Geçtiğimiz günlerden, 26 Ocak’ta ne mutlu ki 26 yaşıma girdim. Daha çok gencim, bunun farkındayım ömrüm oldukça aynı o gün yüzlerce arkadaşımın dilediği gibi ‘nice seneler’ göreceğim. Benim hayata bakış açılarımı beni yakından tanıyanlar bilirler aslında ama şu iki cümle bu konuda size ipucu verecektir; şair der ki; ‘Dün geçti, bu güne bak, yarının var mı? Gençliğine güvenme ölen hep ihtiyar mı?’ ve ekler ‘Ey nefesleri sayılı kişi, bir gün elbet bu sayı tamamlanacak, gecesi olmayan bir gün, sabahı olmayan bir gece muhakkak yaşanacak, üzülme, ölümdür perde ardından haber, hiç güzel olmasa ölür müydü peygamber…’!

Yazıya biraz karamsar mı başladım, ne? Aslında karamsarlık değil yaptığım, hayatın nereye gideceğini yaşarken kabullenmek ve yaşadığım her anı sahiplenip, hepsine saygı duymaya çalışmak benimkisi…

Yaş 35 yolun yarısı ama daha yolu yarılamaya bile çok var. O yüzden bu yaşa kadar tüm yaşanılanlara saygılar!

-          İlk teşekkür Yaradana! Bugüne kadar aldığım tüm nefesler ve bana verdiği her şey için tüm şükürler ve hamdlar O’na olsun!

-          Doğum günlerinde en çok ailelere teşekkür edilmeli, onların ellerinden öpülmeli. Ben bunu böyle kabullendim. Bu yaşıma kadar benim için yaptıklarına ne kadar teşekkür etsem azdır, Annem, babam, ablam ve kardeşim. Son nefesime kadar canımdan öte kanımda olacak olanlar. Bana öğrettikleriniz ve benim için yaptığınız her şey için binlerce kez teşekkür ederim.

-          Doğduğum günden beri yanımda olan ya da ben yaşarken ailemin içine dahil olanlar, babaannem, büyükbabam, dedem ananem, amcalarım, dayılarım, yengelerim, halam, kuzenlerim, eniştelerim, yeğenlerim… Siz her anımda bir şekilde yanımda oldunuz, inşallah bundan sonra da hep birlikte olacağız. Hepinize çok teşekkürler.

-          İlkokul öğretmenim Hikmet Karagöz, çok değil 1 ay önce gördüm kendisini, zor zar hatırladı beni ama onunla başladım okumaya, eğitim hayatım bir inşaat alanıydı, ilk temeli o attı ve onun sonrasında geldi, takdirlerim, teşekkürlerim, diplomalarım… Hikmet Hocam teşekkürler…

-          1998 yılının 18 kasımıydı; hayatımda aldığım en güzel hediye olarak kardeşim doğdu. Hala hatırlarım babamın telefonu ardından bütün apartmandaki kapıları tek tek dolaşıp, kardeşim oldu diye haber verişimi, o heyecanımı. Burada annem ve babama bir kez daha teşekkür etmem gerekiyor ama asıl teşekkürüm bana ağabeyliği öğreten biricik oğlum, kardeşim Emir’e.

-          1997 yılında Ümraniye Spor’da Greco-Romen stil güreş yapmaya başladım. Yaklaşık 2005 yılına kadar çeşitli kulüplerde spor hayatıma devam ettim ama ilk antrenörlerim olan Erkan Uybaş ve Ahmet Demir’den spor ve güreşten öte çok fazla şey öğrendim. O kulüpteki arkadaşlarımdan çok şey öğrendim ve hala inanırım ki şu anki direncimdeki, pratik zekamdaki en büyük paya güreş hayatım sahip. O yüzden o seneler içinde hayatımda olan, halen hayatımda olmaya devam eden herkese çok teşekkürler.

-          1998 yılında hayatım için çok önemli bir başlangıç yapmama vesile olan insanlara ve olaylara teşekkürler.

-          Çocuk zekamla Marmara depreminden çıkardığım derslerle hayat bakış açımı değiştirdiğim için kendime teşekkürler.

-          Anadolu Lisesi sınavında Kadıköy Anadolu İHL’yi kazanmama aracı olan ortaokul öğretmenlerime teşekkürler.

-          Lise eğitimim esnasında bana büyük katkılar sağlayan tüm hocalarıma, o günlerde hayatıma girip hala hayatımın her anında benim yanımda olan kardeşlerime; Yusuf’a, Bekir’e, Ali’ye uzun süredir görüşemiyor olsak da Engin ve Mustafa’ya, tüm dostlara teşekkürler.

-          Meslek lisesi bahanesiyle bizlerden puan kırıp üniversiteye giremezsin diyen ama bugün 1 önlisans, 2 lisans ve çok yakında yüksek lisans diplomamı almama vesile olan, beni bu konuda hırslandıran Dsp, Anap ve Mhp hükümetine teşekkürler.

-         Bana verdiği harçlıkla gitar almama ve ayrı zamanda benim için çok değerli  olan bir ziyareti 2005′te gerçekleştirmeme vesile olan halama. Bununla birlikte bana gitar çalmayı öğreten Ahmet Enes‘e…

-          Üniversite hazırlık kursunun yurdundayken gecenin 3’ünde odamıza gelip, herkesin uyuyup, benimse ders çalışıp, günlük tuttuğumu gördüğünde bütün arkadaşları uyandırıp ‘adam olacak çocuk pisliğinin kokusundan belli olurmuş’ gibi manidar bir atasözü ile arkadaşlarıma beni örnek gösteren ve bana çok güzel dualar eden tarih öğretmenim Hayrullah Hoca’ya çok teşekkürler.

-          Üniversite sınavına girdiğimde (katsayı probleminden dolayı, çok puanım kırılmıştı) özel okullar yazmamı söyleyen ama ben özel okulda okumak istemiyorum, 2 yıllık önlisans yazıp oradan DGS ile lisans geçeceğim dediğimde öyleyse halkla ilişkiler yaz, geleceğin mesleği iletişim olacak diyerek beni yönlendiren ve bugünkü işime sahip olmama vesile olan babama çok teşekkürler.

-          Trakya Üniversite’si Çerkezköy MYO ’daki ilk günümde, ilk derste gelip yanıma oturan arkadaşım, dostum Murat Seyfi başta olmak üzere 2 yıl boyunca bana yoldaşlık yapan ve hala hayatımda olan beni sevdiğine, saydığına inandığım tüm arkadaşlarıma çok teşekkürler.

-          Trakya Üniversitesi Çerkezköy MYO’nun mezuniyet törenin beni ‘o bizim en efendimiz’ diye çağırttıran arkadaşlarımın ötesinde tören sonrası yanıma gelen, herkesi ayrı şeylerle çağırdılar ama en çok seninkisi hoşuma gitti diyen babamın yardımcısı Efendi abi’ye teşekkürler =))

-          DGS sınavında sözelde Türkiye 123. sü olmama karşın İzmir Ekonomi Üniversitesi’ni kazanmamı sağlayan benim gözümde hatalar silsilesi olan sınav sistemine sahip olan ÖSYM’ye teşekkürler.

-          2007 yılında erdalerdogdu.com domainini bana hediye ederek şu an çalıştığım sektör olan sosyal medyaya ilk adımımı atmamı sağlayan Sinan Ata’ya çok teşekkürler.

-          İzmir’e gidip yurt odama girdiğim andan itibaren benim için 2 kardeş haline gelen İzmir’deki ilk arkadaşlarım Nurullah Baş ve Ahmet Erdal Topan’a teşekkürler.

-          İngilizce hazırlık sınıfı okurken, bel fıtığı olduğum zaman fizik tedavi’ye gidebilmem için bana sürekli izin veren, derse gidemediğim vakitler için beni devamsızlıktan bırakmayan Elif Hocama teşekkürler.

-          İzmir’deyken bir vesile hayatıma giren ve 4 yıl boyunca annemden babamdan çok yanımda olan öncelikle ev arkadaşlarım Ali, Ebubekir ve Hamdi’ye (bize güzel çok şık bir gol atan Erhan’a) sonrasında özellikle Aysu Gökova ve Mümin Erakbaş olmak üzere iyisiyle kötüsüyle birçok şey yaşamama vesile olan tüm arkadaşlarıma teşekkürler.

-         Likemind İzmir ve İzmir Blog Yazarları vesilesiyle tanışma fırsatım olan arkadaşlarıma çok teşekkürler.

-          Benim için hep özel bir yeri olacak olan Selin Türkel Hocama koskocaman teşekkürler.

-          Yatay geçiş yapmalıyım diye kendimi yırtarken 3.30 olan dönem ortalamamla tek kaldığım ders olan Hukuk dersine ve hocası Tanju Oktay Hocama çok teşekkürler. Çünkü o sayede İzmir’den gitmeliyim diye yaptığım dualarım, Erdal demek ki burada kalman gerekiyor inancına dönüştü.

-          3 yıllık lisans eğitimimde benim kendimi geliştirmem konusunda hep destek veren tüm hocalarıma, asistan hocalarıma, hazırladığımız ders projelerinde birlikte çalıştığım tüm arkadaşlara, özellikle son sene çok iyi tanıma fırsatı bulduğum tüm sınıf ve okul arkadaşlarıma teşekkürler.

-          Mezun olur olmaz iş hayatıma iyi bir başlangıç yapmama vesile olan bana güvenip işe alan Necla Zarakol Hocama ve bu vesileyle son 7 ayda hayatımın bir parçası olan tüm iş arkadaşlarıma ağabeylerime, ablalarıma, kardeşlerime çok teşekkürler.

-          Son olarak; 2010’un en başında bir hediye gibi, bir vesile hayatıma giren, sonrasında geçen yaklaşık 2 yıllık dönemde yüzlerce güzel gün ve büyük heyecanlar yaşamamı sağlayan ama hani derler ya ‘tecrübe hayatta yenilen kazıkların toplamıdır’ sözündeki gibi benim hayat konusunda çok değerli bir tecrübe kazanmamı sağlayan güzel insana çok ama çok teşekkürler.

İşte böyle ama sizce teşekkürler bu kadarla kısıtlı kalmalı mı? Ya da yaşanılan her şey teşekkür edilecek kadar güzel şeyler mi? Bence kesinlikle hayır, ama şu uzun yazıda asıl anlatmak istediğim kısa düşünce; insanın yaşadıklarıyla, hissettikleriyle, düşündükleriyle büyüdüğü. Yaşadığı, düşündüğü, hissettiği şeyler her neyse onların sonuna kadar hakkını vermesi gerektiği ve bir an olsun onu büyüten şeylere kıymetsizlik etmemesi. Böylelikle doğum gününde ona söylenen ‘iyi ki varsın, iyi ki doğmuşsun, iyi ki seni tanımışım… vb’ cümlelerinde olan ‘iyi ki’nin kaynaklarının unutulmaması gerektiği. Siz, siz olun, sizi siz yapan hiçbir şeye haksızlık etmeyin, onları unutmayın çünkü haksızlık ettiğiniz ya da unuttuğunuz şeyler sizin parçalarınızdan öte değiller.

Benzer Yazılar:

1. Bana ben olmayı öğreten tüm öğretmenlerin gününü kutlarım!
2. 2011’den hep hatırlayacaklarım…
3. Dile kolay 4 yıl…

 ‘Hastalık gelmeden önce sıhhatin, Yaşlılık gelmeden önce gençliğin, Fakirlik gelmeden önce zenginliğin, Meşguliyet gelmeden önce boş vaktin, Ölüm gelmeden önce dünya hayatının…’ (hadis’i şerif) sözünün sırrıyla hayata bir bakış açışı kazandırmak lazımdır. Ama bu her zaman kolay değildir. İnsan dünyevi hayatın büyüsü içinde büyük bir telaşe ile yaşar gider ve kolay kolay bilmez ona verilenlerin kıymetini. Gün gelir ahlanır vahlanır ama iş işten geçmiştir. İşte sağlık da böyle genel olarak kıymeti bilinmeyen değerlerimizden bir tanesi.

Ben genç yaşıma karşın belli başlı rahatsızlıklar geçirdim, ameliyat oldum. Yaklaşık son 3 aydır da çeşitli rahatsızlıklarla uğraşıp duruyorum. Doktorlar psikolojik ya da stresten deyip geçiyorlar. Bana öğütlerde bulunuyorlar, bende her ne kadar elimden gelmese de onları dinlemeye çalışıyorum. Çok dua ediyorum, ne mutlu ki elim ayağım tutuyor, ayaktayım, nefes alıyorum ve kalbim hala atmaya devam ediyor diye.

Kimi zaman öylesine insanlarla karşılaşıyorum ki kimisinin bazı uzuvları yok, kimisi dışarıdan öylesine sağlam ama içlerinde öyle bir hastalık onları adım adım büyük sona götürüyor. Bu yüzden hayattan dersler çıkarmayı çok seviyorum ve elimden geldiğince uygulamayı da. İnandığım inanç sistemi bu dünyanın bir imtihan dünyası olduğunu ve imtihanların türü ne olursa olsun her zaman sabrı ve sonra hamd ve şükretmeyi öğütlüyor.

Zenginken herkes yardım edebilir ama darlığa düştüğünde? Sağlıklıyken herkes dua edebilir ama rahatsızlıkta?

Ben bu karamsarlığı bel fıtığı olduğum zaman çok yaşamıştım, niye ben diyordum, çünkü 23 yaşındaydım ve yolda yürürken topallamak zoruma gidiyordu. Ama sabrın sonu selamet oldu. Derdi veren dermanı da verdi! Geçtiğimiz günlerde bir arkadaşımla sohbet ederken, hastalığın genci yaşlısı yok artık, aynı ölümde de olduğu gibi. O yüzden gençken de en az ihtiyarlıkta olduğu gibi kollamak lazım kendimizi gibi bir cümle kurdum geçmiş tecrübelerime istinaden.

Bugünse başıma farklı bir olay geldi. Sabah iş yerime gittim, asansörle yukarı çıktım ve 6. katta asansörün kapısını açtığımda kapının açılmadığını gördüm, koridorumuz baya bir karanlıktır, biraz zorladım kapıyı ve o esnada asansörün ışığıyla yerde birinin olduğunu gördüm. Nasıl korktuğumu anlatamam, asansörden inip apartmanın ışığını yaktım, karşı ofisin ve bizim ofisin zillerine basıp, çığlıklarla herkesi dışarı çıkarttım. Yerde yatan kişi karşı ofisimizde çalışan bir ağabeyimizdi. Onu öyle yerde görünce elim ayağım nasıl boşaldı anlatamam. Sonra bizim ofistekilerin yardımıyla ağabeyi düzelttik, bir müddet sonra ayıldı. Dediğine göre rahatsızmış, başı dönmüş ve yere yığılmış. Muhtemelen tansiyonu da düşmüştü.

Yaşı 35 civarlarında. Görseniz civanmert, bıçkın delikanlı. Ama bir an işte! Küçük bir baş dönmesi belki tansiyonun düşmesi nelere gebe? Orası ofisin önü olmasa kuytu bir sokak olsa, saat sabah 9 değil, akşam 10 olsa ve oracıkta düşüp bayılsa? Se – sa bunlar belki olasılık ekleri ama hayatta böyle olasılıklara meydan okuyarak yaşamıyor muyuz? O yüzden dikkatli olmak lazım arkadaşlar. Sağlık şakaya ya da ihmale gelmez.

Ne demiş üstad; ‘dün geçti, bugüne bak, yarının var mı, gençliğine güvenme, ölen hep ihtiyar mı?’

Ölüm ölene kurtuluş belki!

Ama hastalık sadece size hastalık değil.

Ve unutmamak lazım; hastalık da hayata dahil çünkü hastalananlar hala hayatta…

Sağlığınızın yerinde olacağı nice güzel günler, geceler dilerim. Sağlıcakla kalın!

Benzer Yazı Yok.

Aslında çok garip bir yıldı benim için 2011!

Yaşadığım sürece hiç mutlu olmadığım kadar mutlu olduğum günler de oldu, hiç üzülmediğim kadar üzüldüğüm günler de! 2011 bana başarılar da yaşattı başarısızlıklar da! Çok sevinçler yaşadım ama hiç bu kadar üzüldüğümü de hatırlamıyorum dersem yeridir.

Aslında güzel başlamadı 2011, daha ilk gününde ne kadar zor geçeceğini göstermişti. İlk 25 gün felaketti mesela ta ki 26. gününü sonradan bana verilen bir hediye olduğunu öğrendiğim bir gün olarak yaşayana kadar. Doğum günümde meğersem şimdiye kadar aldığım en güzel hediyeyi almışım.

20 yıllık eğitim hayatımın en güzel, en mutlu sömestr tatilini 2011’de yaşadım.

Sonra son dönem başladı.

Lisans eğitimimin son senesindeydim ve artık İzmir’den İstanbul’a dönecektim.

İlkbahar hiç böylesine bahar olmamıştı sanki daha önce. Açan çiçekleri buketleyip bir köşeye kaldırmak istedim ilk kez. Mutluydum, her güne mutlulukla başlayıp, her geceye gözümü rahatlıkla yumuyordum.

Zaman su gibi akıp geçiyordu.

Eğitim hayatımda başarılıydım ve bu başarı beni güzel yerlere götürüyordu.

Bu senede yine İzmir Blog Yazarlarıyla etkinlikler yaptık.

Bir niyetle başladığımız Likemind İzmir Buluşmalarına devam ettik, Haziranda sonlandırdık.

Bölümümüzün etkinlik takımı olan Şapka Takımıyla Sosyal Medya Uygarlığında Pazarlama İletişimi etkinliğini gerçekleştirdik. İlan ve afişlerde sponsorların yanında adımın yer alması gerçekten benim için büyük mutluluktu. Merak etmeyin etkinliğe sponsor olmamıştım sadece yaptığım büyük katkıdan dolayı adımı oraya yazdılar.

İkinci dönemle birlikte eğitim hayatımıza Necla Zarakol gibi usta bir isim danışman hoca olarak girdi. Aslında ilk geldiğinde sonradan patronum olacağını ben dahi tahmin etmiyordum. İşte kader, kısmet!

Hızla geçen günler, beni yavaş yavaş İstanbul’a ve tüm sevdiklerime kavuşturmak için geçiyordu her gece yatmadan önce ettiğim uzunca dualarla.

Bu arada daha öğrenciyken, okulda reklamcılık dersinin konuğu olarak dersler anlatma fırsatım oldu.  (bakınız) Her ne kadar ödül alamasam da hem Türkiye Halkla İlişkiler Derneği’nin hem de Reklamcılık Vakfı’nın yarışmalarına katılmak, o heyecanları yaşamak çok güzeldi.

Öğrencilik hayatı içerisinde yapılan işler insana büyük tecrübe kazandırıyor. Bu doğrultuda bende arkadaşlarımla birlikte çalıştığım Ege Orman Vakfı, SHÇEK İzmir, Dalan Kimya için hazırladığımız gerçek projelerden çok şeyler öğrendim.

Bir şekilde haziran ayına gelmiştik ve ben finallerimden ve finallerimin iyi geçmesinden öte 10 Haziran’ı bekliyordum. Nitekim öyle de oldu, son sınava girmemin ardından soluğu İstanbul’da almıştım. 10.06.2011 Cuma ise bir insanın kelimeleriyle anlatamayacağı, sadece yaşayarak hissedebileceği bir güzellikteydi.

Okul bitmişti ama daha notlarım bile açıklanmamıştı ki yeni mezun biri için fazla iyi sayılabilecek şekilde bir ajans başkanından davet alıp ve bir anda kendimi Zarakol İletişim Hizmetleri’nin Digital ekip kadrosunda bulmuştum. Emin olun mezuniyete gittiğiniz zaman herkesin gözü üzerinizde oluyormuş ki mezuniyetimin gecesi 00.00’dan sonra ilk maaşımın yatması da ayrı bir mutluluktu. Umarım sizler de yaşarsınız.

Haziran’ın kısa özetini geçeyim;

Likemind İzmir bitti, Lisans eğitimim bitti, İstanbul’a ve sevdiklerime kavuştum, 10.06.2011 günü ve gecesi yaşandı, Zarakol Digital’de işe başladım, Mezuniyet gecem oldu mezun oldum, ilk maaşımı aldım!

Diğerlerine göre fazla iyi geçen bir ay olmuş!

Haziranla birlikte başlayan yaz ayları da aynı güzellikte devam etti diyebilirim. İş hayatı ilk başlarda sıkıcı ve zordu ama insan alışıyor bazı rutinlere. Bu arada Zarakol Digital ekibindeki değerli arkadaşlarıma teşekkür etmezsem olmaz. Erdem Baltacı, Hamza Şamlıoğlu, Muratcan Şahinoğlu, Murat Karakaş, Burçak Yıldız, Hande Çıkrıkçı…

Ama onca günün içinde benim için çok özel olan ve hep öyle kalacak bir gün var. Temmuz ayının sonu… Şimdiye kadar yüzlerce kez yemek yapıp, sofralar hazırlayan ben için de hiç yaşanmamış bir heyecan ve hep hatırlanacak, rüyalarda görülecek bir gün oldu.

Hani dini bayramlar vardır, milli bayramlar vardır, anlayacağınız 2011 içerisinde benim çokça bayramlarım oldu.

2011’de çok güzel yerlere gittim aslında birçoğuna daha önce defalarca gitmiştim.

2011’de çok lezzetli yemekler yedim aslında birçoğunu daha önce defalarca tatmıştım.

2011’de hayatımda hiç yazmadığım kadar güzel cümleler kurduğumu şimdi onları okudukça daha iyi anlıyorum.

2011’de aldığım mesajların beni ne kadar mutlu ettiğini size kelimelerle anlatamam.

2011’de izlediğim kadar film hiç izlemedin, şarkıları böylesine hissederek dinlemedim.

 Mutluydum değil mi?

Ta ki Ramazan bayramına kadar…

İnsanoğlu çok dikkatli olmalı, kendi kem gözünden bile kendini korumak için dualar etmeliymiş ben bunu da bu sene içerisinde anladım.

Nazar varmış, duadan asla vazgeçmemek lazımmış, kimi zaman sabır insanın içinin içini yemesiymiş.

(Bu aralarda bir tarihte Sakarya Üniversitesi Sosyal Bilimler Enstitü’sünde Siyaset Bilimi ve Kamu Yönetimi üzerine yüksek lisans eğitimime başladım)

 Yaşadığım o günleri hep hatırlayacağım.

20 Kasım 2011 gününü hep hatırlayacağım.

İnsan yaşadıkça neler görüyor. Allah’ım herkesi gerçekten beterinden saklasın. Kimseyi kendine düşman edip kendine küstürmesin. Aldığı nefesi aldığına pişman etmesin.

Hani derler ya; ‘büyük derdin olduğunda Allah’a dönüp, Allah’ım benim büyük derdim var deme, derdine dönüp, benim çok büyük Allah’ım var’ de diye ama inanın insan kimi zaman Rabbine karşı gerçekten çok nankörleşiyor.  

İniş, çıkış, başarı, başarısızlık, sevgi, nefret, özlem, hüzün, mutluluk, keder, lezzet, dostluk, ayrılık, dua, sevgi, saygı, güzellik, bahar, saygısızlık, merhamet hepsine ve dahasına olan ‘aşk…’ !

İşte öyle; sonrasında iş hayatımla ilgili güzellikler devam ediyor, daha da devam edecek, napalım kendimizi işimize gücümüze verip oyalayalım bari değil mi?

Bu arada Bahçeşehir Üniversite’si İLEF Kriz İletişimi dersinde anlattığım dersi de hep hatırlayacağım. Ama 2012′de eğitimlerimizin de devamı gelecek.

Yine şair diyor ya hani; ‘hatırlamak evvelinde unutmayı saklar, ben seni bir an olsun hatırlamayacağım’ diye bende aslında aynen öyleyim, bu koca sene içerisinde yaşadığım her şeyi bir an olsun aklımdan çıkartmayacağım.

2011, yaşanılanlar, yaşatanlar ve tüm duygular hepinize teşekkürler, büyüyorum sizinle!

Ama inşallah 2012 bu kadar yüklenmez üzerime.

Bu vesileyle hepinize iyi seneler dilerim…

Benzer Yazılar:

1. Dile kolay 4 yıl…
2. 2010 – 2011 Blogsal Sosyal Sorumluluk Kampanyam
3. Bana ben olmayı öğreten tüm öğretmenlerin gününü kutlarım!

Anne karnında başladım hepimiz gibi öğrenmeye, o yüzden ilk öğretmenim annemdir benim.

Bu dünyaya gözlerimi açmamla birlikte babam ve ablalarım girdiler öğretmenlerim arasına, yürümeyi onlardan öğrendim, konuşmayı, birinin eline sımsıkı yapışıp ondan güç almayı, sana can gözüyle bakan gözlerden yüreğime sevgi depolamayı öğrendim. 12 yaşındaydım kardeşim doğduğunda, ağabeyliği öğrendim, kendimden küçüğü gözümden sakınmayı, ona bir şey olmasından korkmayı öğrendim. Ailemden hayata bağlanmayı, karşılıksız sevgiyi, en zorda kalınan anlarda birilerinin duasını hissetmeyi öğrendim…

 Sonra kocaman ailemin güzel insanları çok şey öğretti bana, büyükbabam babaannem, ananem, dedem, halam, amcalarım, dayılarım, yengelerim, kuzenlerim elbet hepsinden bir şeyler öğrendi büyürken bu çocuk!

Ümraniye Ahmet Cevdet Paşa İlköğretim Okulunda başladım okula, ilk öğretmenimin adı Hikmet Karagöz’dü. Dünyalar tatlısı, sessiz, sakin, hanım hanımcık bir kadıncağız. Bize ilimin cehaleti nasıl alacağını öğretmeye çalıştı 5 yıl boyunca.

Ortaokul’u Ümraniye Mehmet Ali Yılmaz İlköğretim Okulunda okudum.  Onlarca iyi yürekli öğretmenim oldu. Ali Çakmakçı, Serap Ünal, Altan Göcer, Ahmet Gencal, Hasan Hüseyin Aydın, Gülümser Yazıcı, Murat Hoca ve niceleri hiç çekinmeden emeklerini harcadılar bizim için.

Lise yılları geldiğinde ise kendimi Kadıköy Anadolu İ.H.L sıralarında buldum. Benim için değil o sene okula başlayan tüm arkadaşlarımız için bir dönüm noktası olmuştu bu başlangıç. Yalnızca eğitim almadığımızı dostluğu, kardeşliği, bir kahvenin hatırının hakkını vermeyi bu sıralarda öğrendiğimizi şimdi daha iyi anlıyorum. Hangi hocamın adını sayayım ki size; Nurhan Bulu, İpek Özaydın, Yasemin Pençe, Fatma Muttalipoğlu, Enver Çakmak, Kezban Ulutürk,  Hasan Kaya, Bekir Doğan, Mustafa Engin, Şeref Akbaba, Mustafa Adaş, Ahmet Demirel, Ayşe Sönmez, Ahmet Kılıç, Müslüm Kaban, Veysel Akdoğan, Faruk Salman, Faruk Özcan,  Burhan Öztürk, Osman Erdem, Fatih Solak, Ertuğrul Hoca,  Haydar Doğan, Ali Çicek… Hazırlıktan lise 3’e kadar bize hocalıktan öte, ağabeylik ablalık yaptılar ve okulu evimiz bildirdiler.

Trakya Üniversitesi Çerkezköy MYO sıralarıyla üniversite ile tanışırken; Ertuğrul Recep Erbay, Özlem Berkdemir, Gülten Vatansever, Metin Taşkın gibi isimler hocalarımız olarak karşımıza çıkıyor ve 2 yıl boyunca bilgilerini bizlerle paylaşıyorlardı.

 Sonrasında okumaya doymadım ve İzmir’e doğru bir yol aldım. İzmir Ekonomi Üniversitesi İletişim Fakültesi Halkla İlişkiler ve Reklamcılık Bölümüne başladığım anda yeni bir hayat başlıyordu benim için. Seçil Uğur, Nuran Erol Işık, Gökçen Karanfil, Ebru Uzunoğlu, Aslıhan Ağdanlı, Nilüfer Pembecioğlu, Selin Türkel, Sema Misçi, Aysun Akan, Nigel Ashley, Gülay Akçakoca, Tanju Oktay Yaşar, Deniz Atik, Gülüm Uğur, Ümit Tunçağ, Haluk Mesçi, Nilgün Gürkaynak, Mehmet Şenbağcı, Müyesser Ergüler, Duygu Çakırokkalı, Gül Durna, Pelin Aksoy gibi çok değerli isimlerden birçok farklı dersler aldım. Dersler aslında sadece bu isimleri tanımama araç oldular, 2007-2011 yılları arasında bana İzmir’de geçen 4 yıl için İyiki demem için güzellikler biriktirmeme vesile oldular.

 Bu yıllarımın yanında bana arkadaşlık, dostluk, kardeşlik yapan binlerce insan var. Hepsinden öylesine çok şeyler öğrendim ki anlatamam!

  En sonda ise sevdiğim insan/lar var, bana çok şey öğretti/ler, sevmenin ve sevilmenin değerini bilmem  gerektiğini, sabretmeyi, bir sevgi/li/nin ardından ağlayabilmeyi, özledim denildiğinde, zaman ya da uzaklık fark etmeksizin ilk fırsatta birinin yanına koşarak gitmem gerektiğini, bir helallik alabilmek için birisinin kapısında nasıl beklenilebileceğini sonrasında boyunun bükülüp ardına bakmadan nasıl gidilebileceğini öğretti/ler… Bana ‘aşk…’ı öğretti/ler!

 Bu kadar çok insan var işte bana öğretmenlik yapan, arada isimlerini unuttuklarım ya da anamadıklarım var, bana sadece okumayı yazmayı değil; Bana ben olmayı öğreten tüm öğretmenlerin gününü kutlarım. İyiki varsınız!

Benzer Yazılar:

1. Bana bir harf öğretenin 40 yıl kölesi olmak…

 9 Eylül 2007′de ilk ayak bastığımın akşamıydı 85. kurtuluş kutlamaların. Senin kurtuluşunun üzerinden geçen koskoca 89 yılın içinde 4 yıl misafir ettin beni koynunda. İlk başlarda zordu sana uyum sağlamak, yeniydi her şey, yalan söylemeyeyim sevememiştim seni, aslında senin suçun da yoktu bunda, sen sadece oturuyordun bu ülkenin en batı tahtında. Kaçmaya çalıştım senden, bahaneler uydurdum kendimce. Ben sana laflar attıkça, sen bana dostlar/güzellikler hediye ettin. Kordonun çimlerinde tattım çiğdemin tuzunu. Çayın yanına hiçbir şey yakışmamıştı sanki Gevrek ve Boyoz kadar. Günbatımı ayrı bir güzeldi Asansör’de. Kabakçiceği dolmasının tadı bir başkaydı Şirince‘de. Ah bi de şu rakıya olan sevdan olmasaydı daha bir çok sevecektim seni. Ama Foça’da denizin kokusu sardı dostluğumuzu, Saat Kulesi ne de güzel duruyordu sol bileğinde, Kızlar Ağası her gelen misafiri kahvesiyle ağırlıyordu muhabbetinde ve sen her geçen gün daha da güzel bir yer ediniyordun ve ben iyiki‘ler biriktiyordum yüreğimde.

Zaman çabuk geçti seninle, gün geldi elveda dedik dostane bir şekilde.

Tüm misafirperverliğin, bana hediye ettiğin güzel günlerin ve değerli dostlar için teşekkürler İzmir!

Bir daha kurtuluş mücadelesi vermemek dileklerimle, kurtuluşunun 89. yılı kutlu olsun.

Benzer Yazılar:

1. Blog Kürede 4 sene…

Ramazan geldi, bu sıcaklarda nasıl olacak, günlerde çok uzun, su içmeden onca saat nasıl duracağız … derken koskoca ay bitti ve hayırlısıyla bayrama kavuştuk.

Bugün bayram hemde en çiftesinden, hem dini hem millisinden…

Bayramlar dostluktur, bayramlar muhabbettir, bayramlar güzelliklerin vesilesi, kalplerin sevgi ile güzelleşmesidir.

Hadi büyüklerimizin ellerinden, küçüklerimizden gözlerinden öpelim, paramız varsa harçlık yoksa şeker verelim, kapımıza geri çevirmeyip muhabbetimize buyur edelim, büyüklerimizi ziyaret edelim, onlara saygı gösterelim ki yaşımız ilerlediğinde yalnız kalmayalım saygıyı yaşayalım.

Hani bir cümle var ya; ‘nerde o eski bayramlar’ diye hani şu babalarımızın dedelerimizin kurduğu inşallah biz ilerleyen yaşlarda bu cümleyi kurmayız.

Ve inşallah biz ilerde hiç ama hiç yalnız kalmayız.

Bu video aslında çok şey anlatıyor, umuyorum ki anlayabiliriz! Yalnızlığı hiç yaşamamanız dileklerimle bayramınız mübarek olsun…

Ve bu sene 30 Ağustos Zafer Bayramı ile Ramazan Bayramı aynı güne denk geldi. Tarihi şanlı zaferlerle dolu milletimizin terör belası ile imtihan olduğu bu günlerde, belki küslükler bitsin, dostluk, birlik beraberlik yeniden sağlansın diye denk geldi iki bayram.

Bugün duamız o dur ki; Allah bir daha savaşlar vermesin milletimizin başına.

Zafer Bayramımız kutlu olsun…

Benzer Yazılar:

1. Sevgi ve merhametin asıl sahiplerinin günü kutlu olsun
2. Online Bayramlara üç kala!
3. için rahat olsun…

Geçmişe doğru bir medya incelemesi yapsak gazete küpürlerini gün gün, hafta hafta, ay ay toplasak mesela nasıl olur?  

Haberlerin ne kadar sıklıkla değiştiğini görür müyüz? Hani şu gazetelerin ilk sayfalarındaki büyük puntolarla yazılan haberlerden bahsediyorum ama!

Hükümette kriz olmuştur, askerin sabrı kalmamıştır, bir futbolcu bir maçta 5 gol atmıştır, ekonominin önde gelen patronları sağa sola demeçler vermiştir, başbakan Amerika başkanıyla görüşmüştür, orta doğuda siyasi kriz olmuştur, bankalar fona devredilmiştir, dolar dibe vurmuş altın tavan yapmıştır vesaire.

Muhakkak ‘bilgi toplumu’ olmanın bir sonucudur bu ve insanların haber alma özgürlüğü hakları vardır.

Ama insanlara bu hakları hakkıyla kullandırılıyor mu diye bir soru var aklımda.

Son 2-3 aya bakıyorum.

-          Seçimler oldu, Ak Parti 3. kez tek başına iktidara geldi, bu siyasi zafer 2 gün konuşulmadan;

-          Yemin krizi patlak verdi, sorun güya hala devam ediyorken,

-          Futbolda şike soruşturmaları başladı, Fenerbahçe kahvede 3 kere küme düşürüldü, şampiyonluk Galatasaray’a verildi, bu sorun gündemi meşgul ederken, maksat dekoder satılsın diye haberler sardı dört bir yanımızı,

-          Terör zaten içimizde kanayan bir yara olarak kirli yüzünü gösteriyor ve milyonlar tek yürek olup teröre lanet okuyordu,

-          İşte o aralarda Ramazan başladı ve Somali’deki kardeşlerimiz geldi bu yardımsever milletin güzel insanlarının önüne, ne de güzel bir sosyal dayanışma oluşturuldu bir anda,

-          Tabi bu arada altının muhteşem yükselişi manşetlerimizden inmiyordu, yalnızca ülkemizde değil tüm dünyada altın çok büyük değer kazancı yaptı,

-          Yukarıdakiler reel gündemin parçalarıyken ana sayfanın bir köşesinde 2 yıldır yerini koruyan darbe soruşturmalarını hala bir şekilde gün içerisinde konuşuyorduk,

-          Dün bunların üzerine bir paşanın daha ses kayıtları internete düştü ve bugün onu konuşurduk olduk bir anda.

Durum böyleyken hangi haber hakkında hakkıyla bilgi almış olduk? Hangi sorunumuza çözümler ürettik? İşte durum böyleyken medya iletişimi kuramları içinde yer alan medyanın gücüne güç katan agenda-setting (gündem belirleme), gate-keeping (editoryal güçleri ) kavramlar bir kez daha aklıma geldi ve mutsuzca andım onları. Aslında bizim bilgi alma hakkımız bir şekilde başkalarının bize sunduklarıyla ilişkili, sana göre o yandaş bana göre bu yandaş, bize yakıştırılan suni gündemler içinde aslında çok önemli olsalar da bir şekilde unutup kendimizi yeni haberlere/gündemlere bir an önce hazırlamamız!

Benzer Yazı Yok.

Geçtiğimiz günlerde ajansta bir stajyer arkadaşla kısa süreli bir muhabbet etme fırsatım oldu.  Ülkemizin önde gelen üniversitelerinden birinde iletişim fakültesinde Halkla İlişkiler Bölümünde 2. sınıf öğrencisiydi ve net olarak gelecekte neler yapacağını bilmiyordu.

Ama ben o malum klasik soruyu sordum; ‘Mezun olunca ne yapmayı planlıyorsun?’ diye.

O da bana ben halkla ilişkiler alanında ilerlemek istiyorum dedi.

Öylese ne güzel doğru bir yerde staj yapmışsın dedim ve ekledim, peki bir reklam ajansına gittin mi daha önce?

Hayır, gitmedim ve gitmeyi de düşünmüyorum dedi!

Buradan sonra konuyu özelden genele taşımak istiyorum. Benim böyle diyaloglarda hep verdiğim bir örnek var. Tıp Fakültesi örneği diyorum buna. Aslında genel üniversite mantığı diye de açıklayabiliriz bunu. Tıp fakültesi öğrencileri 6 yıl boyunca, onlarca farklı
uzmanlık alanında dersler alırlar, iç hastalıkları, kadın hastalıkları, çocuk hastalıkları vb ve 6. Yılın sonunda sadece bir bölümü seçer ve o konu üzerine uzmanlaşırlar. Madem tek bölümde uzmanlaşılacak neden tüm uzmanlıklar ayrı ayrı gösteriliyor. Bunun çok basit bir cevabı var; ‘doktor gibi düşünmeyi sağlayabilmek’. Herhangi bir hastalığın nedenlerini, sebeplerini ayrıntılı olarak düşünebilmek ve teşhis koyabilmek için değil mi? Bu düşünceyi tüm üniversite bölümlerine uygulamak bence mümkün. İşte bu iş ne işimize yarayacak, ben zaten şunu seçeceğim bu dersi niye görüyorum diye düşünmemek lazım.

Bizim işimiz olan ‘iletişim’ tıp kadar önemli ya da zor değil belki (!) ama 4 yıl boyunca halkla ilişkiler, reklam, pazarlama, iletişim, işletme, sosyal bilimler üzerine birçok ders aldırmalarının sebebi ne bizleri ‘iletişimci’ gibi düşündürebilmek. Yani bir iletişimci halkla ilişkileri, reklamı, pazarlamayı, medyayı, sosyal bilimleri bilmeli. Çünkü bunların hepsi birbirine bağlı. Nasıl bir doktor yanlış teşhis koyup hastaya zarar verebilecekse bizler de müşterilerimize ve hedef kitlelere (tüketicilere) zarar verebiliriz. İşte işe başladığımız zaman bu zararı vermemek için üniversite sıralarında kendimizi iyi geliştirmemiz lazım.

‘İletişimciler bilgi toplumunun mühendisleridir’ der Necla Zarakol.

İşte o mühendisliği hakkıyla yapabilmek adına kendinizi biraz farklı ve iyi geliştirmeniz lazım. Ne kadar iyi mi peki?

 Şöyle bir örnek vereyim, mesela Marmara İletişimde Halkla İlişkiler okudunuz, sizinle aynı sene aynı okul ve bölümden 50 kişi mezun oldunuz. Ama aynı sene, Galatasaray’dan 40, İstanbul’dan 30, Ankara’dan 50, Anadolu’dan 45, Okan Üni’den 25, Yeditepe’den 32, İzmir Ekonomi’den 44, Akdeniz Üni’den 38, Konya Selçuk’tan 40 vb gibi yaklaşık 1000 kadar insan mezun oldu ve yeni mezun olarak halkla ilişkiler, reklam, dijital medya, medya satın alma ajanslarında ya da kurumsal iletişim, müşteri hizmetleri departmanlarında kadrolu olarak işe başlamak istiyor. Ki bunlara artı olarak diğer bölümlerden iletişim sektörüne kaynak yapacaklar var. Ama sektörde o kadar kadro var mı?

Benden size bir dost tavsiyesi; emin olun ki öyle bir kadro yok!

İşte siz o 1000 + kişinin ilk onunda, ellisinde, yüzünde kendinize yer bulacak kadar iyi olmalısınız.

Bunun için de üniversite sıralarındayken, yatmayıp, sadece hocalarınızın anlattıklarını öğrenmeyip, araştırmalar yapmalı, hangi bölümü okuyorsanız okuyun gelişmeleri takip etmeli, ilgili etkinliklere, yarışmalara katılmalı, alt sınıflarınızdakilerle bilgilerinizi paylaşmalı, sektörünüzün önde gelen isimleriyle tanışmaya çalışıp, sizin gibi bir civanmerdin olduğundan onları haberdar etmelisiniz. Kendi bölümünüzde arkadaşlarınız arasında sürünün bir parçası olmak yerine, gerektiği zamanda (gerektiğinde hocalarınız tarafından bile) fikirleri sorulan, destek alınan ve fikirlerine, sözlerine değer verilen bir kişi olmak için çalışmalısınız.

Eee! Sende çok şey istedin be ağabeycim derseniz ben size hayatta başarılar dilerim, ama başınızı elleriniz arasına koyup, azıcık gerçek hayatı, sektörleri, imkanları düşünürseniz bence siz de kendiniz için doğru bir yolu bulabilirsiniz!

 Görsel Kaynağı

Benzer Yazılar:

1. İzmir Ekonomi Üniversitesi Halkla İlişkiler ve Reklamcılık Bölümü

Yeni bir hafta, yeni bir ay ve Ramazan’ı Şerif’in ilk günü denk gelip birleştiler. İlk sahurla birlikte ayların en hayırlısını başlattık ve bugün ilk orucumuzla baş başayız. Tutanların da tutamayanların da niyetleri kabul olur. Bu yazımın içinde sizi daha önce şu yazım 1 ve şu yazım 2 de de davet ettiğim üzere çeşitli dernekler üzerinden yardım etmeye davet edeceğim.

Ramazan rahmet ayı, Ramazan paylaşım ayı, Ramazan olanla olmayanın eşit olmayı hissettiği ay. Gönül muhakkak 12 ay 365 gün yardım etmeyi ister ama çoğu zaman buna maddi güç yettirmek mümkün olmuyor olsa gerek.

Ama Tirmizi’den rivayete göre; “Kim bir oruçluya iftar ettirirse, kendisine onun sevabı kadar sevap yazılır. Üstelik bu sebeple oruçlunun sevabından hiçbir eksilme olmaz.” denilir. Bu yüzden bu ay paylaşmaya daha fazla özen göstermek lazım.

Neyse lafı uzatmak istemiyorum; Deniz Feneri davası tüm hızıyla devam ederken ve bu derneklerin samimiyeti belki tartışılabilirken ben kendimce güvendiğim 3 vakıf/derneği seçtim. Ve bunların üzerinden kendimce yardım etmenizi isteyeceğim sizden. Her gün nelere verdiğimiz, hesabını tutmadığımız kimi zaman 10 dakikalık bir telefon konuşmasına verdiğimiz küçük bir ücretle bu Ramazan’da bir kişinin önünde sıcak pide, sıcak çorba, sıcak yemek olmaya davet ediyorum.

1-    Kimse Yok Mu Derneği üzerinden iftar bağışı yapmak için; bütün faturalı ve kontörlü hatlardan “iftar” yazıp 5777’ye göndererek 5 TL bir iftar bağışında bulunabilirsiniz.

2-    İHH üzerinden İFTAR yaz 3072’ye gönder iftar için 5 TL bağışlayabilirsiniz.

3-    Bu sene Diyanet İşleri Başkanlığı da benzer bir sistemle karşımıza gelmiş. Diyanet İşleri Başkanlığı üzerinden iftar vermek isteyenler bilmeli ki diyanet iftarları Afrika’daki Müslüman kardeşlerimize gidiyor. AFRIKA yazıp 5601’e mesaj atanlar 5 TL yardımda bulunabilirsiniz.

4- Türk Kızılayı da Afrikada ki muhtaç insanlar için benzer bir yardım kampanyası başlatmış. Eğer Kızılay üzerinden Afrikada ki kardeşlerimize 5 TL lik yardım etmek isterseniz 2868 e mesaj atmanız yeterli olacaktır.

Benzer Yazı Yok.

Başlığımızın asıl açılımı İzmir Ekonomi Üniversitesi İletişim Fakültesi Halkla İlişkiler  ve Reklamcılık Bölümü olmalı. Benim üniversite hayatım biraz uzun oldu. Çünkü İzmir Ekonomi Üniversitesi öncesinde önlisans olarak Trakya Üniversitesi (şimdi Namık Kemal) Çerkezköy Meslek Yüksek Okulunda Halkla İlişkiler okudum sonrasında Dikey Geçiş Sınavı ile İzmir’e gidince totalde 6 yıl üniversite okudum. Çoğu kişi bunu duyunca Tıp okusaydın ya bari bir işe yarardı diyor ama ben okuduğum okullardan ve bölümden çok memnunum. Türkiye’de özel ya da vakıf üniversitesi diyeceğimiz üniversitelerin çoğunun öyle köklü tarihleri, oturmuş düzenleri yok ve İzmir Ekonomi Üniversitesi de bunlardan bir tanesi ama önemli olan bunun farkında olup gerek eğitim sistemine gerekse öğrencilere gerekli yatırımları yapabilmekte. Ben burada okuduğum 1 yıl hazırlık 3 yıl lisans eğitimim boyunca bunu gördüm. Her yıl mezun olan arkadaşlar bir sonraki sene okuyan arkadaşları kıskanıyordu açıkçası. Bense bunla nacizane övünebilen biriyim, umuyorum ki İzmir Ekonomi Üniversitesi ve Halkla İlişkiler Reklamcılık Bölümü ileride daha iyi yerlere gelir ve bizde hiç çekinmeden burada okuduk diye göğsümüzü kabarta kabarta gezeriz.

Ben 3 yıl lisans eğitim boyunca aşağıdaki dersleri yanlarında ismi yazan hocalardan aldım;

İntibak Sınıfında

MMC 101 İletişime Giriş  -  Nuran Erol Işık

MMC 220 İletişim Kuramları – Gökçen Karanfil

BA 230 Pazarlama İletişimi – Ebru Uzunoğlu

IUE 100 Akademik ve Sosyal Oryantasyon

SPN 101 İspanyolca I  – Aslıhan Ağdanlı

PRA 202 Kişilerarası İletişim – Nilüfer Pembecioğlu

PRA 206 Halkla İlişkilerin İlkeleri  - Selin Türkel

PRA 204 Reklamcılığın İlkeleri  - Sema Misçi

MMC 102 İletişim Tarihi – Aysun Akan

SPN 102 İspanyolca II – Nigel Ashley

İntibak sınıfı benim için zor oldu, bölüm hakkında mevcut bir bilgi bikrimim vardı ama ben hepsini Türkçe olarak biliyordum ama okulun eğitim dili İngilizceydi. Buna artı olarak İngilizce hazırlık sınıfı okumama rağmen 1. ve 2. Sınıfın dersleri bir arada almam ve 1. sınıftaki tüm derslerin hepsini almamış oluşum beni zorladı açıkçası. Ama yine de tüm derslerden başarılı oldum.

3. Sınıfta

PRA 301 Medya Planlama – Sema Misci Kip

PRA 307 Halkla İlişkiler ve Reklamcılıkta Yaratıcılık – Haluk Mesci

PRA 305 Medya İlişkileri ve Haber Yapımı – Gülay Akçakoca

PRA 415 Kurum Kültürü – Selin Türkel

MMC 309 Medya ve Hukuk – Tanju Oktay Yaşar

BA 320 Tüketici Davranışları – Deniz Atik

SPN 201 İspanyolca III – Gülüm Uğur

PRA 416 Kurumsal İletişim – Ümit Tunçağ

PRA 304 Metin Yazarlığı 7 – Haluk Mesçi

MMC 304 İletişim Sosyolojisi  - Gökçen Karanfil

MMC 302 İletişimde Hukuk ve Etik – Tanju Oktay Yaşar

BA 324 Marka Yönetimi  - Ebru Uzunoğlu

BA 370 Pazarlama Araştırması – Nilgün Gürkaynak

SPN 202 İspanyolca IV – Mehmet Şenbağcı

ST 300 Staj (8 hafta) – İstanbul Büyükşehir Belediyesi Basın Yayın ve Halkla İlişkiler Müdürlüğü 

Üçüncü sınıf benim en çok zorlandığım sene oldu. Hem derslerin yoğunluğu hem gelecek telaşesi derken notlarım çok düştü. İlk defa bir dersten kaldım. Ama iyiden iyiye bilgisel olarak sektöre hazırlandığımı hissettim. Hocalarımla ve arkadaşlarımla daha iyi kaynaşma fırsatı elde ettim. Yaptığımız medya gezisi ile sektör hakkında geniş bilgi sahibi oldum.

4. Sınıfta

PRA 425 Halkla İlişkilerde Kampanya Tasarımı – Selin Türkel

PRA 418 Pazarlama Amaçlı Halkla İlişkiler – Gülay Akçakoca

PRA 451 Pazarlama İletişiminde Uygulamalı Atölye – Sema Misçi Kip ve Ebru Uzunoğlu

MMC 309 Medya Hukuku – Tanju Oktay Yaşar

SPN 301 İspanyolca V – Muaf oldum.

SPN 401 İspanyolca VII – Müyesser Ergüler

PRA 452 Pazarlama İletişiminde Uygulamalı Atölye II – Sema Misçi Kip ve Ebru Uzunoğlu

BA 360 İnsan Kaynakları Yönetimi  - Duygu Çakırokkalı

PRA 426 Halkla İlişkiler Projesi  - Selin Türkel ve Necla Zarakol

HUM 102 Uygarlık Tarihi II – Gül Durna

SPN 402 İspanyolca VIII – Mehmet Şenbağcı

SPN 302 İspanyolca VI – Pekin Aksoy 

Bu arada asistan hocalarımızı unutursam çok ayıp olur üç yıl boyunca her derdimize koşan Burcu Öksüz ve benim son sene tanışma fırsatı bulduğum Burcu Yaman ve Esin Sayın’a ne kadar teşekkür etsem azdır. Benim ilişik kesme işlerimi bile onlar hallettiler. Kendileri canlardır, cananlardır. Çokca sevilirler…

Ve son sene; zaman o kadar çabuk geçti ki anlatamam ve yaşadığım, yaptığım her şey bana iyiki dedirtti.  Son sene tüm hocalarım için ben artık sektörün bir parçasıydım, artık yaşım da kemale ermişti diyebilirim, sağolsunlar desteklerini iyice arttırdılar. Son dönem ana dersimize danışman hoca olarak Necla Zarakol’un gelmesi ise bize yapılabilecek en büyük güzellikti ve öyle oldu. Şimdi onun ajansında çalıyorum. Gerisini siz anlayın artık.  Ben 4 yıl boyunca benim kahrımı çeken tüm hocalarıma üzerimdeki haklarından dolayı çok ama çok teşekkür ediyorum. Umuyorum ki ben onlar için hep iyi, efendi bir öğrenci oldum ve yıllar sonra adımı andıklarında ‘Erdal da iyi çocuktu, bak ne güzel yerlere geldi’ diyebilmeleri için çalıştım ve çalışmaya devam edeceğim. İzmir’de 4 yıl boyunca hem okulda hem dışarda çok iyi arkadaşlarla tanıştım, dostuklar kurdum, onlara karşı bir sürc’ü lisan ettiysem affola, hepsine herkese ayrı ayrı teşekkür ederim ama Hocalarımdan çok, arkadaşlarımdan çok beni her zaman destekleyen aileme teşekkür etmezsem, onlar için dua etmezsem olmaz ne de vakıf üniversitesi ve ücretle okunan bir yer, ev kirasıydı, harçlığıydı derken, herhal onların yaşadıklarını anca ilerde baba olunca anlayabilirim ama bana güvenip benim için girdikleri tüm zorluklar için Rabbim onlardan razı olsun.

Eğer üniversite, fakülte ya da bölümle ilgili sorularınız olursa yorum olarak yazarsanız elimden geldiğince cevaplamaya çalışırım.

Benzer Yazılar:

1. izmir ekonomi üniversitesi ve teleferik
2. izmir ekonomi üni. şimdi reklamlar :)
3. Halkla İlişkiler Ajansı Ne İş Yapar?

Ama merak etmeyin çok kısaca özetleyeceğim!

9 Eylül 2007′de İzmir’e ayak bastığımda düzenlenen Kurtuluş Günü etkinlikleri bile buraya gelme isteksizliğimi geçirememişti. Onu takip eden 2 yılda da bu isteksizliğim ve bir an önce İzmir’den kurtulma çabalarım, yalanım yok ki devam etti, sınavlara girdim, yatay geçişlere başvurdum, geçirdiğim hastalıkları bahane ettim ama nafile, olmuyordu ve İzmir her geçen gün beni kendine usulca bağlıyordu sanki…

Önce hazırlık okuyacaksın dediler, okudum. 4 yıl boyunca beni her gördüklerinde selam veren hal hatır soran arkadaşlarım oldu.

Sonra sıra intibak sınıfına gelmişti, orayı okurken hem şu an ki 3. sınıflarla hem kendi sınıf arkadaşrımla hem şu an mezun olmuş birçok arkadaşla tanıştım ama sanki çok sevilmemiştim ve bence İzmir’deyken gitmeliydim.

Diğer yandan İzmir Blog Yazarlarına katıldım, orada güzel insanlarla tanıştım. Ama İstanbul’da daha iyileri vardı, İzmir’den gitmeliydim.

Yurttaki arkadaşlarımı zaten anlatmıyorum, onlar arkadaştı kardeş oldular İzmir’de uyandığım her günde bana güven kattılar. Ama onlarla muhabbetim zaten devam ederdi, ben yine de İzmir’den gitmeliydim.

İşte böyle garip duygular besliyordum. Sonra bazı uğraşlarımın boşuna olduğunu anladığım gün, Erdal; İzmir’de yiyecek ekmeğin görecek günlerin var dedim ve hayatın tadı o anda başladı. Ve öyle lezzetli geldi ki!

Okuldaki arkadaşlarımla ve hocalarımla 2010 medya gezisinde 3. sınıftayken sanki yeniden tanışıyordum belki İstanbul halime acıyıp onların beni arasına almasını istiyordu.

Blog Yazarlarından tanıştığım arkadaşlarımla yaptığımız buluşmalar, başlangıcı garip olsa da organize etmeye başladığımız Likemind İzmir Buluşmaları’na gelen güzel yorumlar, beni İzmir’e bağladı.

İzmir; şehirdi yaşam oldu, arkadaştı dost oldu…

Güzel şehrin güzel insanları candı canan oldu.

4 yıl boyunca çok güzel günler geçirdim, heyecanlar, mutluluklar, güzellikler yaşadım, arada bir tatsızlıklar olsa da hayatın tuzu biberi oldular, ardıma baktığımda benimle birlikte güzel olanlar kaldılar.

Şimdi önüme, yoluma bakıyorum burada kazandıklarımla devam edeceğim güzel bir yol…

Ben sonları pek sevmem çünkü kolay unutabilen bir insan değilim hatta maalesef hiçbir şeyi unutmayan bir insanım. İzmir’den gidiyor oluşum benim için bir son değil burada aldığım eğitimimle, burada kazandığım arkadaşlarla, dostlarla, kardeşlerle yeni bir hayata yapacağım bir başlangıç… Bir daha yolum İzmir’e 4 yıl kadar kısa bir süreliğine düşer mi inanın bilmiyorum ama sizler de beni unutmazsanız ve nerede olursam olayım oraya yolunuz düşerse bilin ki orada bir ‘Erdal’ var…

Tamam bitiriyorum;

İyi ki babamı dinleyip istemeye istemeye bile olsa son sıraya İzmir Ekonomi’yi yazmışım DGS’de,

İyiki Sinem ve Hümeyra’nın ahları tutmuş,

İyiki okulum Balçova’dayken, Bornova’daki o yurda yazılmışım,

İyiki Erdal ve Nurullah İzmir’deki ilk arkadaşlarım olmuş,

İyiki intibak sınıfında Aysu’yla tanışmışım ve 3 yıl onca projede birlikte çalışmışım,

İyiki Mümin ağabeyle birlikte Blog Yazarları buluşması düzenlemişim,

İyiki yurttaki çocuklarla Kuşadası, Bodrum, Çeşme, Foça, Şirince’yi gezmişim,

İyiki 3. Sınıfta o medya gezisine katılmışım,

İyiki 3. Sınıfın yaz tatilinde ödev için grup arkadaşlarımla kavga etmişim,

İyiki 3 yıl boyunca tüm dersler sosyal medya diye bağırmışım,

İyiki Likemind İzmir Buluşmalarını organize etmişiz,

İyiki Kordon’un çimlerine uzanmışım,

İyiki 3 yıl boyunca Selin Türkel’den ders almışım,

İyiki son sene Hamdi ve Ebubekir ile eve çıkmışım,

İyiki hiç üşenmeden yılmadan Ali’yle saatlerce muhabbet etmişim,

İyiki Asansörden Körfez’in fotoğrafını çekebilmişim,

İyiki son sene Şapka Takımıyla Sosyal Medya etkinliğini organize etmişim,

İyiki 3. Sınıfta Hukuk’tan kalıp, yatay geçiş yapamamışım,

İyiki İzmir’den bir kız sevmemişim 

İyiki İzmir’in havasına alışıp, sıcağıyla yanıp yağmuruyla ıslanmışım,

İyiki 4 yıl boyunca Bonova’dan-Balçova’ya gidip gelmişim,

İyiki üniversite 2 den kaşarlı poğaça, Aynalı’dan duble eritmeli karışık yemişim,

İyiki Türkü Cafe’de Ufuk abiyle gitar çalıp şarkı söylemişim,

İyiki Yusuf Güzel için salatanın domateslerinin kabuğunu soymuşum,

İyiki ikinci yabancı dil olarak İspanyolcayı seçmişim,

İyiki Gökçen Hoca’nın dersinde V for Vendetta’yı izleyip üzerine makale yazmışım,

İyiki son sene Halkla İlişkileri seçmişim,

İyiki İstanbul’a her gidişimde İlyas usta’nın dibek kahvelerinden alıp götürmüşüm,

İyiki Kent Arşivi müzesi kampanyasında Barış’la gece tanıtım filmi çekimine gitmişim,

İyiki Kızlar Ağasında Ömer Usta’da Türk kahvesiyle, gül-nane nargile içmişim,

İyiki Haluk Hoca’yı dinleyip John Ahmet defteri tutmuşum,

İyiki tüm derslerde aynı koltukta oturmuşum,

İyiki hiçbir dersten 4 saat devamsızlık yapmamışım,

İyiki Şeyma’ya nasihatler verip aman boş ver hadi falıma bak benim demişim,

İyiki İzmir’e 58 kg gelip üzerine 15 kg almışım,

İyiki hiç sıkılmadan üşenmeden Forum Bornova’ya yüzlerce kez gitmişim,

İyiki Ege üniversitesi bahar şenliklerine katılmışım,

İyiki Bornova’da tabldotçularda yemek yemişim,

İyiki hem TUHİD’in hem RD’nin yarışmalarına katılmışım,

İyiki ilk evimizin bahçesinde civciv yetiştirmişim,

İyi ki Gülay Hoca’yla facebook chat box ta muhabbet etmişim,

İyiki Kordon’da günbatımını izlemişim,

İyiki Gazi Kadınlarda çay ya da kahve içmişim,

İyiki hazırlıktayken Caner’lerin evine kalmaya gitmişim,

İyiki çok çalışkan bir öğrenci olmamışım,

İyiki Gizem’e işim düştüğünde afiş tasarlatmışım,

İyiki son sınavdan sonra arkadaşlarımla yemeğe gitmişim,

İyiki intibak sınıfında Ebru Hoca’nın yanına gidip ben Trakya Üni’den geldim, İngilizcem çok iyi değil bu dersi nasıl geçebilirim demişim,

İyiki bir İstanbullu olarak İzmir’e gelmişim,

İyiki gecenin köründe Eda’ya yemek nispeti yapmışım,

İyiki bir rüyadan cesaret alıp, ikinci sınıflarda Sema Hoca’mla birlikte Reklamcılık dersine girmişim,

İyiki son gün eğlencede millet yesin diye kanepe yapımına yardım etmişim,

İyiki Mehmet Şenbağcı gibi bir adamdan ders alıp, bolca müzik muhabbeti yapmışım,

İyiki Yiğit hadi biri bana tuzu uzatsın derken Sarphan’la gereksizce siyaset konuşmuşum,

İyiki Sosyal Hizmetler’e, Ege Orman Vakfı’na kampanya hazırlayan grubun içinde yer almışım,

İyiki Selin Hoca’mla son sene o kadar uğraşmışım,

İyiki Kordon’da çiçek satan adamla muhabbet etmişim,

İyiki bunca güzel arkadaş, dost, kardeş edinmişim,

İyiki…

İyiki…

İyiki…

İyiki…

İşte böyle; Eğer bir aksilik olmadı ve tüm derslerimden geçmek nasip oldu ve artık mezunum, bundan sonra anca misafiriniz olarak gelirim İzmir’e. Sevgili hocalarım, arkadaşlarım, İzmir’e bir Erdal geldi ve gidiyor. Ben kendi adıma bu kadar ‘iyiki’ dediğim şeyi unutamam, diğer şeyleri çoktan unuttum bile. Eğer sizlere karşı bilmeden istemeden bir kusurum olduysa affola, hakkınızı ve emeklerinizi bana helal edin ve sizler de beni ‘iyi ki’ diyerek hatırlayın, arayın, sorun…

Benim blogumda nacizane şöyle bir yazı var, Erdal Erdoğdu sizin için en anlam ifade ediyor ,müsait olduğunuz bir vakitte üşenmeden benimle ilgili görüşlerinizi yazarsanız sevinirim.

Cici ve güzel kalsın her şey ve herkes

Benzer Yazı Yok.

Anneniz hayattayken bile benim gibi 6 yılınızı gurbette öğrenci olarak geçirirseniz annesizliğin eksikliğini tüm hücrelerinizde yaşamanın acı bir yolunu bulmuşsunuz demektir. Yaşınız ne olursa olsun, cinsiyetiniz ne olursa olsun, bir annenin varlığını, yakınlığını, sıcaklığını, merhametini, sevgisini, onun verdiği huzuru ve samimiyeti yaşamak her insan için özel ve güzel olsa gerek. Böyle bir değere sahip olmak en azından benim için böylesine özel ve güzel, her ne kadar ondan uzak olsam da!

Babam her yerde anlatır; ‘Neredeyse 60 yaşına geldim ama her seyahate çıktığımda eğer uçaktaysam telefonum kapalıysa ilk açtığımda, yoldaysam gideceğim yere ulaştığımda ilk annem arar, sorar’ diye.

Bende 25. yaşım içindeyim iki gün olmasın ki annem ya da ablam arayıp halimi hatırımı sormasın, eğer bir sıkıntım olmasın ki annem ya da ablam hissedip hemen arayıp oğlum bir şeyin mi var diye sormasın. Sıkıntımı olduğumu hissettiğinde telefonda sesine gözyaşları karışmasın.

25. yaşımın içindeyim; eve her gittiğimde annemin dizine yatıp saçlarımı okşatmayayım, eve her girdiğimde ilk onun elini öpmeyeyim. İnşallah bu sevgim ve saygımla ömrümüz devam eder.

‘Artık, inşallah ömrümüz yettiğince bu ayrı geçirdiğimiz son anneler günü olacak…’ diye bir not düştüm bu sene gönderdiğim çiçeklere ve inşallah gerçekten de öyle olur.

Annelik duygusu çok farklı ve özel olsa gerek, biz babalığı öğreniyoruz ama kadınlar bu özelliği hep içlerinde taşıyorlar ve bu yüzden ‘cennet anaların ayakları altına seriliyor’.

Hayatımdaki tüm annelerin; Annemin, Ablamın, Babaannemin, Ananemin,  Halamın, Yengelerimin, Kuzenlerimin, Hocalarımın, Tanıdıklarımın ve onlarla birlikte ileride çok iyi birer anne olacaklarına inandığım çevremdeki tüm arkadaşlarımın anneler gününü en içten duygularımla kutlarım. Sevgi ve merhametin asıl sahiplerinin günü kutlu olsun…

Resim.

Benzer Yazılar:

1. ‘Oğlumm’un doğum günü…
2. Ana Gibi Yar olmaz…
3. için rahat olsun…