadım. Evet, bugün blog için bir dönüm noktası, aynı benim gibi. Bugüne kadar blogum üzerinden bana ulaşan herkese istekleri doğrultusunda elimden geldiğince yardım etmeye çalıştım. Onlarca teze yardım ettim, çok güzel toplantılara davet edildim ve bunları aslında eğitimi aldığım sektör hakkında pek emek harcamazken yaptım. Bundan sonra tamamen kendi sektörüm hakkında bilgi ve becerilerimi paylaşmaya çalışacağım ve bu doğrultuda tekrardan, elimden geldiğince insanlara yardım etmeye devam edeceğim, umuyorum ki blogum öyle bir hal alır ve kişiler bana bir şey sormadan bu platform üzerinden aradıkları bilgilere ulaşabilirler.

WordPress ile blog açtığınızda ilk yazı olarak, Hello World! Yazısı tamamen deneme amaçlı otomatik olarak sisteme atılır ve ana sayfada görülür, ben de bu yazıma ‘Yeniden Hello World’ başlığını uygun gördüm, umuyorum gerçekten yeni bir başlangıç olsun diye.

Herkese şimdiden hoş bulduk diyor, saygı ve selamlarımı sunuyorum…

Benzer Yazılar:

1. Yusuf Yıldız ve Ferhat Özkaşgarlı ile yeniden blogosfer

Yazımın ilk giriş cümlesi; ben daha önce böyle bir şey izlemedim… Televizyondan duyar, gazetelerden okurdum, işte sultans of the dance  yüz binlerce izleyiciye ulaştı, Anadolu ateşi insanları coşturmaya devam ediyor diye. Ama izlemek hiç kısmet olmamıştı, olmadı da. Ama güzel İzmir’in güzel yanlarından biri de bir çok şeye ulaşabilecek olmanız. Belki sultans of the dance izleyemedim, belki Anadolu ateşini göremedim ama en az onlar kadar iyi olduklarına beni inandıran DANS-İZMİ’RİTM grubunun geçen hafta sonu E.Ü Atatürk Kültür Merkezinde sergiledikleri muhteşem gösteriye gitme şansım oldu. Yaklaşık 30 kişinin, set arkasıyla birlikte yaklaşık 50 kişinin muhteşem uyum ve koordinasyonunu,  uzun süreli kaliteli bir çalışmanın nasıl muhteşem bir dans gösterisini ortaya çıkardığını gözlerimle gördüm. Ne yalan söyleyeyim hayran kaldım. Bu gösteriye beni davet eden ve program esnasında bana eşlik eden Sevgili Mümin Erakbaş’a teşekkür etmemek olmaz. Akabinde ben gösteriyi kendimce 11 bölüme ayırdım. Şimdi sizlere azar azar bu bölümler hakkında bilgi vereyim.

• 1- Tekno müzik eşliğinde, dansçıların kollarına, avuçlarının içine, ve ayaklarına taktıkları ışıklar ile yaptıkları, güzel bir ışık gösterisi. Dalgalar, martıların kanat çırpışı, Meksika dalgalanması, ama asıl olarak bende uyandırdığı etki, ateş böceklerini anımsatmalarıydı.
• 2- Sema gösterisi, çok kısa sürdü, modernize edilmiş bir Mevlevi kıyafeti ve orijinal olmayan bir semazen. İnsanı yüreğinden yakalayan Gel Gör Beni ilahisi ile gerçekten insanın tüylerini diken diken eden anlar.
• 3- Şu an sözlerini net hatırlayamadığım ‘kaçsam,kalemim yanıyor, kimden işitsem ismini..derdimden ufuklardasın, kalbim yanıyor ismini her kimden işitsem..’ bir şarkı eşliğinde (yav ben bu bölümü çok beğendiğimi hatırlıyorum ama hem şarkıyı hem dans içeriğini unutmuşum) güzel bir dans.
• 4- Bu bölümde işte budur diyeceğiniz bir Zeybek gösterisi ile başlıyor dansçılar performanslarına, ama bu Zeybek biraz modernize edilmiş, edit’lenmiş bir Zeybek. Zaten akabinde bölümün sonuna doğru Zeybek’ten eser kalmıyor.
• 5- İşte bu bölümde dansçı elemanlar sahneyi, ritim ekibine bırakıyor. Ve bizim Grup Laçin’den tanıdığımız ritim ustası Sevgili Teoman Dalcı kaşıklarıyla, ekip arkadaşları darbukalarıyla süper bir ritim gösterisi sunuyorlar. Daha önce canlı olarak Mısırlı Ahmet’i dinlediğim için, vurmalı çalgılarda virtüözitenin ne olduğunu biliyorum ama bir insanın kaşıklarla ritim konusunda virtüöz oluşunu ilk kez gördüm ve hayran kaldım.
• 6- Bir önceki bölümde kaşıklarla ritimden bahsettik, böyle bir ustanın talebeleri hiç kaşıksız gösteri yaparlar mı? Altıncı bölümde baylı bayanlı ekip, aynı bizde kına geceleri ya da düğünlerde olduğu gibi kaşıklarla sahneye çıkıyorlar ama bir ara dans öyle bir seyir alıyor ki, parendeler, ters taklalar ardı ardına sıralanıyor.
• 7- ‘masmavi gökyüzü anlatır gibi her şeyi’ sözlerini içeren bir şarkı eşliğinde baleyi andıran tiyatral bir dans gösterisi diye not düşmüşüm. Ama maalesef üzerinden bir hafta geçmiş olması bana unutturmuş bu bölümü. Yanlış hatırlamıyorsam, 2 bayan 2 erkek 4 kişinin çiftler halinde aynı anda dans ettikleri bir bölümdü.
• 8- Kesinlikle gösterinin finali burasıydı. Bir sokak düşünün, işte kahve var, karsısında lokanta var, liseli gençler geçiyor, sucu var, köfteci var, kahvedeki adamlar kaldırıma koyulan masada çay içiyorlar. Çok güzel bir tiyatro sahnesiydi. Ama bir anda her şey değişiyor, çay bardaklarından, çay içiş seslerinden, anahtarlardan, sucu çocuğun taşıdığı damacanadan, Teoman hocanın başında oturduğu köfte tezgahından, inceden ritimler sesler gelmeye başlıyor ve tiyatro müzikale dönüşüyor. La La – La La – lalala, La La – La La – lalala ağız ritimleriyle, tecno ve hip hop ağırlıklı bir dans gösterisi bölümü, Eğer hip hop sokak atışmalarını biliyorsanız aynı onun gibi bir şey. Acayip zevkliydi, ne oldu, ya bu ritim, bu danslar nereden çıktı derken, kendinizi La La – La La – lalala, La La – La La – lalala diye ritim tutup, bağırırken buluyorsunuz. Ki bu bölüm bittikten sonra bile, neredeyse tüm salon hala aynı şekilde mırıldanmaya devam ediyordu.
• 9- Bana tüm gösterinin baş dansçılarıymış izlenimini veren çiftin klasik dans, belki bale motifleriyle sergiledikleri bölüm.
• 10- İlk bölümlerde bizim yörelerden bir Zeybek vardı ve son bölümde de bizim topraklarımızdan bir Kafkas gösterisi yer aldı sahnede. Öyle bir Kafkas dansıydı ki hayran kalmamak elde değildi. Etnik kafkas’ı bir çoğumuz biliriz. İşte dik duran, keskin hareketli erkeklerin, bir anda kendilerini yere atmaları, dönmeleri, buna karşın narin ve zarif bayan hareketleri. Ama ustalarımızı bunu da modernize etmişler, öyle ki sahne de Kafkas oynanırken, ben arkada çalan müzikte blues gamları duyuyordum. Gerçekten çok güzeldi.
• 11- 1saat 15 dakika ve gösteri bitti. Dansçılar seyircileri selamladılar ve beklenen an, sahnedeki ekrana Türk sinemasına, müziğine, tiyatrosuna, edebiyatına damgasını vurmuş fotoğrafları yansıtıldı. Ben bu bölüme üstatlar geçidi adını verdim. Ve tüm salon hepsini ayakta alkışladı.

Ben sonuç itibari ile bir dansçı değilim, dans eleştirmeni hiç değilim, ama gittim, bu gösteriyi izledim, kendimce çok beğendim ve yazmak istedim. Eğer bir sürç i lisan ettiysek affola. Gerçekten çok ama çok güzeldi. Bu ekibe başarılarının devamını diliyorum, umuyorum ki her şey onların istediği ve planladığı gibi güzel olur.

Benzer Yazı Yok.

Okulda çok sevdiğim arkadaşlarımın başında gelen Ali Cem Doğan ben bildim bileli bir kültür/sanat insanı, bir güzel muhabbet insanı olmuştur benim için. (tanışalı zaten 2 yıl oldu alt tarafı) Okul içinde derslerimiz,programlarımız,bölümlerimiz çok farklı olduğu için eskisi kadar sık görüşemiyoruz ama geçen akşam bir vesile görüştük. Bana bir kısa film çektiğinden bahsetti. Onun adına inanın ne kadar çok sevindiğimi bilemezsiniz. Bir insanın istediği yolda adımlar atmaya başlaması ve onun gözlerindeki isteği ve hırsı görmek, bana büyük zevk ve gurur verdi. (Alicim senden yaşça büyük olmam dolasıyla, seninle gurur duyma hakkına sahibim her hal, ki bir insan arkadaşıyla da gurur duyabilir) İşte sohbetimiz esnasında filmin birçok aksiliğe karşın neredeyse bitmek üzere olduğundan, bu filme ieu sinema kulübünün okul içinde düzenleyeceği kısa film yarışmasına katılacağından, eğer istediği geri bildirimleri alması durumunda hedefleri büyüteceğinden bahsetti. Ve bende her zaman yaptığım gibi nasihate boğdum onu. Dün akşam film her şeyi ile bitti ve ben izleme fırsatı buldum, film baba ve oğul arasındaki kısmi bir ilişkiden bahsediyor ve isimde bununla ilgili. Haydi bağlantıyı siz kuruverin Alicim eğer bir iş için emek harcıyorsan, ve bu senin için doğru ve güzelse, içinden ne geliyorsa yapman gerektiğini, onlar için savaşman gerektiğini sen benden iyi biliyorsun. İlk film mi, ilk film, çiğlik var mı, var, daha iyisi yapılabilir mi, her zaman, ama daha iyisini çekene kadar, elimizdeki en iyi kısa filmimiz bu. Yolun açık olsun kardeşim. Başardın ve başarılarının devamını dilerim.

Benzer Yazı Yok.

Oyunlaştıran: Dale Wassermann

Reji: Edip Deder, Fırat Özmen Akıncı

Dramaturji: Açelye Uçan, Ali Ersam Karadeniz, Eda Dinler, Edip Deder, Erhan Bolatoğlu, Esin Yüksel, Fırat Özmen Akıncı, İlknur Yıldız, Kazım Başer, Kerem Özten, Merve Güner, Mustafa Sıkıntı, Neslihan Köroğlu, Tanıl Levent, Yücel Kızılöz

Oyuncu kadrosu;
              Hemşire Flinn      : Açelye Uçan
              McMurphy           : Ali Ersam Karadeniz
              Sandra                  :Ceren Demirci
              Hemşire Ratched  : Eda Dinler
              Dr. Spivey             : Edip Deder
              Harding                : Erhan Bolatoğlu
              Martini                 : Fırat Özmen Akıncı
              Hemşire Lusin     :Gülhan Otur
              Williams              :Harun Güven
              Candy                  : Merve Güner
              Waren                 : Mustafa Sıkıntı
              Cheswick           :Soner Şeneken
              Billy                   : Tanıl Levent
              Reis Bromden    : Yücel Kızılöz
              Kronikler           :Burak Akbaş, Cem Öntaş, Onur Uygun, Okran Varan, Recep Yıldız
              Ziyaretçiler        : Esin Yüksel, Gülin Urcun, İlknur Yıldız, Setenay Özaydemir

 Işık      : Gamze Bulut
 Müzik  : Neslihan Köroğlu
 Dekor  : Soner Şeneken, Tanıl Levent
 Afiş     : Nursun Karaburun
Yer       : Ege Üniversitesi Kampüs Kültür Merkezi (Mötbe)
Tarih    : 21.03.2009 (benim gittiğim)
Ücret   : Öğrenci 3tl, Tam 5tl
Organizasyon : Ege Sanat
Tel       : 0506 7886779 – e-mail : egesanatatolyesi@gmail.com

Guguk Kuşu – Ken Kesey
……………………………………………………………….
İnsanlığın egemen olduğu ideolojileri tarih içinde kendi varlıklarını, sürekli olarak ‘öteki’sini, ‘anormal’ini, ‘düşman’ını var edip tanımladıktan sonra onu hakimiyetine almak, hakimiyetine alamıyorsa hapsetmek, hapsedemiyorsa yok etmek üzerine inşa etmişlerdir. Toplum(lar) var olduğu sürece bu ‘toplum dışılar’ da var olmuştur ve bunlara çeşitli toplumsal kompartmanlara yerleştirmişler ve tasnif edilmişlerdir.
‘Deli’ de bu ‘toplumdışı’  çehrelerden biridir.
Günümüz dünya düzeninde hereksin tek tiplileştirilmeye çalışıldığı, farklılıkların tahammülsüzlükle yok edildiği bir savaş ve linç psikolojisi içinde yaşamı zapt etmiş muktedirler çağında diyoruz ki; akıllı mı dediniz, evet biz deliyiz; normal mi dediniz evet biz anormaliz; biz mi dediniz hayır biz ötekiyiz.

Ege Sanat Atölyesi bu oyunu bastırdığı broşürde bu şekilde açıklamış. Ben yazıma başlamadan önce izleme şansını elde ettiğim bu güzel oyun için  başta yukarda ismi geçen tüm ekip elemanlarına ve Ege sanat’a teşekkür ederim.  Ben bi tiyatro yada genel olarak sanat eleştirmeni değilim, oyunda hata var mıdır, nerede kim ne yanlışlar yapmıştır ben bilemem, anlayamam. Eğer bi sürç i lisan  edersem affola…

Bugün sabah kalktım, gazetemi almak ve sabah yürüyüşü yapmak için dışarı çıktım. Her zaman ki  güzergahımı takip ettim ve küçük park’tan geçerken bir arkadaş elime bu oyunun tarihi, saati, yeri ve fiyatının yazdığı küçük bi kağıdını verdi. Baktım bu akşammış, dedim işim yok giderim ben bu oyuna. Derken yurttan bi arkadaş daha buldum ve oyuna gittim.

Şimdi  kendimce oyunu anlatmaya çalışacağım; Oyun en başta biz salona girmek için beklerken kapılar önünde başladı, oyuncular kostümleri ile izleyiciyiler arasında dolaşması ve bir merak uyandırma yöntemi ile başladı ve bu karşılama seranomisi herkes yerine oturana kadar devam etti ve akıl hastası rollerinde oldukları her hallerinden belli olan oyuncuların   izleyicilere salça olmaları gerçekten görülmeye değerdi. Oyun bir grup erkeğin ya psikolojik destek almak yada tamamen tedavi almak için geldiği bir akıl hastanesinde geçiyor. İlk başta her şey normal, hastalar tüm kurallara uyuyor ve dominant baş hemşire ve hastane görevlilerinin kontrolü altındalar. Ama daha sonra McMurphy’in hastaneye gelmesi ile, oyun bir anda farklı bir yönde değişiyor. Çünkü Murphy diğerlerine göre hasta sayılamaz durumda ve gerçekten liderlik özelliklerine sahip ve o hastaları teker teker öz güvenlerine kavuşturmaya ve hemşirenin ve ekibinin baskısını azaltmaya başlıyor. Akabinde hastalar yavaş yavaş toplumsal özgüvenlerini kazanmaya başlarken, buna engel olmak isteyen baş hemşire Flinn, Murphy e yapmadığını bırakmıyor. Ama Murphy’de hastane içinde dünya kupası maçlarını izlemek için yaptıklarıyla, hasta arkadaşlarını kumar oynarken dolandırmasıyla,hastane içinde yaptığı bol alkollü, hayat kadınlı partiyle bunu hak etmiyor değil.   Neyse lafı kısa keseyim, oyun gerçekten güldürürken düşündüren, bi anda yokk artık dedirten bi oyun. Bence oyunun ana düşüncesi, hayatta denemediğin hiçbir şeyin olup yada olmayacağını bilemezsin. Bu yüzden bunu en azından bir kere deneme, yapmaya çalışma cesaretine sahip olmalısın ve insan isterse başarır.

Ben oyunu gerçekten beğendim, bunda yanımda oturan üçlü bayan arkadaş grubunun da etkisi oldu çünkü, onlarda sanki oyunda oynuyorlardı.  Sürekli aralarında bi tahmin etme yarışı içindeydiler, ve gerçekten oyunu izlerken oyunun hakkını verdiler, öyle bön bön oyun izlemediler, tek kelimeyle en az oyun kadar onların konuştuklarına ve yaptıklarına da güldüm. Tanımıyorum, etmiyorum muhtemelen bir daha da görmeyeceğim onları ama gerçekten onlarla bu oyunu izlemek ayrı bi zevk oldu. Eğer bu yazımı okurlarsa onlara tesekkür ettiğimi bilmelerini isterim. Ege sanat ekibinin bir sonraki oyunu William Shakespeare’nin Venedik Taciri adlı eseri. Ve eğer bir aksilik çıkmazsa izlemek için ben orada olacağım, tekrardan teşekkür ederim.

bu yazızımızın şarkısı video olarak, Yeni Türkü – DELİLER

 Saygı ve selamlarımla.

Benzer Yazılar:

1. İlhami Atalay sanat galerisi

az önce sevgili kardeşim sinan atayla birlikte yazamak.com’a güzel iki duyuru geçtik bu duyurular istanbul/ümraniye belediyesinin düzenlediği 30 bin ytl ödüllü resim yarısması ve 17 bin 5yüz ytl ödüllü hikaye yazma yarısmaları…bu türlü organizasyonlar benim cok hosuma gidiyor…çünkü 10 yıl önce çöp dagı patlaması faciasıyla türkiye gündemine oturan,varos kimliğiyle zirve yapan,her türlü pis işin merkezi durumunda olan ümraniye’den bugün kültür merkezlerinde her türlü sanat dalı eğitimi veren gercekten hatrı sayılır sanatsal organizasyonlar düzenleyen bir ümraniyeye dönüsmek bir ümraniyeli olarak beni mutlu ediyor ve gelecek içinde ümitlendiriyor aslında…

yarısma hakkında geniş bilgi için tıklayınız efenim…

bir diğer yarısmada hikaye yazma yarısması….aman aman diyim ben size amatörler bence bu atmosferin havasını almalısınız 2yarısmanın jürisindede çok büyük profesörler var..sırf onlarla tanısmak için bile bu yarısmalara katılınır…hem böyle böyle profesyonel olur canım..öyle evde kendin yaz kendin çiz nereye kadar…

 bu yarısma içinde daha geniş bilgi için çekinmeyin efendim korkmayın tıklayın..bu tıklamanız belki sizi hayallerinize götürcek…

 güzel kalsın hersey ve herkes…

Benzer Yazı Yok.

 Arkadaşlar ben izmirde üniversite okumakla birlik,nacizane istanbulu’un ümraniye ilçesinde ailemle birlikte ikamet etmekteyim…ümraniye 94 yılında çöp dağı patlaması faciası ile türkiye gündemine oturan,yıllarca bununla anılan,bunun yanında her türlü batağın döndüğü,sapıklarıyla anılan bir ilçe..ama bir yada birkaç kişinin yaptıgı şaçmalıklardan dolayı burda yaşayan 750 bine yakın insan suclanamaz sanırsam.son bir kaç yıldırda ümraniye bu varoş imajından sıyrılmaya başladı ve sanırsam şimdiki en büyük hedef istanbulun ve dolasıyla türkiyenin imaj ilçeleri arasına girmenin yanında 2010 yılı dünya kültür başkenti olacak olan istanbulun kültür başkenti olmak…bununla ilgili inanın çok büyük çalışmalar yapılıyor… http://www.umraniye.bel.tr  adresini takip ederek,gerek kamusal alandaki halkla ilişkiler faaliyetlerine hemde birçok kamu kurulusu tarafından yapılamayan kültür faaliyetlerine rastlayabilirsiniz…bende bu siteye öyle bir bakarken baslıkta ki olayla karsılastım ve cok hosuma gitti…keske o tarihte burda olabilsem ama yokum…yinede belki aranızda ilgilenenler olabilir..

Yurt içi ve yurtdışından şairlerin katılımıyla gerçekleştirilecek ‘Uluslararası Şiir Gecesi’,   24 Kasım Cumartesi günü, saat 18.30’da Ümraniye Belediyesi Kültür Merkezi’nde Ümraniyelilerle  ve İstanbullularla buluşuyor. Farklı coğrafyalardan gelecek şairler kendilerine ait eserleri seslendirecek ve şiirle ilgili düşüncelerini Ümraniyelilerle paylaşacak. Aralarında A.B.D’den Hamida Chopra, Pakistan’dan Doç. Dr. Muhammad Karman, İngiltere’den Parvez Muzaffar, Hindistan’dan Mazhar Hanefi gibi şairlerin katılacağı geceye Türkiye’den de Prof. Dr. Nurullah Genç, şair Metin Önal Mengüşoğlu ve Prof. Dr. Halil Toker’in de yer alacağı bir grup şair katılacak.Programa bütün şiir dostları davetlidir.
Tarih: 24 Kasım 2007 Cumartesi
Yer: Ümraniye Belediyesi Kültür Merkezi
Saat: 18.30

Benzer Yazı Yok.