Dün akşam Ahmet Hakan Coşkun, Fatoş Karahasan ve Timur Sırt’ın muhabbetçi olarak katıldığı Klasik Medya mı? Sosyal Medya mı? Güç kimde? etkinliğine katılma fırsatım oldu. İletişim eğitimi almış bir sosyal medya uygulayıcısı olarak konu başlığı gerçekten ilgimi çekti.

İlk soru olarak; ‘5 yıl öncesi ile bugün yapılan gazetecilik arasındaki fark’ soruldu ve çarşı karıştı.

Burada öne çıkan noktalar;

İnternetin bilgiye ulaşmayı kolaylaştırdığı, (özellikle gazete arşivlerine ulaşılabilirliğin kolay oluşu)insanların bilgiyi daha fazla sorgular ve eleştirir hale geldiği, yazdıklarına karşı yazarların sorumluluklarının arttığıydı. (çünkü 5 yıl önce bir yazı yazıldığında görüşler, mektupla, telefonla ya da 3-5 maille bildirilirken bugün anında yazarlara ulaştırılabiliyor oluşuymuş.)

Ama bu noktada Timur Bey; sadece yazarların değil sosyal medya kullanıcılarının da yazdıklarına karşı bir sorumlulukları olduğunu ve bunun farkında olanların bu mecra üzerinde daha saygın yerlere geleceklerini söyledi. Aslında bu düşüncenin kaynağında yatan düşünceyi eğer yanlış anlamadıysam; Bir Düşünce Bildirme Aracı Olarak Sosyal Medya başlıklı yazımda; ‘Sosyal medyanın kullanıcısına sunduğu en büyük özelliği her kullanıcının ulaşabildiği çevre doğrultusunda kendince özgür bir medya kanalı olabilmesidir. Nasıl mı? Facebook’da 500 arkadaşınız vardır, twitter’da 300 takipçiniz, blogunuzu günde 200 kişi okuyordur, blogunuzun Facebook sayfasında 100 kişi vardır. Bunların hepsini toplayınca sizi 1100 kişilik bir medya kanalı haline getirir sosyal medya. Bunun %10’u sizi anlık olarak takip ediyor olsa siz 110 kişilik bir kanaat önderi haline gelirsiniz…’

Cümleleriyle kendimce açıklamaya çalışmıştım ve ben bu düşünceye sonuna kadar inanıyorum. Eğer bugün bu bloga yazıyorsam ve binlerce insan beni okuyorsa kesinlikle bu insanlara karşı sorumluluğum var. Değil mi? Bu konuda hem fikir miyiz? Bunun ötesinde bir de bireysel tüm kullanıcılar için Sosyal Medya Üzerinde Bırakılan Ayak İzlerinin Önemi var değil mi? Aman dikkat!

Özellikle Twitter’ı ülkemizde en aktif kullanan yazarların başında gelen Ahmet Hakan işlerin çok değiştiğini ama bu yeniliklerin olmasının, iletişimin gelişmesi açısından çok önemli olduğunu söyledi. Burada da şöyle bir düşüncem var; geçtiğimiz günlerde yazdığım Gazetelerin Sosyal Medya Tirajları yazımda artık gazetelerin alınarak okunmasından öte internetten okunduğunu bunun ötesinde yakın zaman zarfında gazetelerin farklı yapılara gideceğine dair düşüncelerimi paylaşmıştım ve internet gazetelerinin artık geleneksel gazetelere oranla daha etkin hale geleceği düşüncesine sahibim ama burada Ahmet Hakan’ın söylediği önemli bir konu dikkatimi çekti; internet gelirleri hala çok düşükmüş o yüzden patronlar buraya daha fazla yatırım yapmaktan çekiniyorlarmış.

Sonrasında sözü geçmişte reklamcılık tecrübesi olan, akademisyen ve yazar olan Fatoş Karahasan aldı; Fatoş Hanım hala gücün geleneksel medyanın elinde olduğunu ve internette ya da sosyal medyada üretici insanlardan daha çok tüketici ve eğlenmek için burada olan insanların olduğunu söyledi (Bu konularda kesinlikle kendisiyle aynı düşüncelerdeyim). Konuyu Twitter’da ki Trending Topic kavramına getirdi. Hala televizyonda izlenilen şeylerin çok kolay TT olduğunu, bunun üretici değil tüketici gündemi olarak güzel bir örnek olabileceğini söyledi. Çok değil yakın süre önce bu konuyla ilgili bir yazı da yazmıştım; Trending Topic adı altında suni gündemler ve Twitter diye.

İşte iletişimcilerin aklı bir olsa gerek! Ya da siz bana Erdal; sen de amma çok şey yazmışsın harcanıyormuşsun meğerse buralarda diyebilirsiniz.

Bırakın işte bu da benim içerik üretme hobim olarak kalsın buralarda. Tam konu buraya gelmişken, Sevgili Hamza Şamlıoğlu’nun dün akşam sorduğu soru ve aldığı cevaba da değinmek isterim; soru internette takip ettikleri blog yazarlarının olup olmadığıydı, aldığı cevap ise; ‘Ahmet Hakan’dan daha öyle etkin isimlerle karşılaşamadım, Fatoş Karahasan’dan bizim öğrenciler de arada bir yazıyorlar ama bir müddet sonra bırakıyorlar, ama dünya da profesyonel olarak bu işi yapanlar var, burada da olacaktır, Timur Sırt ise bir teknoloji editörü olarak konuya daha samimi bir cevap vererek bakın orda Sabri Küstür var, bu işi profesyonelce yapanlardandır kendisi…’ oldu.

Son olarak Sevgili Sunipeyk’in Twitter bir sosyal medya mıdır sorusu ile sohbet sonlandı. Kendi sorusunun cevabını aslında kendi verdi; ‘sizi 200.000 kişi takip ediyor, sizde 5-10-100 ve ya 1000 kişiyi burada karşılıklı bir iletişim yok, aynı köşenizde yazdığınız yazı gibi siz yazıyorsunuz ve insanların sizi takip etmesini bekliyorsunuz, bu sosyal bir iletişim değil monologdur ve burası sizin için sosyal medya değil aynen geleneksel medyadır’ diyerek. Aslında haklılık payı yok mu sizce de?

Sonuç olarak; hala güç geleneksel mecranın ve yazarların, programcıların vb. elinde ama bu güç her geçen kırılıyor, kırılacaktır ve zaman içerisinde bunu hep birlikte göreceğiz. Ama burada gücün iki taraftan birine geçmesi ve bir kanalın diğerini ezmesi mi yoksa ikisinin birbirine entegre olup bütünleşik olarak ilerlemesi mi?

Benzer Yazılar:

1. Bir Düşünce Gösterme Aracı Olarak Sosyal Medya
2. Sosyal Medya Uzmanı’nda Olması Gereken Nitelikler
3. Sosyal Medya/Dijital Medya Ajanslarının Sundukları Hizmetler

Sabahleyin gazetelerin Aralık ayı aylık tirajlarını incelerken aklıma bir soru takıldı. Acaba gazetelerin sosyal medya tirajları ne durumdaydı. Çünkü satış tirajları hakkında her zaman bir çok söylenti konuşulur, hani şu gazetelerinin kimilerinin bedava dağıtıldığı kimilerinin ise çeşitli satış organlarınca satışının yapılmak istenmemesi gibi, bunlar kimi zaman gerçektir kimi zaman ise asparagas.  Peki ya gazetelerin online taraftaki okunma, takip edilme, paylaşılma oranları nasıl? Çünkü; kendime baktığımda öğrencilik yıllarımın başlarında her gün 3 gazete alırken (zaman, radikal, -taraf,sabah,hürriyet,milliyet/1- ) son 2 yıl içerinde her sabah 10-12 gazeteyi hızlıca göz atıyorum sadece istediğim ya da gezinirken ilgimi çeken yeleri okuyordum, okumaktan öte bunu paylaşıyorum.

Aylık Çoğul Ziyaretçi Sayısına Göre

1. Hürriyet Gazetesi       78 M.
2. Milliyet Gazetesi         73 M.
3. Gazete Vatan             43 M.
4. Haber Türk Gazetesi   35 M.
5. Sabah Gazetesi          25 M.
6. Fanatik Gazetesi         16 M.
7. Posta Gazetesi           7.8 M.
8. Zaman Gazetesi         6.3 M.
9. Radikal Gazetesi         6.3 M.
10. Akşam Gazetesi          5.2 M.

İlk gördüğünüz  görselde gazete satış tirajları ortalama olarak günlük ortalamaları vermekte. Yukarda gördüğünüz rakamlar ise aynı gazetelerin web sitelerine gelen aylık çoğul ziyaretçi sayılarını. Tabi arama motorları üzerine yapılan uygulamalar bu rakamlarda büyük etkisi vardır. Bunun ötesinde video kanalları, ünlülerin fotoğraf albümleri gibi basımı yapılan gazetelere konulamayan içerikler bu total ziyaretçi rakamlarında etkili. Yani hurriyet.com’a gelen 78 milyon kişinin hepsi Hürriyet Gazetesini ya da oradaki değerli yazarların günlük makalelerini okumak için gelmiyor. Ama yazarlar için bir arşiv niteliği taşıması, yazılar, yazarlar içerisinde arama imkanları sunması, ücretsiz oluşu, yorum yapılabiliyor olması gibi özellikler gazetelerin web sitelerinin ziyaret edilmesini gidip gazeteyi almaktan daha cazip kılıyor. Bu da gazetelerin basım-satım konusunda zor durumda bırakıp internete yatırım yapmaya, bu kanalı güçlendirmeye yönlendiriyor. Mesela bu doğrultuda geçtiğimiz dönemde katıldığım bir söyleşi de Radikal Gazetesi’nin gelecek zaman içerisinde basıma son verip, sadece online ve ipad gazetesi olarak hayatına devam edeceğini duymuştum. Bu konuda siz neler söylersiniz, gelecek nelere gebe?

Gazeteler Facebook Takipçilerine Göre Sıralama

1. Milliyet Gazetesi 268.807 Kişi – 7.546 Etkileşim
2. Zaman Gazetesi 178.806 Kişi – 2.797 Etkileşim
3. Haber Türk Gazetesi 158.860 Kişi –  7.676 Etkileşim
4. Fanatik Gazetesi 135.144 Kişi – 2.311 Etkileşim
5. Gazete Vatan 123.763 Kişi – 3.011 Etkileşim
6. Hürriyet Gazetesi 113.699 Kişi – 6.379 Etkileşim
7. Sabah Gazetesi 96,269 Kişi – 6.184 Etkileşim
8. Radikal Gazetesi 72,658 Kişi – 5.081 Etkileşim
9. Fotomaç Gazetesi 51,591 Kişi – 1.365 Etkileşim
10. Sözcü Gazetesi 51.473 Kişi  - 723 Etkileşim

Buradan çıkarılacak sonuç kesinlikle sayfa takipçi sayılarının büyüklüğünden öte o sayfalarda etkileşime giren insanların sayısının oransal olarak fazla olmasıdır. Yani; 72.678 kişilik Radikal Gazetesi sayfası 268.807 kişilik Milliyet Gazetesi sayfasından çok daha değerlidir. Çünkü birinde yaklaşık %3’lük bir etkileşim diğerinde ise yaklaşık %8’lik bir etkileşim var. Siz facebook’tan hangi gazeteleri neden takip ediyorsunuz? Sevdiğiniz için mi, facebook önünüzde açıkken anlık haberlerini takip etmek için mi ya da çok farklı bir düşünce olarak statü ve gizli mesaj sembolü olduğu için mi?

• Gazeteler Twitter Takipçilerine Göre Sıralama

1. Haber Türk Gazetesi 251,569 Kişi
2. Radikal Gazetesi 72,571 Kişi
3. Taraf Online 36.422 Kişi
4. Sabah Gazetesi 30.611 Kişi
5. Zaman Gazetesi 19.356 Kişi
6. Star Gazetesi 9.327 Kişi
7. Posta Gazetesi 8.746 Kişi
8. Bugün Gazetesi 4.269 Kişi
9. Akşam Gazetesi 3.846 Kişi
10. Fanatik Gazetesi 3.114 Kişi

Twitter takipçi sayıları ise bize farklı bilgiler verebilir. Burada gazetelerin hedef kitle özelliklerine değinmek gerekebilir. Sosyal medyayı bilen kişiler Twitter kullanıcılarının farklı özellikler taşıdığını bilirler. Onu da söyle bir cümleyle açıklarlar; ‘Facebook’ta özenenler, Twitter’da ise özenilenler vardır’. O yüzden ana akım gazeteler için ben kendi adıma Twitter takipçi sayılarının daha önemli olduğu kanısındayım. Birde Radikal Gazetesine dikkat ederseniz hem twitter hem de facebook’ta ne kadar eşit sayıda hedef kitleye hitap ettiğini görürsünüz. Bu gazete okurlarının kullandıkları ağlarda gazetelerine ne ölçüde değer verdikleriyle de eş anlamda.

Alexa Sıralamasına Göre (Türkiye Sıralaması)

1. Milliyet Gazetesi            7.
2. Hürriyet Gazetesi           8.
3. Haber Türk Gazetesi      12.
4. Sabah Gazetesi             17.
5. Gazete Vatan                29.
6. Haber Türk Spor           55.
7. Fotomaç Gazetesi          67.
8. Zaman Gazetesi            76.
9. Posta Gazetesi               81.
10. Radikal Gazetesi            89.

Alexa sıralaması ise gazetelerin ziyaretçi sayıları ve popülerlikleri ile bağlantı olarak Türkiye’den ulaşılabilen tüm siteler içindeki yerini veriyor.  Burada beni hem şaşırtıp hem mutlu eden konu ilk 100’de 10 tane gazetenin ismime ulaşabilmiş olmam. Çünkü emin olun ilk 100’de birçok gazetenin önünde farklı içerikli hatta illegal içerikli siteler var. Bu da bize bir nebze de olsa halkımızın interneti ne amaçlı kullandığını  gösterebiliyor.

 Bu son grafiğimizde ise Hamza Şamlıoğlu ’ndan aldığım bilgiye göre. Gazetelerin internetteki magazinsel değerlerini görebiliyormuşuz. Magazinsel tabirimi mazur görün, bundan kastım gazetelerin içeriklerinin internet üzerindeki paylaşılma ve konuşulma oranları. Burada da Milliyet ve Hürriyet in aynı çoğul ziyaretçi sayılarında olduğu gibi bir üstünlüğünü görüyoruz.

On binlerle ya da yüz binlerle telaffuz edilen basım ve satım oranlarına karşın, milyonlarla ifade edilen okunma ya da gazeteyi çok kısa sürede milyonlarla etkileşime sokabilecek bir yayılım ve paylaşım hızı.

Benzer Yazılar:

1. Bir Düşünce Gösterme Aracı Olarak Sosyal Medya
2. Sosyal Medya/Dijital Medya Ajanslarının Sundukları Hizmetler
3. Sosyal Medya Uygarlığında Pazarlama İletişimi

Bu sabah kahvaltı yaparken bir arkadaşımız elinde Haber Türk gazetesi ile geldi ve arkadaşlar manşeti gördünüz mü dedi! Keşke görmeseydik! Keşke Haber Türk böyle bir manşeti atmasa, böyle bir fotoğrafı manşet haberine eklemeseydi!

Kadına şiddet ülkemizin kanayan yarası. Çözülemeyen toplumsal bir sorun belki uzun yıllarda çözülemeyecek. Basının bu konuya yer vermesi sahip olduğu kitle iletişim gücü açısından çok ama çok önemli ama bu şekilde değil ya da kesinlikle bu fotoğrafla değil. Ben ilk gördüğümde başımdan kaynar sular döküldü sanki, beni geçiyorum ama geçemeyeceğim kişiler var; peki ya çocuklarımız görse bu fotoğrafı, peki ya geleceğin kadınları diyeceğimiz genç kızlarımız görse/okusa bu haberi onlarda nasıl bir izlenim/etki/intiba bırakacak diye düşünüldü mü acaba?

Ben böyle usta isimlere sahip bir gazetenin bizlerin hata olarak gördüğü ve ileride gazetecilik derslerinde örnek olarak gösterilecek bu haberi yaparken bizim hissettiklerimizin/düşündüklerimizin dışında bir amacı olduğuna inanmak istiyorum ama gazeteyi ilk gördüğümdeki duygularım buna engel oluyor!

Belirtmeliyim ki; belirsiz bir zaman sonra çıkıp ‘işte biz gazete olarak toplumsal bir sorun olan kadına şiddete dikkat çekmek istedik’ gibi bir açıklama beni güldürecektir açıkcası.

Ama yine tüm saf halimle düşünmek istiyorum ki; umarım bu olayın arkasında gazeteyi kitleler tarafından konuşulur hale getirmek yoktur çünkü şu an sosyal medya üzerinde paylaşılanlara göre (her ne kadar 2 gün sonra unutacak olsak bile) Haber Türk’ün başı bir müddet ağıracak gibi ve umuyorum ki beklenilenden de fazla ağırır!

Benzer Yazılar:

1. Çatlayan ar damarlarımızdan biri olarak Haydar Dümen

Geçmişe doğru bir medya incelemesi yapsak gazete küpürlerini gün gün, hafta hafta, ay ay toplasak mesela nasıl olur?  

Haberlerin ne kadar sıklıkla değiştiğini görür müyüz? Hani şu gazetelerin ilk sayfalarındaki büyük puntolarla yazılan haberlerden bahsediyorum ama!

Hükümette kriz olmuştur, askerin sabrı kalmamıştır, bir futbolcu bir maçta 5 gol atmıştır, ekonominin önde gelen patronları sağa sola demeçler vermiştir, başbakan Amerika başkanıyla görüşmüştür, orta doğuda siyasi kriz olmuştur, bankalar fona devredilmiştir, dolar dibe vurmuş altın tavan yapmıştır vesaire.

Muhakkak ‘bilgi toplumu’ olmanın bir sonucudur bu ve insanların haber alma özgürlüğü hakları vardır.

Ama insanlara bu hakları hakkıyla kullandırılıyor mu diye bir soru var aklımda.

Son 2-3 aya bakıyorum.

-          Seçimler oldu, Ak Parti 3. kez tek başına iktidara geldi, bu siyasi zafer 2 gün konuşulmadan;

-          Yemin krizi patlak verdi, sorun güya hala devam ediyorken,

-          Futbolda şike soruşturmaları başladı, Fenerbahçe kahvede 3 kere küme düşürüldü, şampiyonluk Galatasaray’a verildi, bu sorun gündemi meşgul ederken, maksat dekoder satılsın diye haberler sardı dört bir yanımızı,

-          Terör zaten içimizde kanayan bir yara olarak kirli yüzünü gösteriyor ve milyonlar tek yürek olup teröre lanet okuyordu,

-          İşte o aralarda Ramazan başladı ve Somali’deki kardeşlerimiz geldi bu yardımsever milletin güzel insanlarının önüne, ne de güzel bir sosyal dayanışma oluşturuldu bir anda,

-          Tabi bu arada altının muhteşem yükselişi manşetlerimizden inmiyordu, yalnızca ülkemizde değil tüm dünyada altın çok büyük değer kazancı yaptı,

-          Yukarıdakiler reel gündemin parçalarıyken ana sayfanın bir köşesinde 2 yıldır yerini koruyan darbe soruşturmalarını hala bir şekilde gün içerisinde konuşuyorduk,

-          Dün bunların üzerine bir paşanın daha ses kayıtları internete düştü ve bugün onu konuşurduk olduk bir anda.

Durum böyleyken hangi haber hakkında hakkıyla bilgi almış olduk? Hangi sorunumuza çözümler ürettik? İşte durum böyleyken medya iletişimi kuramları içinde yer alan medyanın gücüne güç katan agenda-setting (gündem belirleme), gate-keeping (editoryal güçleri ) kavramlar bir kez daha aklıma geldi ve mutsuzca andım onları. Aslında bizim bilgi alma hakkımız bir şekilde başkalarının bize sunduklarıyla ilişkili, sana göre o yandaş bana göre bu yandaş, bize yakıştırılan suni gündemler içinde aslında çok önemli olsalar da bir şekilde unutup kendimizi yeni haberlere/gündemlere bir an önce hazırlamamız!

Benzer Yazı Yok.

Yav geçen gün oda arkadaşlarmdan biri gidip Posta gazetesi almış, derken bütün katın muhabbeti fenomen gazete yazarımız, güya(!) doktor, bana göre teneşir paklayasıca biri olan Haydar Dümen’e geldi. O ne rezalet bi bölümdür, arkadaşlarımdan duyardım ama inanın okuduğumu hiç hatırlamıyorum, o adamı, ama bu kadar muhabebti olunca gayri ihtiyari merak edip okudum bende. Bildiğiniz midem bulandı. Böyle bi toplumsal genleşme olamaz, orada yazılan ve yazan kişiler gerçek olamaz. Muhakak sağlık konusunda bir şey demiyorum, böyle bölümler var, psikoloğu var, üroloji uzmanı var onlara saygımız tam. Ama azıcık aklı başında bir insan oğlunun, haydar amca acaba kızlığım bozuldu mu, haydar dayı benimkisi çok küçük nasıl büyültebilirim, ben 17 yasında bi erkeğim kızlardan değil erkeklerden hoşlanıyorum acaba gay’miyim, sürekli porno film izliyorum, günüm banyoda geçiyor, ne yapmalıyım,  gibi sorular sorabileceğine inanamıyorum. Tamam bu adamcağız doktor olabilir, ama böyle bi gayriahlaki tavırlar üzerinden bu konulara girmesi, ne basın özgürlüğü ne de insanların sağlıkları için önemli bi şey. Benim gözümden rezaletten, basitlikten, toplumsal genleşmeden başla bir şey değil. İnsanlar böyle şeyleri değil gazeteye köşeye yazıp buradan umut beklemek, muaynanede doktorla baş başayken bile kısık sesle söyleyebilir anca. Ve bu gazete Türkiye’de en çok satan gazeteler içindeymiş, tabi benim oda arkadaşım bile bi üniversite öğrencisi olarak alıyorsa, ben daha ne diyeyim ki? Kaç gündür yazacağım bunu ama inanın midemin bulantısı daha yeni geçti. Yav, bu ülkede Haluk Şahin, Mahmut Övür, Ekrem Dumanlı, Eser Karakaş, Ahmet Alan, Mehmet Altan, Engin Ardınç,Elif Şafak, Ferhat Kentel, Taha Akyol, Güneri Civaoğlu vb vb vb gibi yazarlar okunmazken (merak etmeyin ben hergün hepsini okuyorum), bu adamın okunması beni rahatsız etti. Yani buradan anlaşılacak durum bizim en büyük derdimiz, ekonomi, eğitim, siyaset, gelecek filan değil düpedüz kasıklarımızın arasıymış(!) Bu da benim delirdiğim andır….

ve bu yazımla birlikte blogumda olmayan rezalet kategorimi de malesef hizmete açmış bulunuyorum.

Benzer Yazı Yok.

Ben çok uzun süredir hergün muhtemelen 2-3 gazete alırım. Ama dün içimden hiç gazete almak gelmedi. Çünkü biliyordum ki a’dan z’ye tüm gazeteler obamayla yatıp obamayla kalkacaklardı. 3-4 defa farklı gazete bayilerinin önünden gecerken, gazete başlıklarına baktığımda bu konuda haklı olduğumu gördüm. İyi ki almamısım, nasılsa 1 hafta 10 gün yaza yaza bitiremezler dedim. Ama akşam üstü ablam aradı,
-erdal şu yazarı okudun mu?
-hayır abla okumadım
-şunu okudun mu?
-hayır ablacım okumadım
-erdal gazete aldın mı?
-hayır abla almadım
-erdal hayırdır hasta mısın?

Gibisinden bi dialog gecti içimden ve git cabuk kendine gazete al ve oku dedi. Bende emredersiniz komutanım diyerekten okuldan dönerken, 2 tane gazete aldım, ve odada arkadaslarımın, yav yarının gazeteleri basıldı sen hala bayat haberleri okuyorsun, sözleri esliğinde okudum gazetelerimi.
Bu sabah bayii e gittim ve yine 2 tane gazete aldım, saga baktım obama sola baktım obama.
ama beni en çok sasırtan, bi gazetede okuduğum ‘işte obamasız yazı’ başlığıyla yazılmıs yazıydı. ve hakkaten obamasızdı )) ne diyelim.. Çok güzel hareketler bunlar

Benzer Yazılar:

1. prens charles bizim okulda…

Bu gün gazetelerden kösemizin konuğu yukardaki başlıkla yazısını yayınlayan Murat Birsel. Bence okunulası bir yazı, ama siz bu konu da ne dersiniz inanın merak ediyorum???

……

Biz kendi aramızda ne zaman beraberce mutlu olacağız acaba? Galiba ilk yapılacak iş birimizin mutluluğunu diğerinin mutsuzluğu olarak tanımlamaktan vazgeçmek!

Gerçekten ben anlamakta güçlük çekiyorum, dağdaki teröriste af üzerine çalışıyoruz, Kürt kimliğini kabul etmeye çeyrek kaldı, Ermeni sınırını açmak üzereyiz, Obama geldiğinden beri Amerikalıları daha çok seviyoruz, bu topraklarda herkes daha mutlu olsun diye TRT Şeş diye ayrı televizyon kurduk, sırada Ermenice, Arapça yayınlar var…

Bütün bu insanları kazanmak istiyoruz, dostluk ve kardeşlik mesajı veriyoruz…

Sandık başında başörtülüye tahammül edemiyoruz!

Ne yapmalı?

Yoksa bir TRT Türban mı kursak?!

‘Değerli izleyiciler televizyon ayarlarıyla oynamayınız, bunlar da bizim insanlarımız; üstelik Türkçe konuşabiliyor, liseye kadar okuyabiliyor ve ister inanın ister inanmayın oy da veriyorlar. Demokratik haklardan yararlanabiliyor ama bu hakkı korumaya ehil bulunmuyorlar. Vergi veriyor, otomobil kullanıyor, sokağa çıkıyor, alışveriş merkezlerine girebiliyorlar. Evleniyor ve çoluk çocuk sahibi olabiliyorlar. Yani dışgörünümü itibarıyla saçlarını saklamak dışında bizden bir farkları yok gibi. Değerli vatandaşlarımızdan yukarıda tasvir edilen halkımızı dışlar tavırlar yansıtmamalarını önemle rica ederiz. Daha evvelki tecrübeleri devreye sokarak bunu kolaylaştırıcı özel bir program hazırladık sizlere; Kürtçe türküleri başörtülü bir sanatçımız okuyacak!’

Yazınca saçmalamak oluyor elbette, içinden düşününce gizliyoruz ama saçmalık baki!

Başörtülü insanların sakıncalarını yazın diye bir liste yapın, sonra ‘sakıncaları’ kendinize uygulayın bakalım ne hissedeceksiniz!?

Belki de önyargılısınız?

Belki de bir tür ırkçı?

Avrupalı’nın Türk nefretine lanet edip de ‘madem başörtülü okumayıversin o zaman’ demek mümkün mü?

Bu barış -karşılıklı anlayış- ve ötekinin mutluluktan payını almaya engel çıkartmama özeni demokratik bir Türkiye’nin temelidir. Biz bu meseleyi mutlu bir sona bağlayamadıkça Türkiye yüzde 50 randımanla çalışır ve enerjimiz hep kısa devre yapar.

Ben üniversitelerde başörtü yasağı olamaz, bu temel özgürlüklere aykırıdır diye ilk köşe yazımı büyük olasılıkla 1984 öncesi yazdım. Sonra da saymadım çok yazdım, o gün bu gün bir insan nasıl Obama’dan umutlu olup da başörtülü sandık görevlisi olamaz düşüncesini kafasında bağdaştırır anlayamadım.

Böyle devam edersek, korkarım, bir asır sonra Türk gençleri demokrasiye Osmanlı’yı bitiren ve Batılı medeniyetleri hedef gösteren bir Atatürk liderliğinde değil, neo-Osmanlı bir akımın ‘kul dediğin vatandaştır’ açılımıyla geçtiğimizi zannedecek.

Bütün bu yazıyı aslında sadece şu neticeye gelebilmek için yazdım…

Benim ailemde başı örtülü tek bir kadın yok ama bu tür bir ayırımcılığın devamında inatçılığı ülkenin geleceği için en zayıf halka olarak görüyor ve bunu yazıyorum.

Ve gönlüm istiyor ki ailesinde bir tane başı açık kadın olmayan arkadaşlarım da ara sıra hükümete ‘bir tayin de eşinin başı açık olanlardan olsun bari’ diye çıkışsın…

İşte o zaman sen, ben gerçekten bitecek ve biz başlayacak ki; biz demokrasidir!

Murat Birsel – Star
muratbirsel@stargazete.com

Benzer Yazı Yok.

Malumunuz geçtiğimiz dönemde piyasaya ‘Taraf’ adlı bir gazete çıktı. Gerek ilk başta ki çıkış fiyatıyla (1ytl) gerek yazar kadrosuyla gerek yaptığı haberlerle çok tartışıldı. Hem de bu tartışmaların ana tarafları; ahmet altan’ın, murat belge’nin, etyen mahçupyan’ın yıllarca silah arkadaşlığı yaptığı insanlar ve bu yazarlar oldu. Bi önce ki cümlede yazdığım yazarların benimle hiç bir bağlantısı yok, hatta yıllarca benim inançlarıma, siyasi görüşlerime karşı silahsörlük yapmış insanlar. Gazete ilk çıktığı günden beri Akp yandaşı olarak nitelendiriliyor ama ben okuduğum her sayıda akp karşıtı yazılar buldum.  Aslında bu gazetenin hala ne olduğunu çözememem bile bana onu okutturuyor. Genelde her gün 3 gazete alırım, alamazsamda bu gazeteleri muhakkak bir şekilde okurum. Bunlar Radikal, Zaman ve Taraf. Radikal ve Zaman da çıkan haberler aynıdır, ama içerik kodlamaları farklıdır. Biri ak derken öteki tam kara demese de yinede farklı kodlamalar kullnırlar. Taraf ise tam olarak ikisinin ortasında. Yıllar önce Radikal gazetesinin yapmaya çalışıtığını bugün yapmaya çalışıyorlar ama inşallah sonları Radikal gibi olmaz . Tabi Radikal kadar uzun yaşayabilirlerse. Çünkü Taraf gazetesi şu günlerle batmamak için elinden geleni yapıyor, okurlarından destek reklamları almaya kadar, okurlarına 7 kupona 10 kitap vermeye promosyonlar yapmaya (kitapları hala veremediler), fiyat arttırımına gitmeye mecbur kalabiliyor. Bunun nedeni ise, bundan 1-2 ay önce yaptığı ordu ile ilgili haberler. Dağlıca ve Ak tütün baskınlarında ordu ile inatlaşması ve ordunun Taraf gazetesi içinde ki reklamları bir şekilde çektirtmesiymiş. Valla biz ortalıkta dolaşan haberlerin yalancısıyız. Ama yine de ateş olmayan yerden duman çıkmaz diyorum.(artı olarak bakınız Sevgili Mehmet Altan olayı nasıl açıklamış) Ne olursa olsun sırf bu muhalif seslerinden dolayı, delikanlı mahalle genci tavırlarından dolayı ben Taraf gazetesi ne devam etme, onu okuma TARAFtarıyım.

Bilmiyorum bu konu hakkında sizler neler dersiniz, haydin tartışalım???

Akabinde ve detayında arefe gün ki Taraf gazetesinde Ahmet Altan’ın bir bayram yazısı var, onu sizlerle paylaşmak isterim;

Herkes gibi ben de çocukluğumun bayramlarını severim.
Annemle babam çok gençti ben çocukken.
Para durumları da pek iyi değildi.
Annem, bayramlarda mutlaka çocuklara bir şeyler alınmasını isterdi.
Bir yerlerden para bulunurdu.
Mehmet’le beni alır çarşıya götürürdü.
“Bayramlık” alırdı bize.
Elindeki kıt kanaat parayla mümkün olanın en iyisini almak için uğraşırdı.
Mehmet annemi üzmezdi.
Ama ben daha müşkülpesenttim.
Kazak beğenmezdim, ayakkabı beğenmezdim.
Dükkân dükkân gezdirirdim onları.
Bayram kalabalığının içinde dolaşırdık ben “bu olur” diyene kadar.
Annem bayramın hatırına sabrederdi, gönlüm olsun, bayram öncesi üzülmeyeyim diye elinden geleni yapardı. devamını okumak için…
Eminim içten içe parasızlığa lanet ederdi ama yapacak bir şey yoktu.
Babam öyle bir hayat seçmişti.
Biz sekiz dokuz yaşlarında pek farkında değildik bunun bir “tercih” olduğunun.
En iyi okullara göndermeye çalışırlardı bizi, mümkün olduğunca iyi yaşatmaya çabalarlardı.
Okul taksitlerini ödeyebilmek için babamın nasıl kıvrandığını, daha sonra ben onun yaşında baba olduğumda anlamıştım.
Bayram alışverişi için dolaşırken acıkır, Kapalıçarşı’nın oralarda bir kebapçıda yemek yerdik.
O kokuları hâlâ hatırlarım.
Çok güzel kokardı.
Rengârenk bir kalabalık önümüzden akardı.
Annem benim “hiçbir şey beğenmememle” dalga geçerdi.
Bu şakalara Mehmet benden daha çok gülerdi, ben ciddiye alınmadığımı düşünür biraz kızardım ama dayanamaz ben de gülerdim sonra.
Akşam eve dönüşümüze ise bayılırdım.
Yorgun, bitkin dönerdik.
Annem acele bir şeyler hazırlardı yememiz için.
Biz içeri gidip alışveriş paketlerini açardık.
Üstüme giyip bir daha bakardım aldıklarımıza.
Bazen yemeğe, o gün aldığımız “bayramlıkla” oturmak isterdim, annem “onu yarın giyeceksin şimdi giyme” derdi.
Biraz küskün çıkartırdım giydiklerimi.
Ertesi sabah erkenden kalkar aldığımız yeni ne varsa giyer sokağa çıkardım.
Tanrım, o sokağın halini unutamam işte.
Bir çocuk sürüsü istila ederdi sokakları.
Saçları itinayla taranmış, çoğu biraz bol gelen yeni elbiseler giymiş çocuklar garip bir gururla kabararak birbirlerine bayramlıklarını gösterirlerdi.
Komik bir ciddiyeti olurdu herkesin.
Sanki bir günlüğüne büyümüş gibi birbirimizle bayramlaşırdık.
Ciddi ciddi konuşurduk.
Kimse küfür etmezdi.
Kimse kimseye sataşmazdı.
Sonra bayram ziyaretleri başlardı.
Babam asla bayram ziyaretine gitmezdi.
Bize de pek kimse gelmezdi.
Ama biz annemle babaanneme giderdik, teyzelerimize giderdik.
Küçük boylu bir işadamının çıktığı iş gezileri gibiydi bunlar, alınacak bayram harçlıkları ziyaretten önce hesap edilirdi.
Babaannem bir kese içinde verirdi harçlığı.
Taftadan, ipekten şık keselere koyardı.
Elini öperdik.
Halamla eniştem doğrudan verirdi parayı.
Alıp cebimize atar, çaktırmadan elimizle yoklayarak kaç para verdiklerini anlamaya çalışırdık.
Paraları alır almaz gitmek isterdik aslında ama oturup yemek yememiz gerekirdi.
Bir ara kuytuya çekilip paraları sayardık.
Yemek saati gelmeden önce etrafta gezer, kesilen kurbanlıklara ürkek gözlerle bakardık.
Kesilmesini seyretmeyi sevmezdik ama kasabın “kurbanın” boynunu dualarla sıvazlamasını izler, o bıçağını kaldırınca hemen oradan uzaklaşırdık.
Asıl bayram, paralarla eve dönünce başlardı.
Hemen dışarı fırlardık, sırtımızda bayramlıklarımız, cebimizde paralar, damağımızda yediğimiz çikolataların tadı.
Bayram yerine koşardık.
Salıncaklar, atlıkarıncalar, havalı tüfekle nişan attıranlar.
Hepsinden denerdik.
Bir yandan da bayramlıklarımızı kirleteceğiz diye ödümüz patlardı.
Her kurban bayramında yağmur yağdığını öğrenmiştik, gerçekten de her kurban bayramında “kurbanların kanını yıkamak” için yağmur yağardı, yarın ya da öbür gün gene yağacak.
Hep yağar.
Her bayram bütün çocuklar bir fasıl bunu konuşurduk, aynı amcalar, enişteler, ağabeyler gibi oturaklı bir sesle, “Allah’ın işine bak” derdik, “her bayram yağmur yağdırıyor.”
Bugün bile bunun nasıl mümkün olabildiğini kavrayamam.
Artık çok yaşlandım.
Kimse bana bayramlık almıyor, harçlık vermiyor.
Babama, halama gidiyorum.
Ve hep çocukluğumdan yaşlılığıma kalan o soruyu soruyorum.
Nasıl oluyor da her bayram yağmur yağıyor?

……..

ve bugün bayramın 2. günü ve yine yağmur yağıyor. Şimdi bende size sormak istiyorum, nasıl oluyor da her kurban bayramı yağmur yağıyor?

Benzer Yazı Yok.

Dünyanın en güzel yarımadalarından birine bakıyorum.

Bizans’ın erguvan harmaniyesiyle Osmanlı’nın sorguçlu kavuğunun izlerini taşıyan, kalın minarelerine rağmen hâlâ gür sakallı bir Bizans papazını andıran Ayasofya ile altı zarif minaresini incecik parmaklar gibi gökyüzüne uzatmış Sultanahmet’i kucağında barındıran, sahile kadar inen yeşil gölgelikli bahçesiyle koca bir tarihin sırlarını duvarlarının arasında saklayan Topkapı Sarayı’na asırlardır ev sahipliği yapan, iki imparatorluğun başkentliğini üstlenmiş bu muhteşem yarımada, hayatın hem geçiciliğini hem güzelliğini her gün bir daha anlatıyor bana.

Zakkum ağaçlarının, akasyaların, çıtır güllerin, ortancaların arasından geçerek geliyorum buraya.

Her sabah şükredilecek bir armağan gibi başlıyor hayat.
Sonra bu güzelliğin içinde insanlar kıpırdıyor.
Bu kıpırtıların çok azı eldeki güzelliğe bir şeyler katıyor, çoğu karanlık lekelerle kirletiyor bize verileni.
Bombalar patlıyor, cinayetler işleniyor, zehirli planlar yapılıyor.
Hep ölmek ve öldürmek üzerine bu planlar.
Geçenlerde, yoksul bir mahallede patlatılan bombalar on yedi kişinin ölümüne neden olmuştu.
Küçücük bebekler vardı ölenlerin arasında.
Bu alçaklığı PKK’nın yaptığı söylenmişti.
PKK hemen yalanlamıştı bunu.
Masumların ölümünü üstlenmemişti.
Bu alçaklığın altında kendi imzasının bulunmadığını defalarca tekrarlamıştı.
Dün İçişleri Bakanı, katillerin yakalandığını ve yakalananların “bölücü terör örgütü” dediği PKK’nın üyeleri olduğunu söyledi.
Bakan, ellerinde kuvvetli kanıtlar olduğunu da vurguladı.
Ben, resmî açıklamaların doğruluğunu derhal kabul edenlerden değilim ama bir bakan bu kadar iddialı konuşuyorsa, söylediklerinin yalan çıkması halinde bunun bedelinin ağır olacağını, halkın öfkeleneceğini de bilir.
Eğer katiller gerçekten PKK’lıysa…
O zaman iki ihtimal var demektir, ya PKK yaptığı işin alçakça olduğunu bilerek yapıyor ve yaptığını reddediyor ya da PKK kendi örgütünü kontrol edemiyor.
Ya PKK’nın tümü ya da bir bölümü, “derin devletin” doğrudan denetimi altına girmiş demektir bu.
İşin içinden PKK ya da bir uzantısı çıkarsa, bu eylem Türk halkını Kürt halkına karşı kışkırtmak için yapılmış anlamını taşır.
Bazı Kürtler, Kürt halkı bir saldırının hedefi olsun diye uğraşıyor sonucu çıkar bundan.
Kürtler, Kürtler’e ihanet ediyordur böyle bir durumda.
Kendi içlerindeki ihaneti temizlemek de Kürtler’e düşer bence.
Bu alçaklığı lanetlemeyi başkalarına bırakmamalılar.
Derin devletin gölgesinin her ırkın, her inancın, her zümrenin, her sınıfın üstüne düştüğü bir dönemden geçiyoruz.
Herkes bu gölgeyi kazımaya kendi çevresinden başlamalı.
Bu gölge Kürtler’in üstüne düştüğünde ilk ses Kürtler’den çıkmalı.
Kemalistler’in üstüne düştüğünde ilk ses dürüst Kemalistler’den…
Aleviler’in üstüne düştüğünde ilk ses Aleviler’den…
Sünniler’in üstüne düştüğünde ilk ses Sünniler’den…
Solcuların üstüne düştüğünde ilk ses solculardan.
Herkes kendi lekesini temizlemeli.
Çünkü derin devlet herkesin düşmanı.
Herkesi öldürüyor.
Kürtler de, Türkler de, Kemalistler de, solcular da, Aleviler de, Sünniler de, solcular da derin devleti kurbanı oldu bu ülkede.
Kurban vermemiş hiçbir inanç, hiçbir görüş, hiçbir ırk yok.
Güngören’in katilleri PKK’lı çıkarsa önce Kürtler sormalı, “bu insanları öldürmenin Kürtler’e ne yararı var” diye.
Önce Kürtler, “bunun alçakça olduğunu” söylemeli.
Önce Kürtler, “bunu yapanın bizimle bir ilgisi yoktur, bundan sonra da asla olmayacaktır,” demeli.
Önce Kürtler, bunun hem insanlığa, hem Kürtlüğe ihanet olduğunu bağırmalı.
Herkesin “kurban” durumunda olduğu bu diyarda, herkes birbirini korurken, herkes kendi alçağını ortaya çıkartıp lanetlemeli.
Yıllarca bunu yapmadığımız için böylesine çok insan öldü bu ülkede.
Herkes kendi cemaatini korudu, herkes kendi alçağını sakladı.
Hem mazlum, hem zalim olduk böylece.
Artık bu değişmeli.
Güngören’de insanları öldürenlerin kimseye bir hayrı olmaz, zaten amaçları da kimseye yardım etmek değil, amaçları derin devletle işbirliği yaparak bu ülkenin bütün insanlarına acı çektirmek, herkesin kanının akacağı bir düşmanlık bataklığı yaratmak.
Hepimizin ortak düşmanı bunu yapanlar.
Kendi içimizdeki düşmanlara “siz düşmansınız” demenin vakti geldi bence.
Bu alçakça cinayeti PKK’nın işlediğini söyleyemeyiz hemen, PKK’nın bir kolunun işlediğini de söyleyemeyiz, kanıtları, belgeleri görmeliyiz.
Ama bunlar PKK’lı çıksa da çıkmasa da, bu suçlamadan sonra ilk sesin Kürtler’den çıkması Kürtler’e yakışır bence.
Dünyanın en güzel yarımadasına bakıyorum.
Zakkumların, akasyaların, güllerin, ortancaların arasından geçiyorum.
Hayatın güzel olduğunu görüyorum.
Bunu yaşamamıza engel olduklarını da…
Biz kurbanız.
Irkımız, dinimiz, mezhebimiz ne olursa olsun biz kurbanız.
Zakkumlar hepimize aynı gözüküyor.

Katiller ise hepimizin katili

AHMET ALTAN 03:08:2008 TARAF GAZETESİ

Bu yazı taraf gazetesi yazarlarından sevgili ahmet altan’a aittir.

Benzer Yazı Yok.

Gazetelerden kategorimizin bugün ki konuğu Taraf Gazetesi yazarlarından Ahmet Altan.Ahmet Bey’in bugün yazdığı yazıyı gerçekten büyük bir zevkle okudum.Bir çok kişiye ders olabilecek bir yazı yazarak ve saygılarımızı hakketmiştir kendisi.Ben yazıda kısa olarak kendimi buldum çünkü bu yazıda ki birçok şeyi çok farklı mekanlarda çok farklı insanlara bıkmadan usanmadan defalarca söyledim ama onlar beni pek anlayamadılar ama herhal Ahmet Altan onlar için iyi bir isimdir.

….

Osmanlı gibi Cumhuriyet de Anadolu’yu yok saydığı, onu hiçbir zaman siyasi denklemlerin içine yerleştirmediği için şimdi Ankara’nın darbecileri neler olup bittiğini bir türlü kavrayamıyorlar.
Türkiye’yi hâlâ Ankara’yla İstanbul’dan ibaret sanan stratejileri çöküyor.
Ordunun verdiği 27 Nisan muhtırası Anadolu’dan döndü.
Yargının hukuku pervasızca çiğnemesinin cevabı da, göreceksiniz Anadolu’dan gelecek.
Zaten bizim sürmanşette de okuyacağınız gibi Anadolu öfke dolu biçimde açıkça kendi tavrını gösteriyor.
Ordu da, yargı da Türkiye’yi dünyadan koparmaya yönelik her hamlesinde Anadolu’yu karşısında bulacak.
Mesele türban meselesi değil.
Mesele AKP de değil.
Mesele, Anadolu’nun Osmanlıdan bu yana devam eden dengeleri değiştirecek bir güce erişmiş olması. (benim yorumum : anadolu gencinin elleri artık eskisi gibi,toprak kokmuyor,artık yüzleri güneş yanığı değil,sadece askerlik için köyden çıkmalar artık çok eskilerde kaldı,artık yurdun tüm üniversiteleri anadolunun bağrından kopup gelen mühendis,doktor,öğretmen adayları ile kaynıyor, ama karşıt zihniyet hala benim emirganda ki,bebekte ki oyumla adanada ki bitliste ki oy bir mi diye düşünme gereksizliğini yapıyor)
İktidarı, ordu gibi, yargı gibi “üretim dışı” güçlerin elinden alacaklar.
İstediğiniz kadar muhtıra verin, istediğiniz kadar darbe yapın, istediğiniz kadar hukuku kepazeleştirin, bu sonucu değiştiremezsiniz.
Eğer Fransız Devrimi’ni merak etseydiniz, burjuvazinin iktidarı aristokrasinin elinden nasıl ve neden aldığını öğrenirdiniz.
Burjuvazi daha ileri bir “teknolojiyi” ve “üretim gücünü” temsil ediyordu, daha zengindi, gelişime daha açıktı ve “üretiminin” önüne çıkan engelleri kenara itmek istiyordu.
Fransız Devrimi için “burjuvazi” neyse, Türkiye “devrimi” için de Anadolu odur. (benim yorumum : anadolu artık kendi zenginlerini çıkartıyor, örnek mi istersiniz; tüsiat,müsiat..vs .. artık farketmez bakınız kayserili işadamları derneği)
Ankara’nın “tutucu” bürokratlarından daha ileri bir teknolojiyi ve üretim gücünü temsil ediyorlar.
Daha zenginler.
Gelişime daha açıklar.
Dünyayla bütünleşmeyi daha iyi biliyorlar.
İktidarı aldılar.
Ve, bırakmayacaklar.
AKP’yi kapamaya çalışanlar sanıyorlar ki AKP olduğu için Anadolu güçlü.
Öyle değil.
Anadolu güçlü olduğu için AKP diye bir parti var.
Onu kapatın, yenisi iktidara gelecek.
O parti de aynı Anadolu gibi “muhafazakâr ilerici” olacak.
Yaşam tarzı muhafazakâr, üretim tarzı ilerici.
İleri bir üretim tarzı olduğu için de dünyanın “gelişmiş ekonomileriyle” yakın bir ilişki kurabiliyor.
Anadolu zenginliğini önemli ölçüde bu ilişkiye borçlu olduğundan, Avrupa Birliği’nden kopmayı amaçlayan hiçbir güç bu ülkede siyasi yollardan iktidara gelemez, siyaset dışı yollarla gelen de uzun zaman orada kalamaz.
Anadolu’nun ne üretimdeki “ilericiliğini” durdurabilirsiniz, ne de onun yüzyılların içinden gelen muhafazakârlığını emirlerle yok edebilirsiniz.
Anadolu, üretimine denk bir yaşam tarzını uzun bir süreçte belirleyecek.
O süreci “kestirmeden” aşmanın imkânı bulunmuyor.
Bu muhafazakârlık, bir şeriat yönetimine dönmez çünkü şeriat o üretim tarzıyla da, o ticaret ortaklıklarıyla da uyuşmuyor.
Laiklik elden gidiyor diye samimiyetle korkanlar, Anadolu insanlarının giysilerine, ibadetlerine, inançlarına değil, üretimlerine ve ticari ilişkilerine bakarlarsa, böyle bir tehditle karşı karşıya olmadıklarını kavrarlar sanırım.
Anadolu, “ilerici” yanıyla çoktan dünyayla bütünleşti.
Oradan kopamaz.
“Muhafazakâr” yanını da geçmişten öyle kolayca kopartamaz.
Bir süre, birbiriyle çelişen iki özelliğini bir arada taşıyıp yaşayacak.
Orduyla, yargının bunu bir türlü kavrayamamaları, hâlâ iktidarı ellerinde tutabileceklerini sanmaları, suç işlemeyi göze alarak anlamsızca çabalamaları, Anadolu’nun gücünü ve yapısını kırmaya yetmez ama ülkeye boşuna vakit kaybettirir.
Zaten de kaybettiriyor.
Ama bugün yaşadıklarımızı bir “final” sanmayın.
Bunlar henüz “öncü” sarsıntılar.
Osmanlı’dan bu yana hayatımızın içinde duran bu tuhaf gerilim, Anadolu ile “başkent” arasındaki bu “fay hattı” çok daha büyük bir sarsıntıyla kırılacak.
Verilen muhtıralar, hukuk maskaralıkları, “gerilimin” artmasına ve “depremin” daha kısa sürede patlamasına yol açacak sadece.
Türkiye ancak o depremden sonra yerli yerine oturup normalleşecek.
Ordu gibi bir ordumuz, yargı gibi bir yargımız olacak.
Ama bu arada bir iyice sallanacağız.
Sağlam tutunun.
Altı yüz yıllık bir iktidar yıkılıyor.
Verdiği kararlarla kendi kendini çökerten yargı da zaten bu büyük yıkılışın gönüllü kurbanı.
Bir yanımla hukukun ırzına geçtikleri için onlara çok öfkeleniyorum ama bir yanımla da onlara acıyorum.
Yenilmekten daha da kötü olan, yenildiğini fark edecek bir ferasete sahip olmamaktır çünkü.

Taraf

Ahmet Altan ’ a saygı ve selamlarımızla,yazılarının ve kelimelerinin devamını bekliyoruz.

Benzer Yazı Yok.

Ben eskisi gibi her gün nete giremiyorum artık,işte fırsat bulduğum zamanlar bloguma gelip birşeyler ekliyorum.Artık hangisi ne kadar hoşunuza giderse. Malumunuz yaklaşık 1aydır ama yoğunluk olarak son 1 haftadır tüm gündemimiz 1 mayıs işçi bayramı üzerine kurulmus durumdaydı.Acaba hükümet taksimde kutlamaya izin verecek mi,sendikalar ne yapacak,gündeme işçi bayramı bayram olarak mı yoksa karışık olayların yaşandığı bir gün mü olacak,beşiktaşta, eminönünde , kadıköyde bulusanlar acaba taksim dolmusunama yoksa dış güçlerin doldurusuna mı binecek diye tartısıp durduk. Artık 1 mayıs geçti,umuyorum ki en sessiz sakin ve olaysız hali bu olur. İstanbul emliyeti onu yapmıs bunu yapmış diye duyduk gördük ama sartlar belki de bu müdahaleyi gerektirmiştir. Ben her gün yurttan okula giderken radyoda haberleri dinliyorum ve sürekli aynı saat yayınlarını takip ettiğim için genelde ben dinlerken spikerler gazete köşelerinden seçtiklerini okuyolar. Dün sabahta öyle oldu. Spiker star gazetesinden ARDAN ZENTÜRK ün YAPMAYIN YALVARIYORUM adlı yazısını okudu yazı benim hoşuma gitti ve yazı şu şekildeydi;

Yapmayın…Yalvarıyorum… 
 
Jale Yeşilnil’i yakından tanımazdım. O yıllarda, Fenerbahçe Lisesi öğrencisiydi ve Kalamış-Fenerbahçe gençliği olarak ne zaman buluşsak, mutlaka o da aramızda olurdu…

Ama, çok hoş bir genç kız olduğunu dün gibi hatırlıyorum…

Bugün yaşasaydı, 48 yaşında olacaktı ve büyük olasılıkla, hengamelerle geçmiş bir yaşamın içinden süzülmüş boyunca evlatlarına bakıp keyif alacaktı…

Ama olmadı…

Öldüğünde sadece 17 yaşındaydı ve kendisini yaşamdan koparıp götüren kanlı anaforun gerçekten ne olduğunu bile anlayamamıştı…

O’nu, pek çok arkadaşımızla birlikte 1 Mayıs 1977’ nin Taksim Meydanı’nda yaratılan iğrenç bir kan gölünde bıraktık…

‘Geliyorum’ diyen ‘kanlı provokasyonun tezgahçıları’, hoyrat elleriyle koparıp aldılar onu…

Aslında, o gün, 1 Mayıs mitingini düzenleyen Devrimci İşçi Sendikaları Konfederasyonu (DİSK) yetkilileri ile bağlantılı gençlik örgütleri İlerici Gençlik Derneği (İGD) üyeleri ‘bizleri de’ Meydan’a almak istememişlerdi.

‘Bizleri de’ diyorum, çünkü asıl almak istemedikleri Saraçhane’de toplanıp Tarlabaşı üzerinden Taksim’e doğru yürüyen Aydınlık Grubu yandaşlarıydı…

30 yıl geçmiş… Gençlere minik bir detay vermekte yarar var, nereden bilecek, takip edecekler…

Dönemin ‘Soğuk Savaş’ ortamında, DİSK ve bağlantısındaki örgütler Sovyetler Birliği’ne yakın olarak adlandırılıyorlardı. Bugün, Ergenekon soruşturması çerçevesinde cezaevinde bulunan Doğu Perinçek ‘in liderliğindeki Aydınlık ise ‘Maocu’ olarak tanımlanıyordu. Yani… Çin Halk Cumhuriyeti’ndeki sosyalist uygulamaları tercih eden bir felsefi yapılanma…

Pekiyi biz…

Üniversite gençliğinin sol kanadının büyük çoğunluğu Devrimci Gençlik Dernekleri Federasyonu (DEV-GENÇ) şemsiyesi altındaydı… Herkes kendi inandığını yaşam pratiğine dökmeye çalışıyordu…

Belki de mitingi düzenleyenler, saat 15.30 civarında önlerine konulan barikatları aşıp kararlılıkla Taksim Meydanı’na giren üniversite gençliğini Atatürk Anıtı çevresine bilinçli olarak yerleştirmişlerdi. Böylece, Aydınlık Grubu tüm engellemelere karşın Meydan’a ulaşabilirse, bizler, DİSK’ liler ile aralarında tampon görevi üstlenebilecektik…

Ama olmadı…

Bu iki grup arasında kutlamalardan haftalar öncesinde başlayan gerginlik ‘çatışma ortamını kaçınılmaz noktaya sürüklemişti.’ …Ve bu ortamdan faydalanmak isteyen ‘başkaları’ vardı…

Tarlabaşı’nın uzağından gelen iki el silah sesini duyduğumda, daha sonra bir suikast sonucu yaşamını yitiren dönemin DİSK Genel Başkanı Kemal Türkler neredeyse son sözlerini söylüyordu kürsüden…

Yanımda duran Nejat’a (Erbirer) dönüp, ‘duydun mu’ diye sorduğumu hatırlıyorum… Sonrası… Hemen arkamızdaki Sular İdaresi’ nin üzerinden üzerimize yağan kurşunlar olmuştu… Belli ki, katliamı planlayan birileri, meydandaki tetikçilerine iki el silah sesi ile işaret vermişlerdi…

Kurşunun bedene girerken çıkardığı ses, korkunçtur Allahım…

Önce tok bir ses duyarsınız, devamında kırılan kemiğin çatırtısı…

Eğer mermi, mide bölgesine gelmiş ve arkadan çıkmışsa mide asitleri, gıda artıkları ve sindirim organlarından yayılan gazların karışımından tahammül edilmez bir koku çıkar… Sıcak havada çabuk pıhtılaşan kanın kokusuyla buluştuğunda… Dayanılmaz…

Bir de… Ezilen insanların son çareyle havayı ciğerlerine çekmek için sonuna kadar açılan ağızları ve gözlerine ölüm anında yerleşen o şaşkın ve korkunç ifade…

Beyniniz böyle bir anda sadece yaşamda kalmaya kilitlenir… Bedeninizden bir daha asla göremeyeceğiniz bir enerji doğar… Mesela… Uğur Güracar, Kazancı Yokuşu’nun hemen başına ‘bırakılmış’ kamyonun tekerlekleri altında ezilmek üzere olan kardeşi Zeynep’i oradan nasıl çekip çıkardığını bugün bile tam olarak hatırlayamaz… ‘Ardan’ demişti, ‘Zeynep tam tekerleklerin altına girmek üzereydi, kamyona sırtımı verdim, galiba üç saniye durdurdum, o sırada çektim aldım kardeşimi…’

‘Can pazarı’ böyledir… Yaşayan bilir…

Bütün bunları neden anlatıyorum… 30 yıl sonra bu ülke, hala 1 Mayıs gerginliği yaşıyorsa, bütün yaşanılanlara rağmen, dönüp dolaşıp aynı yere geliyorsa, ciddi bir hastalık var demektir…

Özellikle sendikacıların yasalarla uyumlu bir anmayı gerçekleştirmesi gerektiğine inanıyorum…

Yapmayın…

O, tetikte bekleyen ‘başkaları’ için ortamı hazırlamayın…

Yalvarıyorum…

Yazı bütünüyle bu şekildeydi ve bu yazının yayınlandığı gün sendikalar taksime cıkmaya calıstı ve polis zoruyla karşılaştılar.Diğer bir yandan sendikalar bu kutlamayı taksimde yapmaktaki amçalarını 1977 yılında hayatını kaybedenleri anmak olduğunu söylüyorlardı ama başka bir gazete de yazılan haberde 1977 yılında disk in düzenlediği gösterilerde hayatını kaybeden BAYRAM ÇITAK ın oğlu METE ÇITAK tam 31 yıldır babalarının isminin kullanıldığının ama hiçbir sendikacının gelip hal hatır sormadığını söylemekte. (haber için tıklayın) 

BENİM İÇİMDEN DE BU NE BÜYÜK BİR ANMA TÖRENİDİR DİYE SORMAK GELİYOR.

gelin sizler karar verin…

Benzer Yazı Yok.

Bugün gazeteleri karıstırırken uzun süredir okumadığım güzellikte bir yazı okudum.Yazının yazarı ülkemizin çok iyi tanıdığı isimlerden biri olan Hasan Celal Güzel. Umarım ki içinizde bu ismi ilk kez duyan yoktur. Hasan Bey bu ülke siyasetini ilkiklerine kadar yaşamış ve bu olayı en iyi özümsemiş biridir.Hasan Bey’in bugün radikal gazetesin de yazdığı yazının başlıgı benim bu başlıga attığım başllık.yazı üzerinde hiçbir oynama yapmadan olduğu gibi buraya copy paste denilen olayı gerekleştirerek ekliyorum…Eğer gazetede bu yazıyı okumadıysanız buradan okumasınızı şiddetle tavsiye ederim.Çünkü ögrenilecek çok güzel kelimeleri bir araya getirmiş sevgili yazar..lafı uzatmadan yazıyı sizlerle paylaşayım:

…

İçinden kıs kıs gülerek ‘Canım, hukuk var; hukukun sonucunu bekleyelim’ diyenlerin dışında, Türkiye’de, hattâ dünyanın her yerinde, AK Parti’nin kapatılma dâvası, bir hukuk meselesi olarak değil, iktidar mücadelesi olarak görülüyor. Ağzınızla kuş tutsanız, yedi ay önce oyların yarısını alarak parlamentonun beşte üçlük (yüzde 62′lik) çoğunluğunu elde etmiş ve tek başına iktidara gelmiş bir siyasî partinin kapatılmak istenmesini, birazcık demokrasi terbiyesi olan kimseciklere anlatamazsınız. Azınlığın çoğunluğa tahakkümünü, ‘çoğunlukçuluk’ gibi yeni terimler icat ederek meşrulaştırmaya çalışmak, dünyanın yuvarlak olmadığını, iki kere ikinin dört olmadığını iddia etmek gibi bir şeydir.
Ortada, oligarşik despotizmin lâikliği bahane ederek yargı üzerinden yürüttüğü bir ‘iktidar kavgası’ vardır. Milletimiz bu kavgayı, 27 Mayıs’tan beri yaşıyor ve mahiyetini de çok iyi biliyor.
* * *
Türkiye’deki jakoben oligarşinin âdeta bir vehim ve paranoya hâline getirdiği iki senaryo vardır:
Birinci Senaryo’ya göre, câhil halkın(!) seçtiği iktidardaki çoğunluk, Cumhuriyet’in lâiklik ilkesini aşındıracak ve Türkiye’yi din devleti hâline dönüştürüp ‘çağdaş yaşamı’ ve demokrasiyi ortadan kaldıracaktır. Öyleyse, demokrasiyi kaldıracak olanlara demokratik hakların tanınması yanlıştır (Türk jakobenizminin ana tezi).
İkinci Senaryo’ya göre, Türkiye’yi parçalamak isteyen dış güçlerin müdahalesi, iktidardaki popülist(!) politikacıların tavizleriyle ve ayrılıkçı-ırkçı Kürtçü hareketler neticesinde Türkiye bölünecektir. AB süreci de bu bölünmeye hizmet etmektedir.
Türkiye’deki demokrasiyi içine sindirememiş oligarşik despotizmin dayatma gerekçesinin arkasında bu iki kuruntu yatmaktadır.
AK Parti İktidarı bakımından bu senaryolar incelendiğinde her ikisinin de vârit olmadığı görülür. Her ülkede görülebilecek çok az sayıdaki marjinal gruplar dışında, Türkiye’de din devleti kurulması talebinde bulunan yoktur. Esasen, Osmanlı Dönemi’nden beri bilâkis modernleşme eğilimi ağır basmaktadır. AK Parti’nin beşbuçuk yıllık iktidarı süresince de, hızlı bir demokratikleşme ve modernleşme programının uygulandığı görülmektedir.
Diğer taraftan, Türkiye’nin bölünmesi ve haritasının değiştirilmesi, Batı’nın hep gündeminde olmuştur. Terör örgütünün güdümündeki siyasî Kürtçülük hareketinin nihaî hedefinin, Türkiye’nin bölünmesi olduğu da doğrudur. Lâkin, merhum Özal’dan sonra Başbakan Erdoğan ve AK Parti Hükûmetleri, -bazı hatâlar haricinde- uyguladıkları doğru politikalarla, Güneydoğu sorununun çözümünde başarılı bir merhaleye ulaşabilmişlerdir.
* * *
Irkçı-bölücü Kürtçülerin siyasî temsilcisi olan DEHAP, 2002 Genel Seçimlerinde, toplam oyların yüzde 6,14′ü oranında 1.933.680 oy almıştır. Buna mukabil, 22 Temmuz 2007 Genel Seçimlerinde, bağımsız adaylarla seçime giren DTP’nin aldığı oylar yarıya inmiştir. Şöyle ki, 2007′de bütün bağımsızların toplam oyu yüzde 5,32 oranındadır ve 1.864.971′dir. Bu miktarın içerisinde, Muhsin Yazıcıoğlu, Mesut Yılmaz, Ufuk Uras ve diğer DTP’li olmayan bağımsızların önemli miktardaki oyları da vardır. Çeşitli tahminlere ve hesaplamalara göre, DTP oylarının 1.100.000 ile 1.200.000 civarında olduğu, bunun da yüzde 3-3.5′luk bir orana tekabül ettiği anlaşılmaktadır.
Ayrıca, PKK mihverindeki siyasî partilerin kalesi sayılan birçok seçim çevresinde AK Parti’nin öne çıktığı görülmektedir.
Bu durum, AK Parti İktidarı’nın Güneydoğu meselesinin çözümünde önemli mesafeler katettiğini göstermektedir. Türkiye’nin birlik ve bütünlüğünden, devletin üniter yapısından taviz verilmeden bu noktaya ulaşılması, Türkiye bakımından memnuniyet verici bir vakıadır.
Hâl böyleyken, AK Parti’nin kapatılmak istenmesi, oligarşik despotizmin içine düştüğü korkunç bir çelişkidir. Bu takdirde, sözümona devletin bütünlüğü için demokrasiyi feda etmeye kalkışanlar, aslında bindikleri dalı kesmektedirler.
* * *
Şu tarihî gerçeği hiç unutmamalıyız: İttihatçılar da hiç şüphesiz vatansever idiler. Fakat bu vatanseverlikleri, 1909 ile 1914 arasındaki 5 yıllık bir dönemde, koskoca İmparatorluğu dağıtmalarını engelleyemedi. Şimdi bizim Yeni İttihatçılar, jakoben oligarşik despotlar da, ‘Cumhuriyet, lâiklik’ diye diye, halâskarane, vatanperverane çığlıklar atarak Türkiye’ye en büyük zararı verdiklerinin farkında değiller…
AK Parti’nin kapatılması, Türkiye’de en fazla bölücü-ırkçı Kürtçülerin işine yarayacaktır.

HASAN CELAL GÜZEL

yazının kaynagı…

Hasan Celal Güzel’i tanımayan ve kim olduğunu öğrenmek isteyeniniz varsa da burdan o nun hakkında çeşitli bilgilere ulaşabilirsiniz…

Bu yazı için sevgili yazarımıza saygı ve selamlarımı sunar çok ama çok teşekkür ederim.

Benzer Yazılar:

1. devlet zirvesinde hakla ilişkiler