Sanal İkametgah

Bundan bir önceki yazımın tarihine baktığınızda tam iki ay öncesini göstermekte. Eminim ki blogumu ziyaret eden birçok kişi artık o yazıları görmekten sıkıldı. Evet, iki aydır yazmıyordum, belki birkaç ay daha yazmayacaktım ama bu dönem içinde tekrardan yazmam için birçok dilek aldım, Sevgili dostum Sinan tarafından isteğim dışında bir tema hazırlandı, sırf tekrardan bıdı bıdı yapayım diye! Herkese çok ama çok teşekkür ederim.

Ki mi zaman oluyormuş demek ben de yeni öğrendim; ‘Dünya’ya söyleyecek sözlerim var’ diyen insanların bile sözleri bitiyor, dilleri lal oluyormuş. İki ay sonra kürkçü dükkanıma geri döndüm, merak etmeyin bundan sonra yazı yazmaya devam edeceğim ama bir değişiklik olacak yazılarımda, bundan sonra aşk yok, meşk yok, müzik yok, gitar yok, yemek tarifi eklemek yok, kısacası bundan sonra geyik yapmayı bırakıyoruz.

 Peki, ne var derseniz; pazarlama, halkla ilişkiler, reklamcılık, medya ve iletişimle ilgili yani üzerine eğitim aldığım konular hakkındaki yazılarım olacak. Yani sizin anlayacağınız artık buralar tatsız tuzsuz olacak ama eminim daha güzel olacak(aramızda kalsın arada bir güncel konulara da değiniriz merak etmeyin). Şu an okuduğunuz yazı blogumda ki birçok kategori için son yazı olacak, bu iki aylık dönemde yaklaşık 200 adet yazıyı sildim blogumdan. Ama bazılarına kıyamadım, kıyamamamın sebebi ise tamamı ile yazıların güzelliğinden çok, çok güzel insanlar tarafından yazılmış yorumları içermeleri. O yorumlar silinmesin diye yazıları da maalesef kaldıramadım. Evet, bugün blog için bir dönüm noktası, aynı benim gibi. Bugüne kadar blogum üzerinden bana ulaşan herkese istekleri doğrultusunda elimden geldiğince yardım etmeye çalıştım. Onlarca teze yardım ettim, çok güzel toplantılara davet edildim ve bunları aslında eğitimi aldığım sektör hakkında pek emek harcamazken yaptım. Bundan sonra tamamen kendi sektörüm hakkında bilgi ve becerilerimi paylaşmaya çalışacağım ve bu doğrultuda tekrardan, elimden geldiğince insanlara yardım etmeye devam edeceğim, umuyorum ki blogum öyle bir hal alır ve kişiler bana bir şey sormadan bu platform üzerinden aradıkları bilgilere ulaşabilirler.

Wordpress ile blog açtığınızda ilk yazı olarak, Hello World! Yazısı tamamen deneme amaçlı otomatik olarak sisteme atılır ve ana sayfada görülür, ben de bu yazıma ‘Yeniden Hello World’ başlığını uygun gördüm, umuyorum gerçekten yeni bir başlangıç olsun diye.

Herkese şimdiden hoş bulduk diyor, saygı ve selamlarımı sunuyorum…

Evet evet evet, İstanbul’un en akılda kalan, en çok bilinen 3 tane yerini sorsalar, herhal onlardan biri muhakak Galata Kulesi olur. Ben bundan önce gitme fırsatım oldu. İstanbul’u bir de tepeden görmek çok farklı oluyor ama, bana çokta değişik gelmedi açıkcası, çünkü gördüğüm her yerin içinden geçmiş, bir şekilde oralarda yaşamıştım. Ama eğer İstanbul’a az geldiyseniz ve pek bi yer bilmiyorsanız, gerçekten gidilesi bir yer. Giriş ücreti yerli vatandaş için beş tl, turistler için ise 10 tl

İstiklal caddesinden aşağıya karaköy’e doğru inerken, önünden gecersiniz ya da bunun tam aksi istikamete giderken. En fazla 20 dakikanızı kendinize ayırıp, İstanbul’a dalmak bence büyük zevk olmalı. Eğer o kuleye merdivenlerden cıkıldıgını sanıyorsanız yanılıyorsunuz, içerde asansör var artı olarak balkon kısmı çok dar ve her zaman meraklı turistler tarafından doldurulduğu için, tur atmak pek kolay değil. Ama yine de bu manzara için değer. Hele de yanınızda sevdiğiniz insanlar varsa, değmeyiniz kendi keyfinize. Hayatınızda unutamayacağınız güzel bir anıya adım atmış olursunuz, galata kulesine çıkmakla.

Efenim biz gittik gördük gezdik, bizce gidilesi görülesi ve gezilesi bir yer, siz sevgili dostlarımıza da tavsiye ederiz.

Artı olarak bundan sonra birçok yazının içinde, çesitli sarkılar ekleyeceğim, bu yazımızın sarkısı, Kostas KARAFOTHS’in Hrthes ki Esu (irthes esi) adlı sarkısı beğenmeniz dileklerimle.

Bu ara üzerimde ayrı bi üşengeçlik var, blogla ilgilenmiyorum, yazı yazmıyorum vb işte. Ama elimde yazılar olmasına karşın yazamıyorum neyse ama şu an içimden geldi bi gezelim göreli yapalım

Mekanımız, İstanbul’da aşık olunabilecek mekanlardan biri olan, Sarıyer- Emirgan civarında bulunan SARI KÖŞK. Bir vesile çok sevdiğim bi insanla birlikte buraya yolum düştü, benim ikinci gidişimdi, daha öncede eniştem götürmüştü açıkcası… Bulabilir miyim, uzak mıdır yakın mıdır derken, Kabataş’tan 25E hatlı otobüse binmek suretiyle yaklaşık 40 dakikalık bir yolculuktan sonra, beşiktaş, ortaköy, bebek, arnavutköy, emirgan gibi İstanbul boğazının inci ve güzide mekanları geçmek suretiyle SARI KÖŞK’e ulaşmak mümkün. Tabi sahsi otonuz varsa bu işlem çok daha kısa ve rahat sürebilir

Sarı köşk aynı hidiv kasrı gibi, fethipaşa korusu gibi, boğazı tepeden gören ve gerçekten muhteşem bir manzaraya sahip olan bir mekan. Ve yine bu mekanlar gibi İstanbul büyükşehir belediyesi bünyesinde beltur firması altında hizmet veriyor. Bence herkesin İstanbul’a geldiğinde görmesi gereken bi yer, hele zaten İstanbul içinde yaşıyor fakat hala gitmediyseniz aman aman diyeyim ben size, Bu tesis kendi içinde bir piknik alanına sahip yani çoluğu cocuğu toplayıp burada kendi yaptığınız şeyleri de tüketebilirsiniz ama oraya kadar gitmişim, 3 kuruşun hesabını mı yapacağız derseniz;

böyle bir servisle, sarı köşk’ün restaurant bölümünde çok lezzetli yemekler yiyebilir, cafeterya bölümünde çok güzel içecekler tüketebilirsiniz. Hmm artı olarak bu alan içinde beyaz ve pembe olmak üzere 2 tane daha köşk bulunmakta ama biz onlara gitmedik, açıklar mı onu da bilmiyorum ama Efenim biz gittik gördük beğendik, siz sevgili dostlarımızı da tavsiye ederiz.

DİĞER MEKANLAR VE DAHA FAZLA BİLGİ İÇİN LÜTFEN TIKLAYINIZ…

Büyükşehirlerde yaşayanlar, hayatın betonlaşmış kalıpları içinde gayet grimsi hayatlar yaşarlar. Grinin soğukluğu onların her anına yansır ve bu yüzendir her belediyenin park ve behçeler müdürlüğü vardır ve her yıl milyarları/trilyonları sırf bu griyi, yeşile,maviye ve coçukların cıvıltısına harcarlar. İstanbul Ümraniye’de Tantavi parkı, Kadıköy’de özgürlük parkı, İzmir Bornova’da büyük park ve Ankara’da Kuğulu park. Ama bu saydıklarım içinde en meşhuru herhal Ankara Kuğulu parktır, haberlerden de hatırlarsınız, soğuktan havuzları donan kuğulara halkın yardım ettiği park. Ankara’nın neredeyse göbeğinde, bi tarafında meşhur Tunalı hilmi caddesi, bi tarafında alabildiğince devlet erkanı. Ortada küçücük bir yeşillik alan, havuzu ve havuzun içinde ki kuğuları, kazları ve ördekleri…

Birçok Ankaralı için belki pek bir anlam ifade etmeyebilir. Onlar için sıradanlaşmıştır belki de, aynı benim Ümraniye fahir ilkel (tantavi) parkına bakışım gibi. Geçtiğimiz cumartesi bir vesile kuğulu parka yolum düştü. Kuğulara çizi atma fırsatım oldu. Normalde simit, yeşillik filan veriyolardı ama napalım elimizde çizi vardı Kuşları yemledim, aileleriyle gelen minik cocuklarla çizimizi paylaştık. (çizi karşılığı öpücük aldım, beleşe alışmasınlar ) İzmir’den Ankara’ya kadar gidilen yolun yorgunluğunu atıverdim,kuğulu parkın güzel musikisi içinde. Cocuklar yemlenen kuşları kovalamada, ihtiyarlar yürüyüşte, aşıklar kaçamakta,simitçi,çaycı ve fotoğrafcı ekmek derdinde. Aslında herkes kendi derdinde. Güzel bir gündü benim için, günüme güzellik katan, bana fotoğraf çektiren çifte, verdiğim çizi karşılığında beni öpen İrem bebeğe, sürekli önümüzden geçen çaycı ve fotoğrafcıya, bana kafa tutarcasına verdiklerimi yemiyen kara kuğuya, oraya gitmeme vesile olan güzelliğe,anlama ve herşeye teşekkür ederim. Hayat yaşanılanlarla, yaşadıklarının değerleriyle güzel. Ben güzel değerlere sahibim.

Uzun lafın kısası, gittik, gördük, beğendik eğer Ankara’ya yolunuz düşerse ya da zaten Ankarada’ysanız, hayattan ve kosusturmadan bıktığınız anlarda burada küçük bir kaçamak yapabilir, kafanızı dinleyebilirsiniz…

Dün akşam evde tek başımaydım. Tabi akşam vakti geldi çattı, inceden acıkmaya başlamıştım ki ablam aradı ve Erdal hadi kop gel yemeyi dışarda yiyelim dedi. Meğersem eniştemde evde değilmiş. Akabinde hazırlanıp ablama gittim,ümraniye çarşıda birşeyler yedik. Sonra tatlı yemeğe,kahve içmeğe nereye gidelim derken, haydin küçük çamlıcaya gidelim dedik. Ben liseyi acıbademde okuduğum için, küçük çamlıcaya her ne hikmetse pek alışamadım. Birçok arkadaşımı büyük çamlıcaya,fethipaşaya, hidive götürmüşümdür ama küçük çamlıcaya hiç gitmedik neredeyse. Velasıl kelam. Gittik, gördük, beğendik. Görmeyeli büyük şehir baya toparlamış oraları. Küçük çamlıcadan boğaz,köprüler,kısmi olarak İstanbul ve adalar manzarası eşliğinde,kahvemizi içtik tatlımızı yedik. Sizlerde arada bir böyle kaçamak yapmak isterseniz. Burası tavsiye edilebilitesi olan bir yer. Gidilmesi, görülmesi lazım.İşte mekanımızda aşağıdaki resimde ki yer. Ve bu köşkten enfes bir İstanbul seyri.                                     Ne dersiniz hoş olmaz mı??